มหากาพย์ดาบอนันต์มนตรา ภาค : โลกมนตรากฤตยา (มี E-Book)

“ยิง!!” เสียงแหกปากดังลั่นจากดิเรก ผู้บังคับบัญชาสูงสุด (จำเป็น) พร้อมกับเสียงระเบิดของปืนใหญ่เวทมนตร์นับสิบลูกถูกยิงเพื่อตอบโต้กองทัพหลักของวสุธา

เนื่องจากทหารและตำรวจรวมถึงเหล่าองครักษ์ได้เคยหันหลังให้กับราชวงศ์ ความไว้เนื้อเชื่อใจจึงหมดไป ดิเรกเป็นเพียงผู้เดียวที่ยืนหยัดและทำเพื่อพระราชาและเชื้อพระวงศ์ทุกคน เขาจึงถูกพระราชาแต่ตั้งให้เป็นแม่ทัพในการนำทุกคนต่อต้านข้าศึกในครั้งนี้

แน่นอนว่าในตอนแรกเขามีทีท่าไม่ต้องการ เขายังคงคิดว่าการอารักขาพระราชารวมถึงปลายฝนนั้นสำคัญกว่า แต่ในยามศึกและเพิ่งผ่านพ้นการกบฏมาเช่นนี้ เขาจึงจำใจยอมรับคำสั่งมาอย่างไม่มีทางเลือก

เทพไทได้ไปตรวจสอบตามหลุมหลบภัยแล้ว เขาพบว่ามีชาวเมืองหลบอยู่ในนั้นจริง แต่ก็ไม่มีทางเลือกที่จะต้องให้ทุกคนหลบอยู่ในนั้นต่อไป เว้นแต่ใครมีความสามารถที่จะช่วยในการรบ พวกเขาก็จะได้รับอนุญาตให้ออกมา

ภายในหลุมหลบภัยแห่งหนึ่ง เทพไทยังค้นพบว่ามีตำรวจกลุ่มหนึ่งถูกจับขังเอาไว้ภายใน เขาเข้าไปตรวจสอบและพบว่าตำรวจกลุ่มนี้ไม่เห็นด้วยกับการก่อกบฏของเจ้ากรมมหาดไทยจึงถูกจับขังไว้ในหลุมหลบภัยแห่งนี้ พวกเขาไม่ได้รู้สึกยินดีหรือรู้สึกอะไรไปมากกว่าความโล่งใจที่การกบฏของเจ้ากรมมหาดไทยไม่สำเร็จ พวกเขายินดีที่จะเข้าร่วมรบเพื่อบ้านเมือง

ดารินและธัญญ่าถูกดิเรกไหว้วานให้ช่วยดูแลปลายฝน เนื่องจากเจ้าหญิงของเขาได้รับอนุญาตให้ใช้กษาปณ์มีนอย่างเต็มที่ เพราะฉะนั้นขณะที่ปลายฝนอัญเชิญอสูรจักรราศีมีนออกมา เธอจำเป็นต้องได้รับการอารักขาเป็นอย่างดี

ส่วนอานนท์ หายตัวไปอีกแล้ว...

สงครามดุเดือดเป็นอย่างมาก มีเสียงสะเทือนจากการระเบิดอย่างต่อเนื่อง ต่างฝ่ายตั้งหน้าตั้งตายิงปืนใหญ่เวทมนตร์ใส่กัน รวมถึงมนตร์มหาเวทก็ถูกใช้โจมตีใส่กันอย่างไม่มีหยุดพัก ทุกการระเบิดทำให้มันดูเหมือนดอกไม้ไฟที่แตกออกกลางท้องฟ้าในยามอับแสงเช่นนี้

ม่านพลังป้องกันเวทมนตร์ที่คอยปกป้องเมืองธารสวรรค์ยังทำงานได้อย่างดี มีเพียงแสงกะพริบทุกครั้งที่มีสิ่งมากระทบ ไม่มีพลังโจมตีใดจากกองทัพวสุธาทำลายมันลงได้

ฝ่ายธาราเองก็ยังคงยิงปืนใหญ่เวทมนตร์ประจำเมืองตอบโต้ หวังทลายกองกำลังฝ่ายตรงข้ามโดยเฉพาะรถถังยักษ์ที่เป็นศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่ของกองทัพวสุธาในครั้งนี้ แต่มันก็ล้มเหลวไม่ต่างกัน วสุธามีม่านพลังป้องกันรวมถึงเวทมนตร์กำแพงธาตุดินคอยช่วยป้องกัน มันจึงเป็นเรื่องยากที่ฝ่ายธาราที่มีธาตุน้ำในพลังเวทมนตร์ที่จะโจมตีทำลายการป้องกันของวสุธาได้

ในทางกลับกัน ตอนนี้ธาราเองได้กลับมาเปิดระบบป้องกันเต็มรูปแบบแล้ว หากม่านพลังป้องกันไม่อาจถูกทำลายลง ก็คงยากที่จะวสุธาจะบุกเข้ามาได้เช่นกัน

“ดูท่าเจ้ากรมกลาโหมกับเจ้ากรมการทูตจะทำไม่สำเร็จนะองค์รัชทายาท” เจ้าพระยามณีเดชสีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

“หรือไม่ก็พวกมันหลอกพวกเรา” องค์รัชทายาทภูผากัดฟันอย่างเจ็บใจ

“พวกเราควรถอยกันก่อนดีไหมองค์รัชทายาท?” หลวงเกริกฤทธิ์เป็นคนเสนอความคิด “เกิดสายไปพวกเราจะถูกล้อมเอาได้”

“ไม่ พวกเรามาไกลเกินกว่าจะถอยหลังกลับแล้ว” องค์รัชทายาทภูผาตาแดงด้วยความโกรธแค้น “อย่างน้อยเราต้องรู้ให้ได้ว่าพวกมันหลอกเราหรือยังไงกันแน่”

“แต่พวกเราจะบุกเข้าไปอย่างไรครับองค์รัชทายาท?” สีหน้าของหลวงเกริกฤทธิ์เป็นกังวลอย่างมาก

“นั่นสิองค์รัชทายาท ม่านพลังป้องกันนี้ของธาราขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุด” เจ้าพระยามณีเดชสีหน้ามืดมนขณะ “นับตั้งแต่มันถูกสร้างขึ้นโดยทรราชธารโลหิตเป็นต้นมา ไม่ว่าจะเวทมนตร์ที่ทรงพลังขนาดไหนหรือแม้แต่พลังธาตุดินของพวกเราก็ทำลายมันไม่ได้”

“นำตัวเชลยทั้งหมดไปที่ลานข้างหน้า” องค์รัชทายาทพูดออกมารวดเร็วราวกับเขาคิดเอาไว้ก่อนแล้ว

เจ้าพระยามณีเดชตกตะลึงเมื่อได้ยินคำสั่ง เขาถามองค์รัชทายาทเพื่อความแน่ใจ “นี่ท่านจะคิดจะเผยไพ่ตายเลยงั้นหรือท่าน? มันจะไม่เร็วไปหน่อยงั้นเหรอ?”

“ก็ไม่ใช่ว่ารีบกันอยู่หรอกหรือยังไง?” องค์รัชทายาทภูผายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ออกมา “ฉันก็เลยอยากรีบทำไมให้มันจบ ๆ เพราะฉันก็อยากเห็นหน้านังคนที่กล้าปฏิเสธฉันด้วย”

‘นี่มันหื่นกามล้วน ๆ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกลยุทธ์เลย’ ทุกคนที่ได้ยินต่างคิดกับองค์รัชทายาทของพวกเขาเหมือน ๆ กัน

เมื่อเป็นคำสั่งจากผู้มีอำนาจสูงสุด ชั้นผู้น้อยก็ย่อมต้องทำตาม หลังจากนั้นบริเวณหน้าลานที่กองทัพวสุธาอยู่ ปรากฏเชลยจำนวนมากออกมายืนเรียงแถวโดยมีทหารประกบแบบหนึ่งต่อหนึ่ง มันสร้างความประหลาดใจให้กับฝ่ายธารายิ่งนัก

“นั่นอะไรน่ะ? พวกข้าศึกคิดจะทำอะไรของพวกมัน” ดิเรกดูสับสนเมื่อจู่ ๆ ก็เห็นอีกฝ่ายส่งคนออกมายืนเรียงหน้ากระดาน เขาคิดไม่ว่าศัตรูจะมาไม้ไหน

“นั่นมันชาวบ้านกับพวกทหารของฝ่ายเราไม่ใช่เหรอพี่เบิ้ม” เทพไทเอ่ยขึ้นมาหลังพยายามเพ่งมอง