หลังจากเทพสาราณะแห่งเวลาจากไป
ตำหนักของซูอินยังคงสั่นไหวเบา ๆ
เหมือนมีบางสิ่งในกาลเวลาถูกแกะออกทีละชั้น
เสียงหัวใจขององค์ชายฉีอวิ้นยังคงดังอยู่ข้างหูเธอ
เพราะเขายัง…ไม่ยอมปล่อยเธอจากอ้อมแขน
“จะ…จะกอดอีกนานไหมเพคะ…”
ซูอินถามเสียงเบา ใบหน้าแดงจัด
องค์ชายผละออกนิดเดียว
แต่มือของเขายังคงจับข้อมือเธอไว้แน่น
เหมือนกลัวว่าเธอจะหลุดหายไปจริง ๆ
“ข้ากลัวว่า…หากปล่อยมือ
เจ้าอาจถูกสวรรค์ดึงกลับไปในทันที”
ซูอินทำตาปริบ ๆ
“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้นเพคะ
โดยเฉพาะถ้าท่านยังทำหน้าซีดเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น…”
องค์ชายชะงัก
หน้าแดงนิด ๆ
“ข้าไม่ได้…จะร้องไห้”
“เมื่อครู่เพคะ…แค่ปลายตาก็เห็นแล้วว่า—”
“ซูอิน!”
“เพคะ ๆๆ ไม่พูดก็ได้เพคะ—!”
⭐ 1) ดวงดาวบนผนึกเริ่มเรืองแสงไม่ทันจะได้เถียงกันนาน
ตราดาวเจ็ดแฉกบนข้อมือซูอินก็เปล่งแสงขึ้นทันที
แสงแรกเป็นสีทองอ่อน
สั่นระริกราวกับลมหายใจของเด็กทารก
ซูอินร้อง “อ๊ะ!”
ก่อนจะรู้สึก…เหมือนลมหายใจตัวเองสะดุด
องค์ชายจับไหล่เธอแน่น
“เจ็บหรือไม่!?”
“ไม่เพคะ แค่…เหมือนมีใครมาดึงความทรงจำออกจากหัวข้า—เบา ๆ แต่ชัดมาก!”
แสงนั้นรวมตัวกันเป็นรูปทรง
เหมือนเป็น “นาฬิกาทราย” กลับหัว
แต่ตรงกลางกลับเป็นเปลวไฟสีทอง
ข้อความสีทองลอยขึ้นเหนือผนึก
ทดสอบครั้งที่ 1 – ไฟแห่งกาลเวลา
ผู้คุมกฎต้องควบคุม “เปลวไฟที่เผาอดีต”
หากไม่ผ่าน—
ความทรงจำสำคัญที่สุดของเจ้าจะหายไปหนึ่งส่วน
ซูอินหน้าซีด
องค์ชายหน้าซีดยิ่งกว่า
“ความทรงจำสำคัญที่สุด…!?”
ซูอินกัดฟัน
“ไม่เอานะเพคะ ข้ายังอยากจำรสไก่ทอด ขนมจีบ และหน้าองค์ชายอยู่!”
องค์ชาย
“เหตุใดหน้าเราถึงอยู่ในลิสต์เดียวกับไก่ทอด?”
“เพราะทั้งสามอย่าง…ข้าชอบมากเพคะ!”
องค์ชายหน้าแดงวาบ
“ซูอิน…!”
พื้นตำหนักสั่นสะเทือน
เกิดรอยแยกกลางอากาศเป็นรูปประตูหมุนวน
ลมย้อนเวลา
เสียงกระซิบของอดีต
และเศษภาพในความทรงจำของเธอหมุนวนเหมือนพายุ
องค์ชายก้าวมาข้างหน้าอย่างไม่ลังเล
“ข้าจะเข้าไปก่อน—”
“ไม่ได้เพคะ!”
ซูอินคว้าแขนเขาไว้ แต่…
สายไปแล้ว
ประตูดูดร่างเขาเข้าไปทันทีเหมือนแรงดึงของสวรรค์
องค์ชายหายไปในพริบตา
“องค์ชาย!!”
ซูอินกระโดดตามไปทันที
โดยไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่
ทั้งโลกที่เปิดออกเหมือนเป็นลานกว้าง
เต็มไปด้วยทรายสีทอง
ท้องฟ้าสีแดงอมส้มเหมือนยามอาทิตย์ตก
แต่ปราศจากเงาของสิ่งมีชีวิต
เปลวไฟสีทองลุกไหม้ตามพื้นทรายเป็นเส้นยาว
เหมือนรอยแผลขนาดใหญ่ของโลก
องค์ชายอยู่กลางลาน
ดาบในมือ
สีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
ซูอินวิ่งไปหา
“องค์ชาย! เป็นอะไรไหมเพคะ!?”
เขามองเธอ
สายตาเต็มไปด้วยทั้งความรัก…และความห่วงถึงระดับอันตราย
“ซูอิน…เจ้าไม่ควรมา!
นี่คือการทดสอบของเจ้า!”
ซูอินหอบ
“แล้วปล่อยให้ท่านอยู่คนเดียวในที่น่ากลัวแบบนี้ได้อย่างไรเพคะ!”
องค์ชายกัดฟัน
“เจ้าจะเสียความทรงจำ! ข้าไม่ต้องการให้เจ้าลืม—”
ในจังหวะที่เขาพูดไม่จบ
เปลวไฟสีทองก็แผ่ขยาย
ล้อมตัวทั้งสองคนไว้
เปลวไฟงอแงพัดขึ้น
รวมตัวกันเป็นร่างเล็ก ๆ
ผมเงินยาวถึงบ่า
ดวงตาเป็นสีทองเหมือนแสงเวลา
เด็กคนนั้น…คนเดียวกับเมื่อคืน
แต่ครั้งนี้เขามองซูอินด้วยสายตาที่ทั้งคิดถึง ทั้งเจ็บปวด ทั้งกรีดหัวใจ
“ซู…อิน…”
ซูอินสะดุ้ง
“เจ้า…คือข้าในอดีต?”
เด็กผงกศีรษะ
พร้อมพูดประโยคที่ทำให้น้ำตาของเธอไหลทันที
“เจ้าสัญญาว่าจะไม่ทิ้งข้าไปไหน…
แต่เจ้า…กลับปล่อยให้ข้าตายคนเดียวในกาลเวลา…”
องค์ชายเงียบ
แต่มือเขากำดาบแน่นจนเส้นเลือดขึ้น
ความหึงและความหวงแผ่พลังออกมาชนิดซูอินรู้สึกได้เลย
“หวงข้ากับตัวข้าเองเหรอเพคะ?”
“มันเรื่องน่าหึงไหมล่ะ!?”
ซูอิน
“…ก็…นิดหน่อยเพคะ”
องค์ชายกัดฟัน
“นิดเดียว?”
เธอหน้าแดง
“ก็…ครึ่งหนึ่งของหัวใจเพคะ!”
องค์ชาย
“!!”
เด็กผมเงินมองทั้งสองด้วยความเศร้าและแค้นผสมกัน
“เจ้าเปลี่ยนไป…เพราะเขาใช่หรือไม่?”
เปลวไฟพุ่งสูง
การทดสอบเริ่มขึ้นจริง ๆ
เสียงของเทพสาราณะดังขึ้นจากฟ้า
ผู้คุมกฎเวลา
จงเลือกหนึ่งความทรงจำของเจ้าในชาติก่อน
เพื่อให้ไฟแห่งกาลเวลาเผามันทิ้ง
ซูอินตัวสั่น
องค์ชายจับมือเธอแน่น
“ไม่ว่าจะเลือกอะไร
ข้าจะอยู่ข้างเจ้าเสมอ”
เขากระซิบ
เสียงต่ำ…ลึก…อุ่นจนหัวใจวูบ
ซูอินหันมามองเขา
ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย
“…ข้าไม่อยากลืมท่านเพคะ
แม้แต่เสี้ยวเดียวก็ไม่เอา”
องค์ชายหน้าแดงนิด ๆ
แต่ยังกัดฟันพูดจริงจัง
“ถ้าเจ้าพูดแบบนั้นอีก ข้าจะจูบเจ้า…ต่อหน้าสวรรค์ในทันที”
ซูอิน
“—!? เดี๋ยวเพคะ!”
เด็กผมเงินยืนฟังอยู่
มองทั้งสองคนสลับกัน
ความรู้สึกปั่นป่วนในแววตาเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ
เขาถามเสียงสั่น
“แล้วข้าเล่า?
เจ้าจะ…ลืมข้าด้วยหรือ?”
ซูอินมองเด็กผมเงิน
หัวใจหนักอึ้ง
ความทรงจำเลือนลางของชาติก่อนแผ่วกลับมา
แต่ครั้งนี้—
เธอไม่ใช่เทพธิดาที่เดียวดายอีกต่อไป
เธอมีองค์ชาย
มีชีวิต
มีอนาคตที่อยากเลือกเอง
ซูอินเอ่ยเสียงสั่น
“ข้า…จะไม่ลืมเจ้า
แต่ข้าจะไม่ย้อนกลับไปเป็นข้าคนเก่าอีกแล้ว—
เพราะตอนนี้ ข้ามีคนที่ข้าต้องปกป้อง”
เธอหันไปมององค์ชาย
ดวงตาเต็มไปด้วยความรักที่แม้แต่เปลวไฟสวรรค์ยังสั่นไหว
องค์ชายกระซิบ
“ซูอิน…”
เปลวไฟพลันแยกเป็นสองทาง
ให้เธอเลือก
และนี่…คือการทดสอบแรกของเทพผู้คุมเวลา
⭐ จบบทที่ 37: การทดสอบผนึกดวงดาวครั้งแรกตอนนี้เปิดทางไปสู่:
✔ การเลือกอดีตที่จะลบ (ความดราม่าเต็ม)
✔ เด็กผมเงิน = ตัวตนเทพของซูอิน
✔ องค์ชายหึงตัวตนในอดีตของซูอิน (โรแมนซ์คอมเมดี้ฟินมาก)
✔ เปิดฉากโลกทดสอบแฟนตาซีระดับเทพเซียน
✔ ผนึกดวงดาวเริ่มขยับดวงแรก