ตำนานผู้วิเศษ

ไม่รู้ว่าเพราะเซี่ยซีหานมันตาดีเกินไปรึเปล่า มันเห็นเส้นเลือดฝอยในดวงตานักบุญหญิงชัดนัก นอกจากนั้นกระหม่อมสองข้าง ทำไมท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ถึงมีเส้นเลือดเส้นใหญ่บูดขึ้นชัดนักเล่า

ในฐานะผู้มีประสบการณ์มันรู้ว่า แม่สาวน้อยวัย 17 ปี หน้าชราหลิวจื่อซิ่ว นางกำลังโกรธมันจนแทบอยากจะจับหัวมัน แล้วยัดห่าแดกเข้าไปทั้งอย่างนั้น ใช่แล้วหากนางทำได้ นางจะทำ

เซี่ยซีหานไม่กล้าร้องขอสิ่งนี้

เด็กชายยิ้มราวกับรับรู้ ไม่รู้ว่ามือเล็กๆ ของเด็กชายและใต้ผ้าคลุมหรูหราที่คลุมร่างเล็กๆ ของเขาไว้ ทำไมมันสามารถยัดห่าหนังสือเล่มใหญ่เอาไว้มากมายนักได้ยังไง เด็กชายหยิบหนังสือเล่มใหญ่หนาอีกเล่มออกมาและมอบมันให้เซี่ยซีหาน

"พี่ชายเสี่ยวหรุ่ยเข้าใจความลำบากใจของท่าน เรื่องชายหญิงเสี่ยวหรุ่ยรู้ว่า มันคือเรื่องของวาสนา บังคับใจกันไปก็เท่านั้น เอาเช่นนี้ท่านรับหนังสือเล่มนี้เอาไว้ นี่คือหนังสือของนักเล่นแร่แปรธาตุ หากท่านศึกษามันดีๆ ท่านจะพบว่ามันมีวิธีรักษาดวงตาท่านลุงร่างใหญ่ที่มีหนวดหนาคนนั้น" กล่าวจบเด็กชายยิ้มและถามคำถามเดิมกับเซี่ยซีหานซ้ำอีกครั้ง "พี่ชายเสี่ยวหรุ่ยใจดีไหม"

เซี่ยซีหานพยักหน้า มันตื้นตันใจกับขนมเปี๊ยะทองคำก้อนนี้ที่สุด อะไรจะเจอเรื่องดีๆ ขนาดนี้กับเด็กชายเพียงคนเดียวไม่หยุดไม่หย่อน

พอเซี่ยซีหานพยักหน้าอย่างตื้นตันใจ เด็กชายเห็นแบบนี้ก็พอใจ

เด็กชายยิ้มแล้วจึงพูดต่อ "พี่ชายซีหานเสี่ยวหรุ่ยช่วยท่านสองครั้งแล้วนะ เช่นนั้น หากวันหน้าเสี่ยวหรุ่ยมีปัญหาอะไร ท่านก็ต้องช่วยเสี่ยวหรุ่ยสองครั้งเหมือนกันนะ นอกจากนั้น... ไม่สิ... ต้องสามครั้ง... ท่านต้องช่วยเสี่ยวหรุ่ยคืนสามครั้งนะ"

เซี่ยซีหานเอียงคอ ทำไมต้องสามครั้ง เอ็งช่วยข้าสองครั้ง ข้าก็ต้องช่วยเอ็งสองครั้ง นี่มันคือกฎแห่งความเท่าเทียมง่ายๆ ที่ใครๆ ก็รู้ไม่ใช่เหรอ

แต่สำหรับเซี่ยซีหานคำขอของเด็กชายผู้มีผ้าปิดตาเสี่ยวหรุ่ยไม่นับว่ามากมายอะไร มันจึงพยักหน้าอย่างว่าง่าย

ในใจคิด เด็กน้อยก็เป็นแบบนี้ อาจจะบวกเลขไม่เก่ง หรืออยากได้กำไรเล็กน้อย

แต่ครู่ถัดมาเซี่ยซีหานใบหน้าดำมืดทันที

"ที่พี่ชายต้องตอบแทนเสี่ยวหรุ่ย 3 ครั้ง เพราะเสี่ยวหรุ่ยช่วยพี่ชาย 2 ครั้ง นอกจากนั้นยังแนะนำภรรยาที่ในอนาคตนางจะแสนสวยและจิตใจดีมากมากให้ท่านอีกด้วย" เสี่ยวหรุ่ยเด็กชายพูดด้วยรอยยิ้ม

แต่ใบหน้าเซี่ยซีหานดำมืด มันรู้สึกพะอืดพะอมเหมือนคนจมน้ำที่ใกล้ขาดอากาศหายใจ เมื่อมันหันมองไปที่นักบุญหญิงอีกครั้งอย่างไม่อาจจะห้ามตัวเองได้

และในหัวมันก็ไม่อาจจะหยุดความคิดของตัวเองได้อีกครั้ง

'สวยแม่เอ็งเถอะ...'

ครู่ถัดมาเซี่ยซีหานพบว่ามันจอดับ...

และมันก็ไม่รู้ว่า ใครเป็นคนลงมือทำให้มันจอดับ

แต่ถึงมันรู้ มันก็คง...

ไม่อยากจะนึกถึง

...

เสียงลมหนาวตีใส่หน้าต่างดังเบา

ไออุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานของเตาผิง ทำเซี่ยซีหานรู้สึกสบายตัวและไม่อยากตื่น นี่มันคือสรวงสวรรค์ของตัวมอดในถังข้าวสารชัดๆ

อาาาา เซี่ยซีหานครางเบาๆ ก่อนเอามือลูบไปที่หมอนข้างที่แสนถนัดมือ

'นี่ข้าอยู่ที่ไหน นี่มันสรวงสวรรค์แห่งการนอน หลับเต็มตื่นท่อเต็มผืนที่ข้าถวิลหางั้นเหรอเนี่ย'

"ซีหาน ซีหาน ในที่สุดเจ้าก็ได้สติแล้ว" เสียงของเจียตัวดัง พร้อมมือใหญ่หนาเขย่าร่างเซี่ยซีหานเบาๆ

"ท่านลุงเจีย..." เซี่ยซีหานตื่นขึ้นเร็วเมื่อได้สติ นี่คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แม้เซี่ยซีหานอยากจะขี้เกียจใจจะขาดและเอาแต่นอน แต่โลกโหดร้าย มีแต่คนที่โง่เง่าเท่านั้นที่จะนอนอย่างไม่ได้สติ เซี่ยซีหานไม่ใช่คนแบบนั้น มันเกียจคร้านแต่กลัวตายมากกว่า

ร่างเซี่ยซีหานลุกตั้ง และเมื่อมันลืมตาขึ้น มันก็พบว่ารอบตัวมันกลายเป็นสถานที่อันคุ้นเคย

บ้านหลังน้อยของมันบนยอดเขาแห่งป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวนั่นเอง

"ท่านลุงเจียข้า ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือว่าข้ากำลังฝันไป ข้าตายไปแล้วเหรอ"

"ไม่ไม่ไม่ เจ้าไม่ได้ฝันไป และเจ้าก็ยังไม่ตาย" เจียตัวพูดพลางส่ายหน้า

และเซี่ยซีหานก็สังเกตเห็นใบหน้าของเจียตัวที่ดวงตาไร้ประกายและเป็นสีเทาขุ่น รอยแดงรอบดวงตาของเจียตัวหายไปแล้ว

เซี่ยซีหานเอามือโบกไปมาด้านหน้าเจียตัว ดวงตาของเจียตัวไม่กะพริบแม้มือจะพาดผ่านใกล้แค่ไหน

'นี่ไม่ใช่ความฝัน' หัวใจของเซี่ยซีหานเหมือนลูกโป่งที่ถูกเจาะ มันฟีบและแบนอย่างรวดเร็ว ความเศร้าใจที่อยากให้วันเวลาร้ายๆ ที่เจียตัวเสียดวงตาเป็นเพียงความฝัน แต่มันไม่ใช่

ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นมันคือเรื่องจริง

ด้วยกระแสลมที่ไหวเบา เจียตัวสัมผัสได้ว่า มือของเซี่ยซีหานเคลื่อนไหวอยู่ด้านหน้าตัวเอง มือของเจียตัวคว้าอากาศอย่างงกๆ เงิ่นๆ ก่อนจะจับมือของเซี่ยซีหานได้

"จงอย่ากังวล"

อยู่ๆ น้ำตาของเซี่ยซีหานก็ไหลอย่างไม่อาจจะห้ามได้ เจียตัวคือชายโง่ แต่เขาก็กล้าหาญและเต็มไปด้วยความเป็นลูกผู้ชายที่เซี่ยซีหานคล้ายอยากจะมีมัน แต่ตัวมันไม่เคยมีสิ่งนี้

แต่ครู่หนึ่งเซี่ยซีหานก็นึกได้ ก่อนที่มันจะจอดับหมดสติไปนั้น มันพบกับเด็กชายผู้ประหลาด และเด็กชายคนนั้นได้มอบความหวังในการรักษาดวงตาของเจียตัวให้มัน เช่นนั้นมันจึงพูดขึ้น

"ใช่แล้วท่านลุงเจีย พวกเราไม่จำเป็นต้องกังวล หนังสือ หนังสือเล่มนั้นที่ข้าได้มาจากคุณชายน้อยอยู่ไหน" เซี่ยซีหานหันมองรอบ มันพบว่าบนโต๊ะมีหนังสือเล่มใหญ่พอๆ กับตัวเด็ก วางอยู่บนโต๊ะสองเล่ม เซี่ยซีหานอุ่นใจ นั่นคือหนังสือที่มีวิธีรักษาเจียตัว เมื่อมีสิ่งนี้เจียตัวจะไม่ต้องตาบอด!!!

เจียตัวสัมผัสน้ำเสียงที่ดูดีขึ้นของเซี่ยซีหานได้ มันจึงลุกขึ้นและบอกว่าให้เซี่ยซีหานกินข้าวและพักผ่อน มันหยุดได้อีก 1 สัปดาห์ แล้วค่อยไปที่โรงหลอมเพื่ออยู่กับเหล็กและไฟที่หน้าเตา เซี่ยซีหานยิ้มก่อนพูดกับเจียตัวว่าแน่นอน

ระหว่างเจอกับพวกซอมบี้ที่ฆ่าไม่ตาย ปีศาจและสัตว์ร้าย เทียบกับการอยู่หน้าเตาหลอมที่มีเหล็กและไฟ เซี่ยซีหานรู้สึกรักในเตาหลอมเหลือเกิน

แต่ก่อนที่เจียตัวจะจากไป เซี่ยซีหานก็คล้ายคิดอะไรได้ ซึ่งมันเป็นเรื่องสำคัญมาก

"ท่านลุงเจียตัวข้าหมดสติไปนานเท่าไหร่ ทำไมพวกเราถึงได้กลับมาอยู่บ้านของพวกเราได้ และทหารของอาณาจักร นอกจากนั้นยัง..." เมื่อเซี่ยซีหานนึกสิ่งต่อไป มันพบว่ามันนึกถึง 'นักบุญหญิงหลิวจื่อซิ่ว' และ 'เสี่ยวหรุ่ยเด็กชายผู้เป็นขนมเปี๊ยะทองคำ'

โดยเมื่อมันนึกถึงนักบุญหญิงหลิวจื่อซิ่ว ร่างเซี่ยซีหานมันสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว

เจียตัวหัวเราะ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่าง ร่างมันแข็งค้าง ใบหน้าก็กลายเป็นดำมืดและจริงจัง เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น หลังเซี่ยซีหานหมดสติไป ทุกอย่างราวกับปาฏิหาริย์

ไม่มีใครคิดว่า ผลลัพธ์เช่นนั้นจะเกิดขึ้นได้

"ซีหานเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมากและอย่าได้ถามข้าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น ข้าไม่อาจจะพูดอะไรกับเจ้าได้ทั้งหมด ข้าบอกเจ้าได้เพียงว่าเจ้าหมดสติไปเจ็ดวันก่อนที่เจ้าจะตื่นขึ้น นอกจากนั้นสิ่งหนึ่งที่เจ้าต้องรู้ในตอนนี้ ไม่มีอาณาจักรชั้นหนึ่งหมีขาวแดนเหนืออีกต่อไป ตอนนี้พวกเราได้กลายเป็นคนของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งแทนแล้ว สงครามและทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเราได้พบจบลงแล้ว"

'จบลงแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้ว จงลงง่ายๆ แบบนี้เหรอ? แต่เดี๋ยวก่อน... ถ้าคิดดีๆ สิ่งที่เจียตัวพูดหมายถึงพวกเราไม่ต้องไปเจอซอมบี้ ไม่ต้องออกไปต่อสู้หนีตาย แม่เจ้า ในโลกนี้จะมีอะไรดีไปกว่า การได้หลับและตื่นมาพบว่า ตัวเองได้สามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุข ในบ้านแสนรักและเตียงนุ่มๆ ของตัวเองได้อีก โลกใบนี้มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ' ดวงตาของเซี่ยซีหานเป็นประกาย

ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างออก ซึ่งมัน... ทำให้เซี่ยซีหาน อยู่ๆ ก็หวาดกลัว งงงันและสับสน

'วันนั้นข้าจอดับได้ยังไง และทำไมข้าถึงจอดับไปตั้ง! 7 วัน?'

และนั้นก็ทำให้เซี่ยซีหานอยากรู้คำตอบและเหตุผลในการจอดับของตัวเองอย่างถึงที่สุด

"ท่านลุงเจีย ท่านบอกข้าได้หรือไม่ ว่าวันนั้นข้าหมดสติไปได้อย่างไร"

...

อึก เจียตัวกลืนน้ำลายเสียงดัง ร่างสั่นคล้ายหวาดกลัวอะไรจากก้นบึ้งของจิตใจ และในทันทีเจียตัวรีบเดินไปเปิดประตูและวิ่งหนีเซี่ยซีหานไปอย่างรวดเร็ว

ภาพนี่มันช่าง... แปลก... แปลกจนเกินไป

เมื่อเจียตัววิ่งไกลไปได้ระยะหนึ่งเขาก็แผดเสียงดังกลับมา

"!!!ไอ้หนู ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่า อย่าได้ถามเรื่องในวันนั้น และนั่นรวมถึงเรื่องที่เจ้าหมดสติไปด้วย"

เซี่ยซีหานยืนนิ่ง ใบหน้ามืดมน มันหลับตา ในฐานะผู้ใช้ชีวิตเยี่ยงหนูในรูมานาน มันรับรู้ว่าอะไรควรถามและอะไรไม่ควรถาม

ชีวิตของหนูในรูที่ดีคือการไม่รู้มากเกินไป อยู่แต่ในรูของเจ้าและไม่สนใจหรือเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย

แต่ถึงแบบนั้นเซี่ยซีหานก็พอเดาได้ว่า เจียตัวหวาดกลัวอะไร

และไม่ต้องเดามาก เซี่ยซีหานก็พอเดาได้ว่า มันจอดับเพราะอะไร และใครเป็นคนทำ

ในตอนนั้นมันจะมีสิ่งที่น่าหวาดกลัวสักกี่อย่างเชียว

"ข้าจะไม่พูดและไม่คิดถึงคนที่ทำให้ข้าจอดับได้ถึง 7 วัน!!! นั่นเพราะข้ารู้ว่ามันคือใคร  กรอด..." เซี่ยซีหานได้แต่กำหมัดและเจ็บแค้น แต่ตัวมันไม่มีวันจะคิดแก้แค้น