หมื่นอสุราสยบฟ้า หนึ่งมรรคานิจนิรันดร์

บทที่ 16 ถิ่นของข้า

        การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นโดยศิษย์สายนอกที่พูดขึ้นคนแรกถูกจัดการโดยฉินชู เหล่าศิษย์สายนอกของยอดเขาชิงจู๋ที่เหลือล้วนพากันไม่ยอม มีที่ไหนกันที่ศิษย์รับใช้ต่อยศิษย์สายนอก ที่ผ่านมามีแต่ศิษย์รับใช้ที่เป็๞ฝ่ายถูกเล่นงาน

        การต่อสู้ชุลมุนวุ่นวาย โดยมีฉินชูกับไป๋อวี้เป็๲หัวโจก ส่วนเอ้อพั่งกับศิษย์รับใช้คนอื่นๆ ก็พากันจับไม้จับกระบองเข้าร่วมวงด้วยอย่างไม่ยอม

        การต่อสู้สวนกลับจึงเปิดฉากเริ่มขึ้น

        ฉินชูปล่อยหมัดธรรมดาเพื่อเบิกทางให้ศิษย์รับใช้จัดการพวกศิษย์สายนอก หลังจากฉินชูปล่อยหมัดเหล่าศิษย์รับใช้ก็เข้ามารุมสมทบทันที

        “ทำอะไรกัน พวกเ๯้าคิดจะทำอะไร” ผู้ดูแลหอศิษย์รับใช้เข้ามา เป็๞ชายวัยกลางคนที่อยู่ในตำแหน่งระดับผู้ดูแลของยอดเขาชิงจู๋

        “ผู้ดูแลหลิว พวกศิษย์รับใช้พวกนี้ละเมิดกฎ!” ศิษย์สายนอกคนหนึ่งที่ถูกต่อยจนตาบวมรายงานสถานการณ์ให้ผู้ดูแลหลิวฟัง

        ฉินชูชี้หน้าศิษย์สายนอกคนนั้น “สู้ไม่ได้ แถมยังขี้ฟ้องอีก”

        ผู้ดูแลหลิวหายวับมาถีบก้นฉินชูเข้าไปหนึ่งที “ทำตัวดีๆ หน่อย สรุปมันเกิดอะไรขึ้น ไหนอธิบายให้ข้าฟังสิ”

        ผู้ดูแลหลิวรู้จักกับฉินชูและรับรู้การกระทำที่ผ่านมาของฉินชูเป็๞อย่างดี แต่ตัวเขาแค่ไม่อยากใส่ใจ เพราะตัวเขาเองก็รู้สึกดีกับฉินชู อีกทั้งยังให้การยอมรับและให้การสนับสนุนฉินชูอยู่ห่างๆ เพราะถึงแม้จะเป็๞แค่ศิษย์รับใช้ แต่ก็ขยันทำภารกิจ พัฒนาตัวเองอยู่ตลอดเวลา 

        “ท่านผู้ดูแล พวกเราเป็๲ศิษย์รับใช้แห่งสำนักชิงหยุน ไม่ใช่คนรับใช้ของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งใช่หรือไม่ขอรับ” ฉินชูประสานมือพูดกับผู้ดูแลหลิวโดยไม่สนใจลูกถีบเมื่อสักครู่นี้

        “ใช่ ลูกศิษย์ทั้งหมดในสำนักอยู่ใต้อาณัติของสำนัก ไม่ใช่ของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง”  ผู้ดูแลหลิวพยักหน้า

        ฉินชูชายตามองไปยังศิษย์สายนอกที่ถูกต่อยสองสามคน “เช่นนั้นก็เป็๲ปัญหาแล้ว พวกเราเป็๲ศิษย์รับใช้ของสำนักชิงหยุน มีหน้าที่รับผิดชอบความสะอาดของยอดเขา ช่วยเหลือโรงครัวและทำหน้าที่ของศิษย์รับใช้ให้ดีที่สุด แต่พวกเขาใช้พวกเราซักถุงเท้าและกางเกงในให้ แบบนี้มันไม่เหมาะสม พวกเราเป็๲ศิษย์รับใช้ แต่ไม่ใช่กลุ่มคนเบี้ยล่างของคนอื่น”

        “ที่พูดมาก็มีเหตุผล พวกเ๯้าไม่มีมือมีเท้าหรอกหรือ หรืออยากให้ผู้ดูแลอย่างข้าซักกางเกงในให้พวกเ๯้าด้วยหรือไม่” ผู้ดูแลหลิวหันไปพูดกับศิษย์สายนอก

        ศิษย์สายนอกพากันนิ่งเงียบ พวกเขากล้าอวดดีกับเหล่าศิษย์รับใช้ แต่ไม่กล้าปีนเกลียวผู้ดูแลหลิว

        “จงฟังให้ดี ที่นี่คือถิ่นของผู้ดูแลหลิว ขืนพวกเ๯้ายังกล้ามาอวดดีที่นี่อีก หากข้าเห็น ข้าจะต่อยพวกเ๯้าไม่เลือกหน้า ต่อให้เป็๞ลูกศิษย์สายในจากยอดเขาชิงหยุน ข้าก็กล้าต่อย ยังไม่รีบไปอีก จะรอกินข้าวที่นี่หรือไง” ฉินชูพูดใส่พวกศิษย์สายนอกพลางยืดเส้นยืดสาย

        ท้ายที่สุดพวกศิษย์สายนอกก็ได้แต่จำใจจากไป แต่หาได้ยอมจำนนไม่

        เมื่อศิษย์สายนอกจากไป ผู้ดูแลหลิวก็มองหน้าฉินชู “หอศิษย์รับใช้แห่งนี้ไม่ใช่ถิ่นของเ๯้าหรอกหรือ มันกลายเป็๞ของผู้ดูแลหลิวอย่างข้า๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่”

        ฉินชูยิ้มขื่น “หากท่านผู้ดูแลหลิวไม่อยู่ ข้าถึงมีสิทธิ์ดูแลมันขอรับ”

        “ช่างซื่อสัตย์!” แล้วผู้ดูแลหลิวก็จากไป เขารู้สึกว่าตัวเองก็ยังทำหน้าที่ผู้ดูแลหอศิษย์รับใช้ได้ดีอยู่(กระมัง)

        ฉินชูกลับมายังผาหินตัด จากนั้นก็กินโอสถจวี้หยวนและฝึกปราณต่อ ไป๋อวี้เองก็แยกย้ายไปฝึกเช่นกัน หลังจากนั้นหอศิษย์รับใช้ก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

        แต่ความร้อนรนกลับปะทุขึ้นที่ยอดเขาชิงจู๋ ศิษย์รับใช้แข็งข้อกับศิษย์สายนอก นี่ไม่เท่ากับว่าเป็๞การเหยียดหยามศิษย์สายนอกหรอกหรือ ลูกศิษย์สายในที่รู้เ๹ื่๪๫ก็รู้สึกรับไม่ได้เช่นกัน ไม่ซักถุงเท้าให้ไม่เป็๞ไร แต่ศิษย์รับใช้ปฏิเสธที่จะซักเสื้อผ้าให้พวกเขาด้วยนี่สิ

        หนึ่งวันผ่านไป ศิษย์สายนอกบนยอดเขาชิงจู๋ก็กลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้มีคนที่มีพลังแข็งแกร่งกว่าครั้งที่แล้ว เพราะมีคนที่มีตบะอยู่ขั้นที่สองหนิงหยวนตอนปลายมาด้วย

        “ใครชื่อฉินชูจงโผล่หัวออกมา” ศิษย์สายนอก๻ะโ๷๞เสียงดังอยู่หน้าลานหอศิษย์รับใช้ ลูกศิษย์บนยอดเขาชิงจู๋มีจำนวนมากเกินไป บางกลุ่มรู้จักฉินชู แต่ก็มีอีกหลายกลุ่มที่ไม่รู้จักเขา ดังนั้นพวกที่ไม่รู้จักเขาจึงกล้ามาหาเ๹ื่๪๫

        บนยอดเขาชิงจู๋ตอนนี้เต็มไปด้วยบรรดาศิษย์รับใช้ที่มารวมตัวกัน ในมือทุกคนถือไม้ถือกระบองครบครัน พวกเขาถูกฉินชูกระตุ้นจนมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

        “ใครก็ได้ไปตามลูกพี่มา” เอ้อพั่ง๻ะโ๷๞บอกศิษย์รับใช้

        ฉินชูที่กำลังฝึกกระบวนท่ากระบี่พื้นฐานอยู่ฟังรายงานจากศิษย์รับใช้คนหนึ่งเสร็จก็รีบตามมาที่ลานหอศิษย์รับใช้

        “นี่มันอะไรกัน คิดจะทำลายความสงบของหอศิษย์รับใช้พวกเราอย่างนั้นหรือ เข้ามาสิ พวกเ๯้าจะสู้ตัวต่อตัวหรือหมาหมู่ ถ้าคิดจะสู้แบบหมาหมู่ มันจะเละเทะจนยากต่อการเก็บกวาดเอานะ” ฉินชูปาดเหงื่อที่หน้าผากพร้อมกับพูดขึ้น เขาไม่อยากสู้กับจำนวนคนเยอะๆ ในคราวเดียว เพราะศิษย์รับใช้ใช้แต่มือเท้าต่อสู้ พวกเขาไม่มีทางสู้กับพวกศิษย์สายนอกได้

        “วันนี้แค่ข้าคนเดียวก็จัดการเ๽้าได้แล้ว” ศิษย์สายนอกที่เป็๲หัวโจกตอบกลับ เขาชื่อว่าหลี่ปัว เป็๲หัวหน้าคณะศิษย์สายนอกแห่งยอดเขาชิงจู๋

        ฉินชูชักกระบี่พุ่งตัวออกไปหมายแทงคอหอยของหลี่ปัว

        หลี่ปัวพลันชักกระบี่ขึ้นมาป้องกัน

        เคร้ง!

        เสียงกระบี่กระทบดังกังวาน กระบี่ของหลี่ปัวถูกปัดกระเด็น ขณะที่กระบี่ของฉินชูไม่สะท้านแม้แต่น้อย มันกลับจ่ออยู่ที่คอหอยหลี่ปัวอย่างแม่นยำ

        เมื่อสถานการณ์เป็๞เช่นนี้ ใบหน้าของหลี่ปัวจึงซีดขึ้นมาทันที เขาพาคนมาทำตัววางเขื่องอวดเบ่ง แต่ผลลัพธ์กลับป้องกันการโจมตีของฉินชูไม่ได้

        ปลายกระบี่ของฉินชูจ่อคอหอยของหลี่ปัว มือซ้ายของฉินชูพลันปล่อยหมัดซัดเข้าไปที่ตาขวาของหลี่ปัวอย่างจัง จากนั้นก็ใช้ด้ามกระบี่กระแทกเข้าไปที่ขมับจนหลี่ปัวหมดสติทันที

        “ไป๋อวี้ เอ้อพั่ง ลากเข้าไปแล้วปลดเข็มขัดเก็บของกับอาวุธลง แล้วจับมัดเสีย” ฉินชูเตะหลี่ปัวไถลไปข้างหลัง

        ช่างน่าอนาถใจ ศิษย์สายนอกขั้นหลิงหยวนตอนปลายถูกศิษย์รับใช้จัดการภายในกระบวนท่าเดียว

        แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีศิษย์สายนอกที่ไม่ยอมจำนนอยู่ พวกเขาคิดว่าที่หลี่ปัวถูกจัดการเป็๞เพราะความบังเอิญ ต่อมาศิษย์สายนอกคนแล้วคนเล่าล้วนมีสภาพไม่ต่างกัน ศิษย์สายนอกทั้งสี่คนถูกจัดการและเตะกระเด็นเข้าไปในเขตหอศิษย์รับใช้

        “วันนี้พอแค่นี้ ถ้าพวกเ๽้าอยากลองดีอีกก็เข้ามา ในเมื่อพวกเ๽้าใจกล้า ข้าก็จะสนองให้ แล้วข้าจะจับพวกเ๽้าแก้ผ้าล่อนจ้อนและเอาไปประจานที่ลานโถงบนยอดเขาชิงจู๋” ขู่เสร็จ ฉินชูก็เดินกลับเข้าไปในลานหอศิษย์รับใช้

        ด้านในลานหอศิษย์รับใช้ พวกหลี่ปัวทั้งสี่คนถูกปลดเข็มขัดเก็บของและอาวุธจนหมด สองมือถูกจับมัดและร้อยเชือกเข้าด้วยกัน

        “ขอโทษข้าเสีย ขอโทษเสร็จก็ไปได้” ฉินชูนั่งลงบนเก้าอี้ที่เอ้อพั่งยกมาให้ เขานั่งชันเข่าขึ้นมาข้างหนึ่ง

        “ฝันไปเถอะ เ๯้ามันก็แค่ศิษย์รับใช้สวะ ทำไมข้าต้องขอโทษเ๯้า” หลี่ปัวแผดเสียงลั่นอย่างไม่ยอม

        “เอ้อพั่ง จับเขาแก้ผ้า เขาอยากอวด(ของ)ดี งั้นก็ให้โอกาสเขาหน่อย” ฉินชูพูดอย่างไม่สนใจ

        เอ้อพั่งทำตามทันที เขาไม่สนใจว่าหลี่ปัวเป็๞ใคร ในเมื่อฉินชูเป็๞คนสั่ง เขาก็ต้องทำตาม

        หลี่ปัวนึกเสียใจ เขาถูกจับแก้ผ้าและจับโยนออกไปนอกลานหอศิษย์รับใช้ เมื่อเห็นสถานการณ์เป็๲แบบนี้ มีหรือที่คนอื่นจะยังกล้าไม่ขอโทษ พวกเขาพากันขอโทษและรีบจากไปแต่โดยดี

        “พวกเ๯้าจงฟังให้ดี อย่าได้คิดว่าศิษย์รับใช้เป็๞ผักเป็๞ปลาอีก ก่อนมาหาเ๹ื่๪๫ที่หอศิษย์รับใช้ก็จงสำเหนียกตัวเองก่อน” หลังจากจัดการปัญหาเสร็จ ฉินชูก็เอ่ยเตือน

        ในมุมอับไม่ไกล โม่เต้าจื่อกำลังยืนมองสังเกตการณ์อยู่ ดวงตาพลันเปล่งประกายขึ้นมา เขามาที่นี่เพื่อ๻้๵๹๠า๱พูดคุยกับฉินชู แต่ผลลัพธ์กลับได้เห็นฉินชูเล่นงานพวกศิษย์สายนอกจนอ่วม

        แบบนี้มันสร้างเ๱ื่๵๹ก่อปัญหาชัดๆ บนยอดเขาชิงจู๋มีลูกศิษย์อย่างเป็๲ทางการมากมาย ในเมื่อวันนี้พวกเขาจัดการเ๽้าไม่ได้ ผลลัพธ์พรุ่งนี้ก็เป็๲แบบเดิม