เป็ระยะเวลาหลายเดือนแล้วที่เธอออกมาเช่าอะพาร์ตเมนต์อยู่คนเดียวแม้จะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอต้องจัดการ แต่ก็ให้ความรู้สึกสุขใจในทุกๆ วันซึ่งดีกว่ากล้ำกลืนฝืนทนกับคนเ่าั้
วันนี้เป็หนึ่งวันสำคัญที่หญิงสาวไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ยี่โถหยุดยืนอยู่ประตูด้านหน้าทัณฑสถานหญิง ดวงหน้าเรียวปรากฏรอยยิ้มบางๆ มุมปากเธอกวาดสายตามองกำแพงสูงหนาทึบที่มีลวดหนามกั้นอยู่้าบรรยากาศโดยรอบดูเงียบเชียบ ให้ทั้งความรู้สึกหม่นหมองและสร้างความอึดอัดในเวลาเดียวกัน
ยี่โถเดินเข้าไปในสำนักงานติดต่อแจ้งความประสงค์กับเ้าหน้าที่เธอนั่งรออยู่สักพักก็ถูกเรียก ทันทีที่เธอเดินตามหลังเ้าหน้าที่เข้าไปในห้องยี่โถยังไม่ทันได้นั่งเสียด้วยซ้ำ พลันมีใครบางคนที่รออยู่ก่อนแล้วโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“ยี่โถ! ยี่โถ! หลานมาจริงๆ ด้วย! ช่วยประกันป้าออกไปหน่อยนะลูก”น้ำเสียงอันคุ้นเคย ทว่ากลับไม่ได้ให้ความรู้สึกคุ้นหูเอาเสียเลยยี่โถจ้องมองคนพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอนิ่งเงียบไปพักหนึ่งนึกย้อนไปถึงเพื่อนบ้านที่โทรมาเล่าให้ฟังว่า ไอ้อรรถปีนเข้าไปขโมยของเพื่อนบ้านละแวกนั้นหลายหลังติดโดยมีป้าแช่มกับสามีเป็ผู้สมรู้ร่วมคิด คอยมองดูต้นทางให้ก่อนจะถูกจับได้โดยหลักฐานจากกล้องวงจรปิดทั้งสามคนถูกคนแถวนั้นประณามและถูกจับฝากขังอยู่ตอนนี้ ป้าแช่มจึงได้ฝากเพื่อนบ้านมาบอกยี่โถและนี่ก็คือเหตุผลที่หญิงสาวมาที่แห่งนี้
“ที่ผ่านมาป้าเคยช่วยอะไรหนูบ้าง?”แม้น้ำเสียงยี่โถจะราบเรียบดูไร้อารมณ์ แต่สองมือของเธอกลับเริ่มสั่นเทาทีละน้อย
“ฉะ...ฉันก็ช่วยแกมาตลอดั้แ่พ่อแม่แกตาย ฉันก็มาช่วยดูแล จะ...จำไม่ได้หรือไง”คงเป็คำถามที่ยากเกินไปสำหรับป้าแช่มเป็ผลให้เสียงตอบนี้ตะกุกตะกักและแ่เบาราวกับกระซิบดวงตาลึกโหลคู่นั้นลอกแลกเสมองไปทางอื่นแทน
“หึ! ช่วยที่ว่านี่คือช่วยยังไง?”รอยยิ้มหยันผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหญิงสาว
“ก็...เอ่อ...ก็พ่อแกเป็คนฝากแกไว้กับฉันก่อนตาย!” ป้าแช่มพยายามขึ้นเสียงกลบเกลื่อนเหงื่อเริ่มซึมออกมาตามหน้าผากเหี่ยวย่นยี่โถได้ยินดังนั้นได้แต่ถอนหายใจพลางส่ายหน้าเบาๆ
“เหรอ?พ่อตัดพี่ตัดน้องกับป้าไปนานแล้ว ที่หนูยอมให้ป้ามาอยู่ด้วยเพราะเห็นใจหรอกนะแต่ถ้าพ่อยังอยู่ ป้าคงไม่กล้าเสนอหน้ามาเกาะเป็ปลิงแบบนี้แน่!” ยี่โถรู้ดีว่าจิตใจของพ่อนั้นเข้มแข็งยิ่งกว่าเหล็กกล้า คำว่าเห็นใจ พ่อคงไม่รู้จัก
“นังยี่โถ!! แก!...ฮึ่ย!” ป้าแช่มตวาดเสียงดวงตาลึกโหลคู่นั้นแข็งกร้าวถมึงทึงขึ้นมาทันใดจังหวะการหายใจกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง แต่จู่ๆ ท่าทีนั้นพลันเปลี่ยนไปกะทันหันดวงตาวาวโรจน์คู่นั้นผลุบลงแล้วเสมองไปทางอื่น จังหวะการหายใจดูเบาลงเพียงเล็กน้อยหญิงสาวสังเกตเห็นว่าสองมือเหี่ยวย่นนั้นกำลังกำหมัดแน่นจนสั่นเทาพึ่งจะนึกได้ว่าตัวเองกำลังตกเป็รองอยู่สินะ
“แต่ตอนนี้บ้านก็ยังเป็ของแกอยู่นี่ฉันยังไม่ได้ขายเสียหน่อย” คนตรงหน้าพูดเสียงลอดไรฟันออกมาพยายามเปลี่ยนเื่ทวงบุญคุณ
“เหอะ! ยังไม่ได้ขาย หรือขายไม่ได้กันแน่”ยี่โถยิ้มเย้ยหยันมุมปาก อุตส่าห์บอกแล้วก็ยังไม่เชื่อกัน เป็อย่างไรล่ะ
“เออ! ก็พวกฉันเรียนมาน้อย พอใจแล้วหรือยัง!”
“รู้ซึ้งแล้วก็ดีอย่าปล่อยให้ความโลภมันบังตาอีก” ยี่โถสวนกลับทันใด
“มึงกล้าสั่งสอนกูเหรอ!”ความเคียดแค้นจนจุกอกพาให้สติของป้าขาดแล้วขาดอีก แม้จะพยายามดึงกลับมาเท่าใดก็ตามโชคดีแล้วที่มีกรงกั้นระหว่างเธอกับป้าไว้
“ด่ามาสิ! ด่าเลย!” ยี่โถเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเชิดคางมองคนตรงหน้าพร้อมด้วยรอยยิ้มที่เธอคิดว่าอ่อนหวานที่สุด
“ยี่โถ!...ฮึ่ม!...ป้าขอโทษ ช่วยพวกฉันเถอะถือว่าขอเป็ครั้งสุดท้ายก็ได้” ป้าแช่มกัดฟันพูดพยายามกดเสียงให้ต่ำลงเสียงสูดหายใจเข้าออกลึกชัดเจนแต่คำขอร้องของป้าก็ไม่ได้มีผลให้ท่าทีของหญิงสาวเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
และแล้ว สิ่งที่ยี่โถไม่คิดว่าจะได้เห็นกลับเกิดขึ้นตรงหน้า เมื่ออยู่ๆ ป้าแช่มได้ลดตัวนั่งพับเพียบลงกับพื้นพร้อมยกมือพนมไหว้แต่ถึงกระนั้นดวงตาลึกโหลคู่นั้นยังคงแข็งกระด้างอยู่เช่นเดิม ท่าทีแปลกประหลาดของคนตรงหน้านี้ทำให้ยี่โถเผลอแค่นเสียงหัวเราะในลำคอถึงขนาดยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองขนาดนี้...ป้าคงประเมินเธอต่ำไปแล้ว!
“จะบอกให้นะครอบครัวป้าผลาญเงินหนูไปเยอะ จะเอาเงินไหนมาประกันล่ะติดคุกครั้งนี้หวังว่าจะได้รู้จักกับคำว่าพอนะคะ ขอให้โชคดี!” พูดจบยี่โถหันหลังเตรียมจะเดินออกไปเป็จังหวะพอดีที่เ้าหน้าที่ส่งสัญญาณว่าใกล้หมดเวลา
“มึงคอยดูเถอะ! ถ้ากูออกจากคุกไปได้สาบานว่าจะตามจองล้างจองผลาญมึงไปตลอดชีวิต!!” หญิงวัยกลางคนแผดเสียงประกาศลั่นตามมาด้วยเสียงทุบกรงเหล็กอย่างบ้าคลั่งคำสาบานของป้าทำให้ยี่โถเหลียวหันกลับไปมองเล็กน้อยพร้อมกับยกยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“ลืมบอกไปอย่างหนึ่งบ้านหลังนั้นหนูขายแล้วเรียบร้อย ขอบคุณที่ผ่านเข้ามาในชีวิตละกันหลังออกจากคุกก็เชิญตามสบาย...ถ้าตามหาหนูเจอ”น้ำเสียงและใบหน้ากลับกลายเป็เรียบนิ่งจนเยือกเย็นเมื่อเธอเอ่ยประโยคสุดท้ายก่อนจะหันกลับเดินออกไป โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องคั่งแค้นที่ดังมาตามหลัง
“อีจองหอง! กูขอให้ชีวิตมึงเจอแต่ความฉิบหาย!...”
เมื่อเดินออกมาถึงหน้าทางเข้าหญิงสาวยกโทรศัพท์ต่อสายหาใครบางคน ไม่นานก็มีเสียงทักทายจากคนปลายสาย
“สวัสดีค่ะคุณอำพร ยี่โถเองนะคะหนูมีข่าวดีมาแจ้งค่ะ...ผู้บุกรุกอย่างนางแช่มและครอบครัวตอนนี้ติดคุกด้วยข้อหาอื่นแล้ว คุณอำพรถอนฟ้องได้เลยนะคะ”เธอกล่าวกับคุณอำพรที่บัดนี้จะได้กลายเป็เ้าของคนใหม่ของบ้านหลังนี้แบบเต็มตัวเสียทีหลังจากที่ต้องมาเสียเวลาฟ้องขับไล่คนเ่าั้ ทางด้านคุณอำพรที่ได้ยินดังนั้นก็ได้เอ่ยขอบคุณเธอไม่หยุด แล้วบทสนทนาก็จบลงด้วยดี
ยี่โถปัดหน้าจอมือถือเปิดดูวีซ่าและใบเวิร์คเพอร์มิตที่ส่งมาทางอีเมลอีกครั้งรอยยิ้มจากความสุขที่แท้จริงแต่งแต้มขึ้นมาบนดวงหน้าหญิงสาว เฮ้อ! คิดว่าหมดเวรหมดกรรมกับที่นี่แล้วล่ะถึงเวลาไปเริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที...ลาก่อนประเทศไทย
*****
ประเทศนิวซีแลนด์
ในเมืองท่องเที่ยวชื่อดัง มีร้านอาหารกึ่งคาเฟ่แห่งหนึ่งที่เน้นความเป็ธรรมชาติแต่หรูหราในเวลาเดียวกันทำเลที่ตั้งของร้านนี้ติดกับทะเลสาบสีฟ้าครามมีทั้งกลิ่นอายแห่งความเย็นสดชื่นและความเงียบสงบจึงดึงดูดให้ผู้คนมากหน้าหลายตาไม่ว่าจะเป็นักท่องเที่ยวขาประจำหรือขาจรล้วนแวะเวียนเข้ามาจนโต๊ะเต็มแทบจะตลอดทุก่เวลา
แต่วันนี้ความสงบกลับถูกขัดด้วยเสียงเอะอะโวยวายซึ่งมีที่มาจากโต๊ะของลูกค้าท่านหนึ่ง
“เธอทำงานที่นี่นานหรือยัง? ตอบมา!”คำถามจากลูกค้าสาวทำให้ยี่โถที่ยืนคอตกอยู่ค่อยๆแหงนหน้าขึ้นมาสบตาก่อนจะพูดด้วยเสียงแ่เบาอ้ำอึ้งจนแทบไม่ได้ยิน
“2 เดือนค่ะ”
“2 เดือน?! ภาษาเธอควรจะดีกว่านี้ เมื่อกี้ฉันอุตส่าห์เน้นคำให้ช้าๆ ชัดๆ แล้วว่าแพ้กุ้ง แต่นี่คืออะไร? เธอตั้งใจจะฆ่าฉันเหรอ!” ลูกค้าสาวชี้ไปยังจานอาหารซีฟู้ดที่มีกุ้งตัวโตหลายตัวโดดเด่นอยู่บนจาน
“ขอโทษค่ะ”ยี่โถค้อมตัวไปข้างหน้าพร้อมกับสีหน้ารู้สึกผิดแต่คำพูดของเธอกลับทำให้ลูกค้าคนนั้นแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ
“เธอไม่เหมาะกับการเป็พนักงานในร้านอาหารดีๆแบบนี้ เพราะกำลังดึงมาตรฐานของร้านให้ต่ำลงกลับไปทำงานที่ประเทศตัวเองจะเหมาะกว่านะ” คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าของยี่โถบึ้งตึงขึ้นมาทันใด สองมือของหญิงสาวกำชายผ้ากันเปื้อนแน่น ใช่เธอผิดเอง แต่ก็ไม่จำเป็ต้องพูดถึงขนาดนั้นก็ได้!
“ต้องขออภัยคุณลูกค้าเป็อย่างยิ่งครับพอดีว่าทางร้านมีนโยบายเื่การให้โอกาส จึงมีพนักงานบางส่วนที่มาจากต่างประเทศอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยในการปรับตัวด้านภาษาแต่พวกเขาเป็ผู้เชี่ยวชาญมีใบการันตีที่เป็มาตรฐานสากลทางร้านสัญญาว่าจะนำไปปรับปรุงไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีกครับ”น้ำเสียงอันสุภาพอ่อนน้อมของใครบางคนเอ่ยขึ้นก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายไปกว่านี้ยี่โถเงยหน้ามองเ้าชายขี่ม้าขาวที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วก็เป็ไปตามคาดคนที่กล้าพูดเช่นนี้คงเป็ใครไม่ได้นอกจาก...เฟลิกซ์
“อุ๊ย! ไม่เป็ไรค่ะได้ยินอย่างนั้นก็สบายใจแล้ว” ลูกค้าสาวคนนั้นหน้าแดงก่ำหล่อนเสมองไปทางอื่นด้วยความเขินอาย เสียงดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดหลังจากได้เผชิญใบหน้าคมเข้มมากเสน่ห์ของเ้าของร้านเต็มๆ ตาน่าจะลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ตนเองกำลังอารมณ์เสียอยู่
“เดี๋ยวทางร้านจะรับผิดชอบโดยการไม่คิดค่าอาหารวันนี้นะครับรบกวนลูกค้าสั่งอาหารเมนูใหม่อีกรอบส่วนจานนี้เธอเอาไปเก็บแล้วไปรอฉันที่หลังร้านนะ” เฟลิกซ์หันไปพูดทิ้งท้ายกับยี่โถเขาค้อมตัวให้ลูกค้าสาวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป
ยี่โถถือจานกุ้งใบนั้นไปเก็บแล้วจึงเดินไปหลังร้าน พบว่าร่างสูงโปร่งนั้นยืนรออยู่ก่อนหน้านี้แล้วเฟลิกซ์ส่งยิ้มบางให้เธอ พร้อมกับท่าทีเป็กันเอง
“เราไปเดินเล่นสวนสาธารณะใกล้ๆนี้กัน” สิ้นเสียงคำสั่งนุ่มทุ้มนั้น ร่างกำยำเดินนำเธอออกไปทันทีโดยไม่รอให้หญิงสาวได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา ด้วยความที่มาทำงานได้ไม่นานเธอจึงไม่เคยสนทนากับเขามาก่อน แม้ว่าท่าทีของเ้านายหนุ่มจะดูผ่อนคลายแต่ยี่โถก็อดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้ จะด่า จะติเธออย่างไรก็ว่ามาเถอะขอแค่อย่าไล่เธอกลับประเทศ แค่นั้นพอ
231
