เส้นทางเทพยุทธ์ (Trail of God)

ในหม้อมังกร จางเฉินฝึกตามวิธีกายเหนือปฐพี ร่างกายของเขาเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงผิวภายนอกนั้นมีคราบเลือดและคราบดำๆ ปะปนกัน สมุนไพรค่อยๆ ซึ่มไปตามแผลร่างกายและจุดชีพจรที่ทะลวงไว้ภายในหม้อจากกลิ่นสมุนไพรที่หอมหวนชวนดม เริ่มส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว โสมแดงจึงออกมายืนห่างไกลออกไป

“กายาเหนือปฐพี ขั่น 1สำเร็จ” จางเฉินออกจากหม้อมังกรเขารู้สึกแข็งแกร่งและเต็มอิ่มไปทั้งตัวและความรู้สึกมากมายที่ไม่สามารถบรรยายได้

“เป็นไงบ้าง รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ใช่ไหม” โสมแดงถามแต่ไกล

“ใช่แล้วแข็งแกร่งมากกว่าเดิมสอง สามเท่าได้” จางเฉินพูดพร้อมตวัดแขน ขาไปมา

“เจ้าโง่ รีบไปอาบน้ำ แล้วก็เอาน้ำในหม้อไปทิ้งเหม็นโวย อย่ามัวแต่โม้” โสมแดงไม่กล้าเข้าใกล้และทำเสียงขยะแขยง

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”จางเฉินมีความสุขมากวันนี้ เขารีบอาบน้ำ สีผิวขาวปนเหลืองทำให้เขาดูเหมือนผิวถูกฉาบด้วยขมิ้นและมีความเปร่งปรั่งออกส้มๆ คล้ายจะเป็นออร่าอย่างหนึ่งรวมกับหน้าตาที่คมคายแล้ว ถือได้ว่าเป็นคนที่หล่อมากถ้าไม่ติดที่ร่างกายกำยำล่ำสันเหมือนหมีตัวใหญ่ๆ เขาคงเป็นคุณชายหน้าตาดีคนหนึ่งได้

หลังจากแก้ปัญหากลิ่นเหม็นเสร็จจางเฉินทำชุดใหม่เพื่อให้เข้ากับความแข็งเกร่งปัจจุบันแล้วกลับสถานะคนแหล็กอีกครั้ง ฝึกวิชาหมัด กระบี่ แช่สมุนไพร ฝึกวิญญาณ

วิชาวิญญาณเทวะนั้นง่ายมากสำหรับจางเฉินในชั้นแรกเพราะเขามีความพร้อมอยู่แล้วการเปิดทะเลสตินั้นเป็นไปไม่ได้สำหรับคนอื่น แต่สำหรับจางเฉินคือมีอยู่แล้วแค่เพียงสร้างพายุหมุนขึ้นภายในทะเลวิญญาณเพื่อปกป้องวิญญาณและทำให้เกิดการพัฒนาโดยสูบฉีดพลังวิญญาณเข้าไปที่ภายุภายในทะเลแห่งสติ

เกือบเดือนในโลกภายนอกและเกือบปีในโลกมิติ จางเฉินถึงขั่นก่อเกิดขั่นที่ 4 กายาเหนือปฐพีขั่น 1และจิตวิญญาณเทวะขั่น 1 นอกจากนี้ก็เพียง หมัดพื้นฐาน กระบี่พื้นฐานมีการพัฒนาด้านการกลั่นอุปกรณ์ และการปรุงยาเล็กน้อย

“เราไปกันเถอะ เริ่มเดินทางพื้นฐานนั้นสำคัญที่ประสบการณ์การต่อสู้ด้วย”

จางเฉินออกจากมิติเดินสำรวจหมู่บ้าน มีความเจริญโตขึ้นมาก คฤหาสใหญ่บ้านของเขานั้นเสร็จแล้วทั้งสวยงามและดูอลังการ บ้านของคนในหมู่บ้านก็กลายเป็นบ้านขนาดใหญ่มีคนเดินไปเดินมาทักทายจางเฉินเป็นระยะแต่ก็มีที่ไม่รู้จักอยู่ค่อนข้างมากทำให้จางเฉินแปลกตาเล็กน้อย จางเฉินเข้าไปในบ้านของเขาแล้วไปหาพ่อ

“พ่อ ทำไมคนเยอะไหนว่าจะปิดหมู่บ้าน”

“อ่าคนสกุลจางจากทุกมุมทวีปมารวมกัน และก็มีการซื้อทาสหญิงจำนวนมากเพราะการเพราะปลูกแบบคู่ทำให้เกิดผู้หญิงตั้งครรภ์จำนวนมากหญิงสาวในหมู่บ้านกลายเป็นคนท้อง จะทำงานลำบากในอนาคตจึงปล่อยให้ทุกคนหาทาสหญิงมาทำงานแต่ไม่มีผู้ชายหรอกนะ หมู่บ้านเรายังคงเป็นหมู่บ้านสกุลจางไม่รับสกุลอื่นมาตั้งถิ่นฐาน” จางหลงตอบจางเฉินพร้อมกับเคลียงานเอกสารกองใหญ่ไปด้วย

“ผมคิดว่าจะให้พ่อ แม่ สบายดูเหมือนจะงานหนักกว่าเดิม” จางเฉินพูดไปพร้อมหัวเราะ

“ดีแล้วละ มีความสุขดีมากลูกจะไปแล้วใช่ไหม”

“ครับ พรุ่งนี้”จางเฉินออกจากห้องทำงานพ่อเขาไปหาแม่ พบสาวใช้จำนวนมากในบ้าน หน้าตาน่ารักไม่ใช่น้อยแต่ละคนมีส่วนเว้า ส่วนโค้ง หน้าตาจิ้มลิ้ม เจริญหูเจริญตายิ่งนักทุกคนต่างเรียกจางเฉินว่า คุณชาย หลังจากพูดคุยกับแม่แล้วเขาก็ไปหาน้องสาวซึ่งอยู่ที่โรงเรียนหลังจากพูดคุยกันอยู่นานจางเฉินนำตำราทั้งหมดไปใส่ไว้ในหอตำราของโรงเรียน เขาเห็นชั้นตำราและตำรามากมายจางเฉินไม่มีเวลาเพียงเอาลงมากองไว้ตรงนั้นแล้วบอกคนดูแลให้จัด

“นี่ชาวบ้านก็หาซื้อตำรามาเติมเต็มสินะดีจริงๆ” จางเฉินเดินดูตำราต่างๆ ซึ่งครบถ้วนแทบทุกสาขาวิชามีตำรายุทธและตำราลมปราณอยู่บ้าง ซึ่งจางเฉินไม่ได้สนใจเพราะเขาต้องฝึกพื้นฐาน 2ปีตามคำแนะนำโสมแดง

จางเฉินกลับบ้านแม่ของจางเฉินให้คนใช้ส่งจางเฉินไปที่ห้องของเขา มีเสื้อผ้าจำนวนมากในตู้เตียงที่สวยงาม การจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย ชั้นหนังสือ โต๊ะ เตียง แจกันดอกไม้เขารู้สึกภูมิใจมากเพราะนี่คือสิ่งที่เขาเขียนในตำราแจกจ่ายคนในหมู่บ้านทุกอย่างออกมาดีมากในระยะแค่ 1-2 เดือน มันน่าประทับใจ

“คุณสองคน ยังไม่ออกไป”จางเฉินมองสาวใช้

สาวใช้สองคนเดินถอยหลังไป 1ก้าว เหมือนจะกลัวโดนดุ

“เราต้องการรับใช้คุณชายค่ะ”

“หืม ...” จางเฉินคิ้วขมวด

“ข้ารู้เจ้าคิดอะไรอยู่เจ้าต้องการใช่ไหม อย่างว่านะ ....” โสมแดงแซวมาจากในมิติ

“เอ่อ....”จางเฉินเริ่มเตลิดไปไกล

“หยุดเลย ไล่ทั้งสองคนออกไปเส้นทางการฝึกตนเพิ่งเริ่มต้น เจ้ายังไม่พร้อม อย่างน้อยต้องผ่านระดับเซียนก่อนถ้าเคล็ดลมปราณไร้ลักษณ์มีความเปลี่ยนแปลง เราไม่ทราบผลของมันทั้งพลังกายและพลังวิญญาณที่ฝึกมา อาจเกิดปัญหาตามมา เจ้ายังเด็กเพิ่ง 16หญิงสาวมีฐานะ มีความสวยงาม มีการฝึกฝนที่สูงมากมายให้เจ้าไคว่คว้าเจ้าไม่ควรเริ่มจากที่เล็กๆ ตรงนี้ เจ้ากำลังจะเดินทาง มันเหมือนแทงพวกนางแล้วก็ปล่อยให้พวกนางตาย” โสมแดงแนะนำ

“เอาละ พวกท่านออกไปเถอะข้าจะพักผ่อน” จางเฉินตอบทั้งสองสาวด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองคนทำหน้าผิดหวังเพราะแอบหวังในใจว่าจะยอมเสียตัวเพื่อให้ได้อยู่ตำแหน่งใกล้ชิดกับหัวหน้าหมู่บ้านในอนาคตทุกอย่างย่อมจะสดใสเปร่งปรั่ง ทั้งทรัพยากรมากมาย และขาดจากความเป็นทาส แต่ก็กล่ำกลืนเดินจากไป

“ความอดทนเจ้าต่ำเกินไปดูสติเจ้ามองตามหลังพวกนาง เจ้าสัตว์เดรัชฉาน” โสมแดงบ่นจางเฉิน