Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยหก Strong Foundation

ไม่ว่าทำอะไรพื้นฐานที่แข็งแกร่งคือสิ่งสำคัญ

หากคุณทำร้านอาหารตามสั่งกู้มาห้าหมื่นหยวนและแม้กระทั่งแค่ปิดร้านเพราะไม่สบายหนึ่งสัปดาห์อาจจะทำให้ลูกค้าหาย กิจการเจ๊ง

หากคุณกู้ห้าหมื่นล้านหยวนทำอสังหาริมทรัพย์คุณยังสามารถขยายวงหนี้ไปแสนล้านหยวนทำให้ชาวบ้านชาวช่องทั้งโลกกิจการล้มละลายขายตัวกระโดดตึก เผาตัวตายไปกับคุณได้ หากรัฐบาลปล่อยให้กิจการของคุณเจ๊ง

นั่นคือพื้นฐานที่แข็งแกร่ง

แม้คุณจะบริหารห่วยแตกแค่ไหนแต่หากยังเป็นกิจการที่ชีวิตของผู้คนต้องผูกพันกับคุณ คนหลายร้อยหลายพันคนก้ต้องปกป้องการบริหารที่ห่วยแตกของคุณด้วยชีวิตของพวกเขา

นี่คือความจริงของทุนนิยม

Too Big to fail นั้นเป้นจริงเสมอมา

วิธีการจัดการพวกนี้ได้คืออำนาจของรัฐเท่านั้นที่จะสะบัดปลายปากกาออกกฎหมายสามเส้นแดง

กำหนดวงเงินกู้ไม่ให้เกินขอบเขตที่รัฐกำหนด

กิจการอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่โตถึงจะเจ๊งลงได้ไม่อย่างนั้นกิจการอสังหาริมทรัพย์นั้นก็จะดำเนินต่อไป แม้ว่าจะบริหารห่วยแตกแม้ว่าจะเป็นหนี้นับแสนล้าน ฯลฯ

คุณสมบัติอื่นๆที่ห่วยแตกไม่ได้ทำให้กิจการกิจการหนึ่งนั้นเจ๊ง

แต่คือการสะบัดปลายปากกาของรัฐต่างหาก

แม้กระทั่งตอนที่เจ๊งก็ยังมีคนในกิจการบอกว่า

“กิจการอื่นบริหารแย่มีหนี้เทียบอัตราส่วนมากกว่าเราอีก ทำไมไม่ไปเล่นงานพวกนั้นบ้าง? ทำไมมาเล่นงานแต่พวกเรา?”

ก็นับว่าเป็นคดีปริศนาในยุทธภพต่อไปอีกเรื่องหนึ่ง

แต่หากอธิบายเป็นหลักการมันคือปิรามิดของความหวาดกลัว

คอรัปชั่นไม่ใช่เรื่องของการยักยอกเงินเฉยๆ แต่มันคือระบบของความหวาดกลัว

ตามแนวทางของลัทธิ

Collateral สิ่งประกัน

ตั้งแต่ผู้ยิ่งใหญ่เขาเหลียงซานจนถึงลัทธิในอเมริกา

ต้องมีสิ่งทำผิดกฎหมายที่เล่นงานคนคนหนึ่งได้

องค์กรต่างๆถึงจะไว้ใจให้คนคนหนึ่งเข้ามาในวงการได้

“ไม่ฆ่าคนวางเพลิงมิอาจขึ้นเขาเหลียงซาน”

บททดสอบของการขึ้นเขาเหลียงซานคือการฆ่าเจ้าหน้าที่ของรัฐ

คือการทำอาชญากรรมที่จะเป็นตัวผูกมัดให้ไม่อาจถอยหลังกลับไปได้นั่นเอง

เมื่อทุกคนกระทำผิด เราก็เป็นเพียงแค่นักโทษที่หวาดกลัวว่าเราจะโดนจับผิดเมื่อไร

ทุกคนก็มีความหวาดกลัวในตนเองสามารถควบคุมได้ง่าย

ซีไอเอและลัทธิต่างๆ อธิบายเรื่องนี้ไว้อย่างชัดเจนในการควบคุมคนในลัทธิหรือกลุ่มการเคลื่อนไหวต่างๆ

อนิจจา

“เรามีอำนาจก็ทำเหมือนกัน”

นี่คือสิ่งที่เหล่าลูกกระจ๊อกพยายามปลอบใจตนเอง

ไม่ทำ

คนที่ไม่มีชนักปักหลังไม่ทำอย่างนั้นหรอก

แต่คนที่ไม่มี Collateral ก็ไม่อาจขึ้นไปสู่หนทางแห่งอำนาจได้เพราะจะโดนกำจัดออกไปตั้งแต่แรกแล้ว

มันคือวงการของนักโทษที่พยายามจะฟ้องความผิดของกันและกันเพราะการเลือกคนขึ้นสู่ตำแหน่งสูงจะเลือกมาจากคนที่มีนิสัยอย่างนักโทษเท่านั้น

มันคือวงจรปิรามิดขนาดใหญ่ที่หลอกลวงคนให้ทำความผิดต่อไป

หากเราศึกษามาตลอดองค์กรอาชญากรรมและลัทธิต่างๆ จะใช้ระบบไม่แตกต่างกันมากนักในเนื้อหาสาระสำคัญ

ที่มันมีไว้เพื่อคงความเป็นองค์กรอาชญากรรมเอาไว้ได้เท่านั้นเอง

ซึ่งสำนักที่ผมสร้างก็เช่นกันพยายามสร้างแนวความคิดไว้ว่าต้องสามัคคีกันไว้ปกป้องพี่น้องเพื่อนพ้องในสำนัก

ไม่ให้คนชั่วร้ายภายนอกมาหยามหมิ่นได้..ซึ่งก็เรื่องจริงนั่นล่ะ

ในโลกชาวยุทธหากเราไม่ใช่คนที่กลับมาจากโลกเซียนก็จำต้องมีเส้นสายและผู้หนุนหลังที่ยิ่งใหญ่นั่นเอง

ดังนั้นผมก็ต้องให้ผลประโยชน์กับคนข้างล่างบ้าง

และที่ลงทุนไปก็ไม่เสียเปล่าหากเราไม่ได้มีแค่คนคนเดียวอย่างคนกลับจากโลกเซียน

หากไม่มีครอบครัวหรือกิจการให้ดูแล

การกวาดผลประโยชนิ์ไว้คนเดียวของคนกลับจากโลกเซียนนั้นถูกแล้ว

ที่ไม่ไว้ใจคนอื่นๆ

แต่กับคนที่มีกิจการและครอบครัวแบบผมแล้ว

การบริหารและการจัดสรรทรัพยากรจึงต้องจัดสรรแบบองค์กรนั่นเอง

“ขอบคุณนายจ๋ามากที่ทำให้นามูพลังเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งระดับ”

นามูดวงตาเป็นสีน้ำเงิน กระโหลกบริเวณหน้าอกก็เริ่มมลอยได้และขาก็เริ่มลอยจากพื้นได้อย่างง่ายดาย

นามูยังมีความเข้าใจพลังจักระและมโนมยิทธิมากกว่าผม

ผมเลยต้องอาศัยเขาให้มีพลังจักระบานที่ห้าเพื่อให้มาช่วยค้นคว้าวิชาต่อไป

นามูเก่งกาจด้านการคำนวณมาก

การค้นคว้าที่มีนามูมาเกี่ยวข้องนั้นก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว

ขีดจำกัดคงมีอย่างเดียวคือระดับพลังเท่านั้น

เมื่อนามูมีพลังมากขึ้นก็สามารถคิดค้นวิชาที่ซับซ้อนได้มากขึ้นด้วย

ผสานกับแหล่งข้อมูลขนาดยักษ์ของสมองกล

ความก้าวหน้าคงมีมากกว่าทวีคูณ

“ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราคือสำนักเดียวกันไม่ต่างกับครอบครัวอยู่แล้วผมต้องการให้มีคนคอยเฝ้าหน้าห้องของผมเวลาเก็บตัวฝึกวิชาในสำนักประมูล”

“นายจ๋าวางใจฉานได้”

“คร่อก นายท่านวางใจข้าได้คร่อก”

ผมพยักหน้ารับ8e

“ดีมากคอยให้ระกาเหล็กกับวานรทองแดงกลับมาจากการเตรียมการเรียบร้อยจะช่วยเพิ่มพลังให้และพวกเจ้าสี่คนจะเป็นผู้รับผิดชอบเฝ้าหน้าห้องไว้ในช่วงที่ผมฝึกวิชา”

“รับทราบคร่อก”

ผมนึกถึงว่าทางเทคนิคแหวนเก็บของราคายี่สิบล้านหยวนผมก็ซื้อมาแล้วนั่นล่ะ

เอาผลึกหินวิญญาณใส่และส่งมาให้ผมเลยก็ได้

แต่หินวิญญาณปริมาณมหาศาลอาจจะล่อคนระดับกลั่นวิญญาณออกมากระทืบพวกวานรทองแดงกับระกาเหล็กก็ได้ผมไม่อยากเสี่ยง

ดังนั้นผมถึงต้องเกาะขาสำนักประมูลเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งอยู่อย่างนี้นั่นล่ะ

จะเสียเงินให้สำนักประมูลก็ไม่ใช่ปัญหา

เพราะหากพวกนักษัตรเจอตัวร้ายตัวอื่นปล้นหินวิญญาณจำนวนมากกลางทางก็เท่านั้น

รากฐานที่แข็งแกร่งคือสิ่งที่ทำให้เราทำกิจการรอดไปได้ไม่ใช่แค่เสียงจนผิดพลาดและครั้งเดียวก็เจ๊งติดหนี้ไปมากกว่ายี่สิบปี

คนเราจะมียี่สิบปีได้สักกี่ครั้งกัน?