ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 166

        ผลงานชั้นเลิศ

        ชั่วยามผ่านไปผู้คนมากมายพากันตื่นตาตื่นใจกับงานการประลองในครั้งนี้

        เหล่าผู้ที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์บริเวณด้านหน้าทำการประลองเกี่ยวกับการวาดภาพและสร้างสรรค์งานฝีมือมากมาย

        “ หมดเวลา!!! ”เสียงประกาศของผู้ที่ควบคุมการประลองในครั้งนี้ดังขึ้นมา

        นั่นคือสัญญาณที่บ่งบอกให้ล่วงรู้ว่าตอนนี้เวลาในการประกวดมันหมดลงเรียบร้อยแล้ว

        เวลาในการประกวดนั้นหมดลงเหล่าผู้เข้าแข่งขันที่กำลังนั่งอยู่ต่างพากันวางคู่กันภายในมือของตนเองลง

        ในตอนนี้ผู้คนส่วนใหญ่ที่เขาประลองภาพวาดของพวกเขานั้นถูกเขียนขึ้นมาจนเสร็จเรียบร้อย

        พวกเขาสามารถทำภาพวาดของตนเองขึ้นมาได้อย่างทันเวลาแถมผลงานทุกผลงานล้วนแล้วถูกจัดว่าเป็นผลงานชั้นยอด

        ผู้คนมากมายภายในสถานที่แห่งนี้ต่างพากันชื่นชมกับสิ่งที่ปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้า

        มันเป็นเพราะว่าในช่วงระยะเวลาที่จำกัดพวกเขากลับสามารถสร้างสรรค์ผลงานขึ้นมาได้ดีเยี่ยมมากขนาดนี้ถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมาย

        อันที่จริงแล้วการสร้างสรรค์ผลงานสำหรับพวกจิตรกรไม่ควรจำกัดเวลาพวกเขาจะสามารถสร้างสรรค์ผลงานได้สมบูรณ์แบบมากขึ้น

        แต่ในครั้งนี้เมื่อขึ้นชื่อว่าการประลองเวลาเลยเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องกำหนดเอาไว้

        เพราะแบบนั้นในตอนนี้ในช่วงเวลาสองชั่วยามถือว่าเป็นเวลาที่น้อยเป็นอย่างมากสำหรับผู้ที่จะทำการวาดภาพ

        แต่ดูเหมือนว่าในช่วงเวลาแค่นี้มันจะไม่เป็นปัญหากับเราพวกผู้คนมากมายที่มาเข้าร่วมการประลองในครั้ง

        เพราะว่าพวกเขาเองก็ยังคงสามารถสร้างสรรค์ผลงานของตนเองออกมาได้แถมผลงานที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นมามันยังดูสมบูรณ์แบบอีกด้วย

        ผลงานภาพวาดทั้งหมดถูกนำมาวางเรียงรายบริเวณด้านหน้า

        ภาพวาดทุกอันถูกยกและถูกเคลื่อนที่อย่างระมัดระวังตั้งโชว์อยู่บริเวณด้านหน้าของผู้เฒ่าสือแนะผู้ชมมากมายบริเวณรอบๆ

        เหล่าผู้คนมายืนอยู่บริเวณด้านหน้ามองดูผลงานที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นในครั้งนี้

        ไม่ว่าผู้ใดก็ต่างพากันชื่นชมกับงานฝีมือที่มันถูกสร้างสรรค์ขึ้นดังนั้นเพราะพวกมันล้วนแล้วเป็นงานฝีมือชั้นยอด

        “ ในช่วงเวลาสองชั่วยามไม่คิดเลยว่าจะสามารถสร้างสรรค์งานฝีมือพวกนี้ขึ้นมาได้”

        “ นั่นสิถือได้ว่าเป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมายจริงๆดูเหมือนว่าคนรุ่นหลังจะเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับได้ยากจริงๆ”

        ผู้เฒ่าสือเดินชมภาพวาดแต่ละภาพวาดได้ตั้งแต่บริเวณด้านขวาจนไปถึงบริเวณด้านซ้าย

        เริ่มทำการชมภาพวาดภาพแรกเป็นภาพของเทือกเขาที่งดงามทอดยาวสุดลูกหูลูกตามีความงดงามและมีความลึกลับ

        ภาพวาดภาพนี้หลังจากที่ได้ลองดูแล้วก็มองเห็นถึงความรู้สึกลึกลับที่น่าทำการมองหรือว่าชื่นชมต่อ

        หลังจากที่ผู้เฒ่าสือทำการชมภาพวาดภาพแรกทำการเอ่ยชมผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้ขึ้นมาหลังจากนั้นก็เดินทางไปที่ภาพวาดภาพที่สอง

        ภาพวาดภาพที่สองมีความงดงามเป็นอย่างมากเป็นมหาสมุทรที่กว้างใหญ่แตกต่างจากภาพวาดธรรมดาทั่วไป

        ผู้คนที่อยู่รอบๆก็ชื่นชมภาพวาดนั้นแต่ภาพว่าที่เป็นมหาสมุทรที่กว้างใหญ่มันกลับดูอ้างว้างเกินไปจนไร้ซึ่งแก่นสาร

        เหล่าผู้ชมที่อยู่รอบๆเริ่มทำการพูดวิชาญขึ้นมา “ภาพวาดมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ดูเป็นภาพวาดที่มีรายละเอียดงดงามอ้างว้างเกินไปไล่สิ่งของตกแต่งทำให้บรรยากาศภายในภาพวาดนั้นรู้สึกแปลก  ”

        “ นั่นสิตัวของข้าเองก็เห็นด้วยแต่มันก็ถือว่าเป็นงานฝีมือที่เยี่ยมยอดอยู่ดี”

        พวกเขาพากันชื่นชมเกี่ยวกับผลงานที่อยู่บริเวณด้านหน้าของ

        ถึงแม้ว่าผลงานที่มันถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาบางผลงานอาจจะไม่สมบูรณ์อาจจะเป็นเพราะว่าช่วงเวลาที่มันจำกัดแต่ว่ามันเองก็เป็นที่น่าพึงพอใจแล้วเรียกได้ว่าเป็นผลงานชั้นยอด

        เดินชมไปเรื่อยๆผ่านไปสักพักทางด้านของผู้เฒ่าสือได้ไปอยุ่ตรงที่ภาพวาดภาพหนึ่งบริเวณตรงกลาง

        ดวงตามองตรงไปที่ภาพวาดภาพนี้มันคือภาพวาดเฉินจื่อ 

        โดยคาดว่าภาพนี้เป็นภาพวาดที่ดูแตกต่างจากภาพวาดภาพอื่นเพราะมันเป็นภาพวาดของหญิงงามผู้หนึ่งที่ถือผ้าแพรไหมสะบัดไปมาบนก้อนเมฆ

        ภาพวาดก่อนหน้านี้ล้วนแล้วเป็นภาพวาดสิ่งของหรือไม่ก็ภาพวาดเทือกเขาหรือว่าทิวทัศน์

        แต่ว่านี่เป็นภาพวาดของมนุษย์เพราะแบบนั้นจึงแตกต่างทำให้ผู้เฒ่าผู้นี้หยุดมองสิ่งที่อยู่บริเวณด่าน

        ท่านผู้เฒ่าจ้องมองอย่างไม่กระพริบตารายละเอียดของภาพวาดสมบูรณ์เป็นอย่างมากแถมคนที่กำลังอยู่ภายในภาพวาดที่เป็นหญิงงามกำลังสะบัดผ้ามันเองก็ดูสมจริง

        ผู้เฒ่าสือเดินชมภาพวาดมาประมาณเกือบสิบภาพเพิ่งมาเตะตากับภาพวาดภาพนี้เป็นภาพแรก

        ผู้เฒ่าสือหันไปหาเฉินจื่อจากนั้นก็ทำการพูดขึ้นมา “ภาพวาดของเจ้าเป็นภาพวาดที่ดี ” 

        “ รายละเอียดของภาพวาดล้วนแล้วครบถ้วน ”

        “ แถมภาพวาดที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นมามันเองก็ดูมีชีวิตเป็นอย่างมาก”

        “ ถือได้ว่าเป็นงานฝีมือที่เยี่ยมยอดข้าขอชื่นชม” 

        เฉินจื่อผู้ที่มีใบหน้าไม่เป็นมิตรก้มศีรษะคารวะรับการชื่นชมของผู้อาวุโสที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        “ คนคนนี้เป็นผู้แรกเลยที่ท่านผู้เฒ่าทำการเอ่ยชมแบบนี้”ผู้ที่อยู่รอบๆเริ่มพูดขึ้นมาหลังจากเห็นว่าทางด้านของเฉินจื่อโดนท่านผู้เฒ่าเอ่ยชมอย่างเต็มปาก

        ก่อนหน้านี้ทั่นผู้เฒ่าทำการชมภาพวาดพวกนั้นบอกจุดดีและจุดเด่น

        แต่ว่ามีเพียงแค่ภาพวาดภาพนี้ที่ท่านผู้เฒ่าทำการเอ่ยชมออกมาโดยที่ไม่บอกข้อเสียเลยแม้แต่น้อย

        นี่เป็นสิ่งที่สามารถยืนยันได้ว่าภาพวาดภาพนี้เป็นภาพวาดที่เยี่ยมยอดและเป็นหนึ่งในภาพวาดที่มีคุณค่าเป็นอย่างมาก

        การที่ได้รับคำชมโดยที่ไม่มีคำติเตียนถือได้ว่าเฉินจื่อผู้นี้เป็นคนที่มีความสามารถผู้คนมากมายภายในสถานที่แห่งนี้ต้องมองคนพวกนี้ไหม

        เพราะบางคนเองก็ได้รับข่าวสารมาว่าคนพวกนี้ทำการโกงจนเอาชนะการแข่งขันที่เมืองหนานโจว

        ตอนนี้ได้รับการเอ่ยชมอย่างเต็มปากจากท่านผู้เฒ่าที่ได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์ในด้านวรรณกรรมผู้คนมากมายบริเวณรอบๆก็ต้องมองมันใหม่แล้ว 

        งานฝีมือถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาด้วยจิตวิญญาณแน่นอนว่าผลงานที่ออกมาย่อมดีเยี่ยม

        ท่านผู้เฒ่าทำการเอ่ยชมจนเสร็จเรียบร้อยก็เดินถัดไปในตำแหน่งต่อไป

        ท่านผู้เฒ่าเริ่มทำการเดินชมภาพวาดตโดยภาพวาดแต่ละภาพวาดมีประมาณสองภาพวาดถึงสามภาพวาดที่โดนชมโดยที่ไม่มีคำติเตียนเลยแม้แต่น้อย

        หลังจากที่เดินชมไปเรื่อยๆท่านผู้เฒ่าเองก็ได้เดินมาหยุดลงบริเวณภาพวาดภาพหนึ่ง

        ภาพวาดที่หยุดเท้าลงบริเวณด้านหน้ามันคือภาพวาดของคุณชายหลง

        ภาพวาดภาพนี้ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าเป็นภาพวาดที่มีความงดงามเป็นอย่างมาก

        โดยภาพวาดที่ถูกเขียนขึ้นเป็นภาพของฝูงมังกรขนาดใหญ่แหวกว่ายอยู่บนท้องนภาความงดงามของภาพวาดนั้นมีเปี่ยมล้นส่วนความสมบูรณ์แบบเองก็เช่นเดียวกัน

        เหล่ามังกรมากมายโบยบินอยู่บริเวณด้านบนท้องนภาโดยทิวทัศน์บริเวณด้านล่างคือเหล่ามนุษย์ที่ต่ำต้อย

        คุณชายหลงภูมิใจกับผลงานของตนเองเป็นอย่างมากมันยืดอกแล้วก็แสดงรอยยิ้มมองท่าทางของท่านผู้เฒ่าด้วยความภาคภูมิใจ

        มันรู้ว่าผลงานของตนเองนั้นสร้างสรรค์ออกมาอย่างยอดเยี่ยมและสมบูรณ์แบบมันจึงไม่มีอะไรที่จำเป็นต้องกังวล

        ท่านผู้เฒ่าพยักหน้าแล้วพูดขึ้นมา “ผลงานยอดเยี่ยมยอดเยี่ยมที่สุดภายในงานนี้ผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดตั้งแต่ตัวของข้าเดินชมผลงานทั้งหมดมา ”

        เมื่อได้รับคำชมแบบนั้นทางด้านของมันก็ยืดอกแล้วก็แสดงท่าทางที่ภาคภูมิใจมากขึ้นไปอีก

        ผู้คนบริเวณรอบๆบางส่วนคิดเอาไว้ไม่มีผิดว่าคุณชายผู้นี้เต็มไปด้วยความสามารถไม่ประหลาดใจเลยที่ได้รับคำชม

        แต่ในขณะที่คุณชายหลงกำลังยืดอกรับคำชมนั้นอย่างภาคภูมิใจเสียงของท่านผู้เฒ่าที่อยู่ด้านหน้าก็ดังขึ้นมา“ ทว่า…”

        ดวงตาของผู้คนมากมายมองตรงไปยังผู้เฒ่าเป็นตาเดียว

        จบบท