ทาสรักสลักใจ

        “ข้ามาตามคุณหนูกลับบ้าน”สืออวิ๋นหายใจหอบ แต่ก็โล่งใจที่หานางพบ

            “ที่นั่นไม่ใช่บ้านข้าอีกต่อไปแล้ว”

        “บ้านสกุลหวงคือบ้านของนายท่านผู้เฒ่าย่อมต้องเป็นบ้านของคุณหนู ใครก็เปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ไม่ได้” เขานั่งลงใกล้ๆ นางเห็นดวงตาคู่งามแดงก่ำคงเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

        “ท่านอาน่ะสิท่านอาไม่ต้องการให้ข้าอยู่” เขารักหลางรั่วอิ๋งมากกว่านางที่มีสายเลือดเดียวกันกับเขา

        “คุณหนูยิ่งต้องอดทนอยู่ให้ได้นะขอรับ”

        “เพื่ออะไร อยู่ให้คนอื่นแกล้งสารพัดอย่างนั้นหรือข้าไม่ไหวแล้ว เบื่อ เหนื่อย!” นางโวยวาย หันหน้าหนี

        “ทุกสิ่งในบ้านคุณหนูมีสิทธิ์ท่านลืมเรื่องปีหน้าที่พวกท่านผู้เฒ่าจะมาที่ถูหยางแล้วหรือ”

        นัยน์ตาหวงเฟิ่งเหยาไหววูบจริงด้วย...นางลืมเรื่องสามท่านผู้เฒ่าได้อย่างไร นางมองออกไปยังผืนน้ำที่มีดอกบัวขึ้นอยู่จนแน่นสระ

            “ข้าจะส่งจดหมายหาท่านปู่ทั้งสาม”

            “ไม่ทันแล้วขอรับเท่าที่ข้ารู้นายท่านได้ส่งจดหมายแจ้งไปยังบ้านสกุลหวงที่อยู่เมืองอื่นไม่ให้รับตัวคุณหนูไว้ดูแลคุณหนูต้องอยู่ในความดูแลของนายท่าน อย่างน้อยก็จนกว่าจะครบสิบเจ็ดหรือออกเรือนไป”

            เด็กสาวกำหมัดแน่นหันกลับมาเผชิญหน้ากับสืออวิ๋น นางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่เขาราวกับเขาเป็นอาของนาง

            “กฎบ้าบอผู้ใหญ่รังแกเด็กเห็นๆ!”

        “คุณหนูอดทนอีกสักนิดเถอะเว้นแต่วันที่ทนไม่ไหวจริงๆ ข้ากับแม่ยินดีจะพาคุณหนูออกจากบ้านสกุลหวง”

        “ทำไมข้าต้องพึ่งเจ้าด้วย”นางกับเขาเคยญาติดีกันเมื่อไร

        “มันเป็นหน้าที่สุดท้ายที่แม่ข้าจะต้องทำให้ได้นางคงตายตาไม่หลับถ้าไม่เห็นคุณหนูอยู่รอดปลอดภัยนางอยากดูแลจนกว่าคุณหนูจะเจอคนที่พร้อมดูแลไปตลอดชีวิต”

        ตัวเขาเป็นกำพร้าบิดาภัยธรรมชาติทำให้อดอยากจนมารดาพามาอยู่ถูหยางหญิงหม้ายที่ลูกยังเล็กได้รับความช่วยเหลือจากบิดามารดาคุณหนูเฟิ่งเหยาได้อาศัยอยู่ในบ้านสกุลหวงเพราะความเมตตาของนายผู้เฒ่าบุญคุณของสกุลหวงมีล้นเหลือประมาณต่อให้คุณหนูเฟิ่งเหยาร้ายกับเขากว่านี้สักร้อยเท่าเขากับมารดาก็ตัดใจทอดทิ้งนางไม่ลง

        อืม...มีเหนียงเซียงคอยดูแลเรื่องข้าวปลาอาหารมันก็ยังดีกว่าหนีออกจากบ้านคนเดียว ส่วนเจ้าตัวดำนี่นางจะทำเป็นไม่เห็นเขาก็แล้วกัน

        “มืดค่ำแล้วไม่ปลอดภัยกลับบ้านกับข้าเถอะนะขอรับ”

        “ถ้าข้าบอกว่าไม่”

        “ข้าคงต้องอุ้มคุณหนูกลับไป”ชายหนุ่มลุกขึ้น พร้อมจะทำจริงอย่างพูด

        นางแหงนหน้าตั้งบ่าส่งสายตาขุ่นเขียวให้เขา

        “ข้ามาเองได้กลับเองได้ เจ้าไม่ต้องยุ่ง”

        “เป็นอย่างนั้นก็ดีเพราะข้าก็รู้สึกเมื่อยหากจำเป็นต้องอุ้มคุณหนูจริงๆ”

        หวงเฟิ่งเหยาดีดตัวลุกขึ้นนางปัดเศษฝุ่นที่ติดกระโปรง

        “ข้าจะฟ้องเหนียงเซียง”เจ้าของร่างบางกระจ้อยก้าวฉับๆ ผ่านหน้าเขาไป

        สืออวิ๋นเดินตามหลังนางอยู่ห่างๆจนมั่นใจว่าเด็กสาวเดินเข้าประตูบ้านสกุลหวงแล้วจึงถอนหายใจราวยกภูเขาที่ทับตัวอยู่ทิ้งไปก่อนจะรีบไปรายงานผลกับมารดา

บ่าวหน้าประตูไปรายงานหวงกว่างฝูว่าคุณหนูเฟิ่งเหยากลับถึงบ้านแล้วหลางรั่วอิ๋งที่คอยท่าดูสถานการณ์ว่าสามีจะส่งคนออกไปตามหลานสาวหรือไม่แต่เขาก็ยังนิ่งเฉยจนหลานสาวกลับมาเอง เขาแสดงทีท่าโล่งใจนั่นทำให้นางรู้สึกว่าต้องเริ่มปั่นหัวหวงกว่างฝูเพื่อจะกำจัดเด็กสาวไปให้ไกลๆสายตาโดยเร็วที่สุด

        “หากนางยังอยู่ที่นี่คงมีเรื่องทำให้ท่านพี่ปวดหัวอยู่บ่อยๆเกิดวันดีคืนดีไปก่อเรื่องที่สกุลติง เราจะเข้าหน้าพวกเขาไม่ติดนะเจ้าคะดีหรือไม่ที่จะส่งนางไปอยู่ที่อื่นสักพัก”

        “ให้นางไปอยู่ที่อื่น...”เขาเกรงแต่นางจะแล่นไปหาสามท่านผู้เฒ่าน่ะสิขนาดเขาต้องส่งจดหมายไปห้ามไม่ให้รับตัวนางเพราะนางชอบก่อปัญหา เขาก็ยังไม่วางใจกับความคิดและการกระทำของหลานสาวผู้นี้

        หลางรั่วอิ๋งพยักหน้าหวงกว่างฝูดูท่าจะหว่านล้อมไม่ยากแล้ว

        “ให้นางไปทำงานที่ไร่ถั่วลิสงจะดีหรือไม่เจ้าคะแต่เล็กจนโตฟังว่านางสบายถูกตามใจจากบิดาท่านจนเคยตัว จึงไม่ค่อยสำนึกบุญคุณที่ท่านพี่เลี้ยงดูส่งนางไปเจอความลำบากเสียบ้าง กลับมาคงจะปกครองง่ายขึ้น”

        “นางจะหาว่าข้ารังแกน่ะสิ”

        “นี่ไม่ใช่การรังแกเจ้าค่ะนิสัยนางเป็นเช่นไร ท่านย่อมรู้ดีกว่าใคร นี่เป็นการสั่งสอนนางต่างหากข้ารับรองว่าชื่อเสียงท่านจะไร้ข้อครหา โบราณกล่าวไว้ ‘ลาดีมีค่ากว่าม้าพยศสู้’ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เราจะทำให้นางเชื่องกว่านี้”

        หวงกว่างฝูคล้อยตามคำพูดของเมียรักเขาเบื่อหน่ายเหลือเกินกับความหัวแข็งของหลานสาวอีกทั้งเรื่องที่นางเป็นทายาทของหวงเหวินฝูก็รบกวนจิตใจเขาตลอดเกรงนางจะใช้จุดนี้เป็นข้อต่อรองไปร้องเรียนกับพวกผู้อาวุโสของตระกูลเพื่อขอแบ่งทรัพย์สมบัติอีกทั้งเขาอยากตัดปัญหา ไม่ให้มีแรงปะทะกันระหว่างนางกับหลางเชียนอิงป้องกันไม่ให้นางไปยุ่งเกี่ยวกับติงเฉิงคุนเขาไม่อยากถูกติงฟูเหรินดูแคลนและโพนทะนาว่าดูแลหลานสาวไม่ดี

        ครั้นหวงเฟิ่งเหยารู้ว่าตัวเองจะต้องเดินทางไปดูแลไร่ถั่วที่เมืองอิ๋นเทียนเด็กสาวก็ยืนกรานท่าเดียวว่าไม่ยอมไป นางจ้องหลางรั่วอิ๋งตาไม่กะพริบเข้าใจด้วยสัญชาตญาณว่าเป็นความคิดของนังจิ้งจอกแซ่หลางอีกตามเคย

        “ท่านอาคิดจะขับไล่ข้าเช่นนี้น่ะหรือข้าไม่ยอมหรอกนะ” ส่งนางไปอยู่ไกลให้พวกเขาอยู่ที่นี่สบายใจเฉิบน่ะสิ

        “นี่เป็นคำสั่งของข้าเจ้าไม่มีทางเลือก อยู่ที่นี่ก็มีแต่จะสร้างเรื่อง” ผู้เป็นอาไม่ยอมถอนความคิดของตนเช่นกัน

        “คนชอบสร้างเรื่องคือหลางรั่วอิ๋งกับน้องสาวของนางต่างหากเมื่อไรท่านอาจะเข้าใจเสียทีว่าพวกนางมีเจตนาร้ายต่อสกุลหวงของเรา”

        “เลิกสามหาวกับข้าที่เป็นอาของเจ้าได้แล้วอย่างไรเจ้าก็ต้องไป ถ้าไม่ไปดีๆ ข้าก็จะล่ามขาจับเจ้ามัดตัวส่งขึ้นเรือไปอยู่ดี”ชายร่างท้วมตวาด

        “ข้าไม่ไป...ไม่ไป!”นางไม่ยอมไป และไม่จะยอมเอาความตายมากดดันอีกฝ่ายด้วยเพราะทำอย่างนั้น ท่านอากับหลางรั่วอิ๋งคงสมใจที่นางรนหาเรื่องตายเอง

        ระหว่างถกเถียงกันอยู่นั้นเหนียงเซียงก็กระหืดกระหอบวิ่งมาจนถึงห้องของหวงเฟิ่งเหยา

        “เจ้ามาทำไม” ผู้เป็นใหญ่ในบ้านสกุลหวงถามเสียงเครียดลมหายใจถี่กระชั้นเพราะความโกรธที่มีต่อหลานสาว

        “ข้า...ข้ารู้เรื่องที่นายท่านจะส่งคุณหนูไปภาคใต้”น้ำเสียงแม่ครัวของบ้านสั่นๆ

        หวงกว่างฝูแค่นเสียงเฮอะครัวก็อยู่ตั้งไกล แต่สายสืบของเหนียงเซียงก็ว่องไวใช่เล่น

        “นางสร้างแต่เรื่องให้ข้าปวดหัวส่งไปลำบากเสียบ้าง เผื่อจะคิดตกไม่หาเรื่องให้ข้าอีก”

        “นายท่านเจ้าคะข้าขอติดตามไปรับใช้คุณหนูได้หรือไม่เจ้าคะ” เหนียงเซียงเข้าประเด็นทันทีนางไม่ไว้ใจที่คุณหนูจะออกจากบ้านสกุลหวงไปใช้ชีวิตที่อื่นตามลำพัง

        “บ่าวที่จะติดตามนางไปข้าเลือกไว้แล้ว”

        “ให้ข้าไปแทนเถอะเจ้าค่ะบ่าวขอร้องนายท่าน” นางอ้อนวอนอย่างไรก็จะไปกับเด็กสาวให้ได้

        หากเหนียงเซียงตามไปดูแลหวงเฟิ่งเหยามันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่นางยังอยู่ที่นี่ หลางรั่วอิ๋งจึงกีดกันทุกทาง

        “จะได้อย่างไรเจ้าเป็นแม่ครัวบ้านสกุลหวง งานในครัวเยอะแยะที่ต้องให้เจ้าจัดการส่วนเรื่องบ่าวที่จะติดตามนางไป ข้าไม่เห็นว่าจำเป็นนะเจ้าคะท่านพี่ต้องการดัดนิสัยนางให้รู้จักความลำบาก เหตุใดจะส่งสาวใช้ไปรองมือรองเท้านางอีก”

        หวงเฟิ่งเหยาอยากเอาเข็มเย็บปากหลางรั่วอิ๋งไว้นักนอกจากจิตใจโสมมน่ารังเกียจที่นางมีสิ่งน่ารังเกียจอันดับสองก็คือปากของนางนี่แหละด้านเหนียงเซียงเองก็คับแค้นใจจนเจียนคลั่งเป็นกังวลสารพัดกับการเดินทางไกลของคุณหนูเฟิ่งเหยา ความต้องการจะติดตามดูแลดูเหมือนจะไม่เป็นดั่งหวังตัวนางคงต้องแบกรับความรู้สึกผิดต่อวิญญาณนายท่านไปจนตายแน่

        “คนที่เหมาะจะไปกับเฟิ่งเอ๋อร์ก็คือสืออวิ๋น”

        เหนียงเซียงมองหน้าหลางรั่วอิ๋งแทบเรียกได้ว่าจ้องเขม็ง นี่นางหูฝาดไปหรือไร

        “เจ้าฟังไม่ผิดลูกชายเจ้าเหมาะสมที่สุด”

        “เขาต้องทำงานหีบเมล็ดถั่วนะ”หวงกว่างฝูเป็นอีกคนที่แปลกใจกับคำแนะนำของนาง

        “ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่สืออวิ๋นทำงานหีบเมล็ดถั่ว เขาคุ้นเคยกับเมล็ดถั่วพวกนั้นดี ส่งเขาไปทำงานที่ไร่เพื่อให้เห็นต้นตอของวัตถุดิบที่หวงเสียงเป่าใช้และยังควบคุมดูแลเฟิ่งเอ๋อร์ด้วย นับเป็นเรื่องที่เหมาะสมทั้งสองคนเติบโตมาพร้อมกันมิใช่หรือเจ้าคะ ให้คนสนิทคุ้นเคยไปอยู่ด้วยกันคงจะอยู่ด้วยไม่ยาก คนอื่นก็จะไม่ครหาว่าเรากลั่นแกล้งส่งนางไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองตามลำพัง”เหตุผลของนางช่างหาข้อโต้แย้งได้ยากยิ่งหวงกว่างฝูเห็นคล้อยกับความคิดของหญิงสาว

        จะให้นางไปอยู่เมืองอิ๋นเทียนกับสืออวิ๋นเนี่ยนะคนคุ้นเคยกันที่ไหนเล่า นางกับเขาจะตีกันตายกี่ครั้งแล้ว!

        “ข้าไม่ไปกับสืออวิ๋น”หวงเฟิ่งเหยาไม่ยับยั้งคำพูดและความรู้สึกต่อต้าน

        “คุณหนูเจ้าคะ” เหนียงเซียงเสียงแผ่วๆ สีหน้าซีดเผือดส่ายหน้าเป็นเชิงให้นางใช้เวลาคิดก่อนปฏิเสธ

        “คิดดีๆ ก็แล้วกันเจ้าจะไปกับสืออวิ๋นหรือจะไปกับสาวใช้ที่ข้าเลือก” หวงกว่างฝูกดดัน

        หลางรั่วอิ๋งก็ยิ้มเยาะอยู่ในทีรอยยิ้มของหญิงสาวราวกับใบมีดที่ตั้งท่าคอยฟันนางให้ขาดเป็นสองท่อนหากตัดสินใจผิดหวงเฟิ่งเหยารู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาบ้างแล้ว

        “คุณหนู...” มารดาของสืออวิ๋นส่งความรู้สึกผ่านมาทางสายตา

        อืม...อย่างน้อยสืออวิ๋นก็น่าไว้วางใจกว่าคนอื่นหากท่านอาเปลี่ยนใจส่งคนที่หลางรั่วอิ๋งเป็นคนเลือกให้ตามนางไปด้วยผลลัพธ์อาจจะแย่กว่าการไปกับสืออวิ๋นก็เป็นได้

        “ข้ามีทางเลือกเดียวคือต้องไปใช่หรือไม่”

        หวงกว่างฝูพยักหน้ารู้สึกเบาใจกับทีท่าจำยอมรับสภาพของหลานสาวเขาหวังว่าแผนกำราบความพยศของนางจะได้ผล

        ทางด้านสืออวิ๋นเมื่อรู้ว่าตนเองต้องเดินทางไปเมืองอิ๋นเทียนพร้อมกับหวงเฟิ่งเหยาก็อดเป็นห่วงมารดาไม่ได้

        “แม่อยู่บ้านสกุลหวงมาเกินสิบปีแล้วคนที่เราต้องห่วงคือคุณหนู ถ้าไม่มีแม่กับเจ้าสักคนนางไปอยู่ลำพังก็ไม่รู้จะเป็นอย่างไร แม่ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น”

        “ข้าห่วงเรื่องที่หวงเสียงเป่า”เขาเริ่มเห็นความผิดปรกติหลายอย่างในโรงทำน้ำมันจึงคิดเสียดายหากจะต้องไปอยู่ที่อื่นในขณะกำลังตามสืบเรื่องวัตถุดิบไม่ได้คุณภาพกับผลผลิตที่หายไปบางส่วน

        “เมื่อนายท่านสั่งให้เจ้าไปเจ้าก็ต้องไป ไปทำประโยชน์ในส่วนที่เจ้าสามารถทำได้ดีกว่าอยู่ในที่ที่เขาไม่อยากให้เจ้าอยู่นะเสี่ยวสือ”

        “คนที่ไม่อยากให้ข้าอยู่คงไม่ใช่นายท่านกระมัง”เขาคิดไม่ออกว่าหลางรั่วอิ๋งคิดส่งเขาเดินทางไปกับคุณหนูด้วยเหตุผลใดหรือนางจะล่วงรู้เรื่องเขากำลังสงสัยว่าปัญหาในโรงทำน้ำมันนั้นอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับถังเจี๋ย

        “ความคิดเห็นของบ่าวไพร่เช่นพวกเราไหนเลยจะสู้สามีภรรยาคุยกันจำไว้นะเสี่ยวสือ หน้าที่เจ้าคือดูแลคุณหนูให้ดีที่สุดแทนแม่อย่าคิดเป็นกังวลกับเรื่องอื่นอีกเลย”

        เพราะอยากให้มารดาเบาใจสืออวิ๋นจึงตกปากรับคำแต่โดยดี กำหนดการเดินทางนั้นรู้แน่ชัดแล้วเหนียงเซียงจึงช่วยลูกชายเก็บสัมภาระ นางเตรียมของกินแห้งๆ ให้ลูกชายนำติดตัวไปด้วยกำหนดระยะเวลาที่ต้องอยู่เมืองอิ๋นเทียนคือสามเดือนหากลูกชายกับคุณหนูเฟิ่งเหยาสามารถผ่านสามเดือนนี้ได้ด้วยดีก็คงต้องขอบคุณสวรรค์อีกครา

        ภาษิตโบร่ำโบราณกล่าวเตือนไว้‘ลิ้นไม่มีกระดูก แต่คมยิ่งกว่าฟัน’ หนำซ้ำลิ้นอันนั้นยังเป็นของหลางรั่วอิ๋งด้วยแล้วเพราะเหตุผลกลนี้สาวน้อยสกุลหวงจึงจำใจออกจากบ้านเกิดเป็นครั้งแรกในชีวิต

        ในวันที่หวงเฟิ่งเหยาเดินทางออกจากถูหยางขณะรถม้าเคลื่อนตัวผ่านบ้านสกุลติงนางเห็นติงเฉิงคุนยืนอยู่หน้าประตูใหญ่มองมายังม่านหน้าต่างรถม้าที่เปิดไว้เพื่อจดจำทุกทัศนียภาพของเมืองหลวงซึ่งเกิดและเติบโตมากว่าสิบห้าปีริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นด้วยความขัดเคืองที่นางต้องพลัดบ้านเรือนหนนี้เพราะภรรยารักของเขามีส่วนเด็กสาวปิดม่านหลังจากสบตากับเขาด้วยความบังเอิญ

        สืออวิ๋นซึ่งนั่งอยู่หลังคนบังคับม้าเห็นการประสานตาของสองหนุ่มสาวก่อนม่านหน้าต่างจะถูกปิดด้วยอารมณ์ไม่พอใจของเด็กสาวซึ่งนั่งอยู่ข้างในเขาหวังว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่จะตัดขาดกันอย่างสิ้นเยื่อขาดใยอนาคตวันหน้าติงเฉิงคุนจะไม่มาวุ่นวายจนเกิดปัญหาให้คุณหนูเฟิ่งเหยาต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงอีก