เกิดใหม่แต่ดันเป็นจอมมารซะอย่างงั้น !

                "นี้เชส ก่อนที่ถึงเมืองของพวกเขาขอถามอะไรหน่อยสิ"

        ในระหว่างทางที่ถูกกลับไปยังเมืองของสองคนนั้นผมจึงดู Status ของตัวเองเล่นแล้วเกิดสงสัยขึ้นมา

                "ไอสกิล {???} นี้คืออะไรอะ?"

                "ค่ะ เป็นสกิลที่ไม่สามารถตรวจสอบรายละเอียดของสกิลด้วยความสามารถในขณะนี้ได้ค่ะ"

                "งั้นตอนนี้ฉันก็มีสกิลแค่เธอกับปกปิดสินะ? แล้วจะได้สกิลพวกอันอื่นนอกจากนี้ยังไงบ้างละ?"

                "ได้จากการเรียนรู้ การฝึกฝนและสร้าง ค่ะ"

                "งั้นก็สามารถมีได้เองสินะ แต่ก็คงไม่พ้นต้องมีความรู้พวกนั้นก่อนละมั้ง"

                "จริงสิ เชส เธอสามารถเข้าถึงข้อมูลทุกอย่างเลยใช่ไหม?"

                "ปฎิเสธ เพราะตอนนี้ระดับความสามารถในการเข้าถึงของสกิลอยู่ที่ระดับ 1 ค่ะ จะทำการเเสดงรายละเอียดของสกิลค่ะ"

        ( สกิล System ) รายละเอียด : เป็นโปรแกรมสมองกลแนะนำผู้ใช้ สกิลนี้จะมีประโยชน์มากน้อยขึ้นอยู่กับผู้ใช้ ระดับการเข้าถึงข้อมูลสูงสุด อยู่ที่ 5 ระดับ ' ณ ตอนนี้ระดับการเข้าถึงอยู่ที่ 1 ' { ระดับการเข้าถึงสามารถเพิ่มได้จากหลายปัจจัย อาทิเช่น เลเวลอัพ หรือใช้ Point ในการปลดล็อคระดับการเข้าถึง         

                "งั้นเธอพอจะแก้ไขปกปิดข้อมูล Status ของฉันให้อยู่ในขอบเขตมนุษย์ทั่วไปในช่วงอายุ3ขวบได้ไหม?"

***************************

Status :

ชื่อ : --- (เอเลียด)        เลเวล : 1

HP : 18/18 (102/102) 

MP : 10/10 (341/341) 

เผ่า : มนุษย์ 

คลาส : ---- {จอมมาร(ผนึก)}

อายุ : 3 ปี

พลังกาย : 5 (15)

ความอดทน : 2 (10)

ความเร็ว : 3

พลังเวท : 4 (40)

ความเเม่นยำ : 4

โชค : 60

อัลติเมทสกิล : System AI(เฉพาะตัว) , {???}(ยังไม่ปลดล็อก)

ฉายา : อัญเชิญโดยพระเจ้า , คนจากต่างโลก

Money : ---

Point : 100 

******************************  

                "ปกปิดเสร็จสิ้น....และทำการปกปิดสกิลทั้งหมด"

                "ขอบใจนะ เชส"

        ผมขอบคุณเชสอย่างสุดซึ้งถึงจะรู้สึกว่าเชสจะพยายามพูดอะไรต่อก็เถอะแต่ก็โดนหยุดเพราะเรามาถึงหน้าทางเข้าประตูเมืองเเล้วตรงหน้าประตูรู้สึกว่าจะมีใครยืนอยู่หลายคนแหะหรือเค้าเป็นเจ้าเมืองแห่งนี้หรอ? ถึงจะรู้สึกสะดวกก็เถอะแต่เด่นเกินไปแบบนี้ก็คงจะลำบากในอนาคตแหะ ตอนนี้คนที่อยู่ด้านหน้ามีคนอยู่ 5 คน ทหาร 3 เมด? 2 ว้า...มีเมดด้วยแหะ เจ๋งดี พอผมจะตรวจดูสเตตัสผมก็รู้สึกแปลกใจเพราะผมมองไม่เห็นสเตตัสพวกเขาและผมก็ลองจะส่องดูหลายรอบเเต่ก็ไม่ติดทำไมละ? รอบสองคนนั้นยังดูได้อยู่นะ?

                "จากข้อมูลที่มีทั้งหมด คาดว่ามาสเตอร์เพิ่งลืมตาตื่นจากการเป็นจอมมารทำให้สามารถดูได้ส่วนเหตุผล....ไม่พบเครือข่ายข้อมูลเลยค่ะ"

                "มีแต่ปริศนาแหะ"

        พอมาถึงคุณโจนาธานก็พูดใส่คนพวกนั้นในทันทีแต่ก็นะดูจากรูปทรงและข้อมูลที่ส่งตอนแรกก็คิดว่าคงเป็นเจ้าเมืองไม่ก็มีตำแหน่งสูงพอดูเลยละ

                [ ซิลเวียช่วยดูแลเจ้าหนูนี้ทีนะ พอดีข้าพบเข้าในป่านะเลยรับมาเลี้ยง ]

                [ ทราบเเล้วค่ะ ]

       คนที่มีลักษณะผมสั้นบ๊อบตรงสีดำขลับ ตรงนั้นจะชื่อซิลเวียแหะ มีตาสีน้ำเงินคล้ายน้ำในมหาสมุทรและมีผิวสีเนื้อด้วย เป็นสไตล์พี่สาวเลยแหะแต่หน้าจะนิ่งไปหน่อยมั้ยเห้ย เสียของหมดออกจะสวยขนาดนี้ แต่เราคงก็พูดไรไม่ได้หรอกนะฮ่าฮ่าฮ่า

                [ มีอะไรหรอคะ? ]

                [ ปะ..เปล่าค่ะ แค่รู้สึกเหมือนถูกเด็กคนมองในเรื่องเสียมารยาทอาจจะคิดไปเองก็ได้ค่ะ ขออภัยด้วย ]

        เฮ้ยๆๆ จะสายตาดีไปไหมเนี้ยดีนะคุณแมรี่ถามคุณวิลเวียก่อนไม่งั้นอาจจะมองเราในอีกแบบนึงเลยก็ได้ เกือบไปๆ

                [ งั้นฝากเธอได้ไหมซิลเวียอยากขอให้ไปเป็นเมดส่วนตัวให้เด็กคนนี้หน่อยถึงจะไม่ใช่ลูกพวกเราแต่ก็อยากจะเลี้ยงดูในฐานะลูกชายตัวเองน่ะ ]

                [ หรือว่า... ] (ซิลเวีย)

                [ ใช่เเล้วละ หลังจากฉันกับแมรี่มีลูกสาวคนนึงก็ไม่สามารถมีลูกได้อีกแล้วละ... ]

        เห้ยๆ งั้นจะเอาตูไปเป็นลูกชายปลอมสินะ!?! เอาเถอะ...ก็ไม่ได้เสียหายอะไรอาจจะดีด้วยซ้ำ แต่ก็นะอยากมีลูกแต่มีไม่ได้ก็น่าสงสารแหะ   ผมเลยยื่นมือไปลูบหน้าโจนาธานคล้ายให้กำลังใจทำให้ทั้ง โจนาธาน และทุกคนตกใจหน่อยๆกับความเข้าใจของผม

                [ นาย...ไม่สิควรจะเรียกว่าลูกดีกว่า ขอบใจนะที่ให้กำลังใจฉัน ]

                [ ยินดีด้วยนะคะคุณ เท่านี้พวกเราก็มีลูกชายเเล้ว ]

        ดูเหมือนทั้งสองจะดีใจจนร้องไห้เลยแหะ อาจจะเป็นครอบครัวที่ดีก็ได้เอาเถอะผมก็อยากได้ที่อยู่อาศัยอยู่ด้วย ถือว่า วิน-วิน ละกันและพวกเราก็เข้ามาในประตูอย่างราบรื่นต้องขอบคุณสกิลปกปิดด้วยละนะ แต่ผมได้ฉายาลูกของมาร์ควิสมาเพิ่มด้วย เมื่อพวกเรามาถึงบ้านของพวกเขาก็ต้องบอกเลยว่าสมกับเป็นคนรวยของแท้แต่ดูเหมือนว่าจะรวยในระดับกลางๆนะเพราะไม่แต่งโอร่าขนาดนั้น แต่คฤหาสน์ของพวกเราถือว่าสวยมากมองจากทางเข้าจะมองเห็นตึก2ชึ้นความกว้างเท่าที่เห็น 80 เมตรได้ส่วนยาวก็คงจะ 30 เมตรละมั้งเหมือนทางเข้ามีสวนย่อมทั้งข้างเลยด้วยสมเเล้วละนะที่เป็นชนชั้นสูงดูจากนิสัยพวกเขาน่าจะเป็นที่รักของเมืองนี้ด้วยแต่เราก็ยังต้องการข้อมูลมากกว่านี้ละนะคงต้องรอเวลาที่จะย่องเข้าไปในห้องสมุดของคฤหาสน์นี้เท่านั้นแต่จากที่ดู คนงานก็เยอะเหมือนแหะโดยรวม 30 คนได้เลยมั้ง อยู่กันแค่สามคนรวมฉันเข้าไปด้วยก็คงพอ

                [ จริงสิ แมรี่ เรายังไม่ได้ตั้งชื่อเด็กคนนี้เลยนิ ]

                [ คุณอยากได้เขามาเป็นลูกชายของคุณงั้นคุณควรตั้งชื่อให้เค้าเองนะ ]

                [ ฮืม........งั้นเอาเป็น....ใช่เเล้ว!! "ลุกซ์" ไงล่ะ! ]

                [ เป็นชื่อที่ดีเลยนะคะคุณ ลุกซ์จ้ะ เรียกฉันว่า แม่ นะจ้ะ ]

        ฮืม! ให้ตายสิคุณแมรี่..ไม่สิ แม่เราทำหน้าตาอ้อนแบบนั้นเเล้วเราจะทำไงละช่วยไม่ได้ลองเรียกให้เค้าหน่อยละกัน

                [ แม่... ]

                [[ ?? ]]

                [ โฮ่!! เรียกแม่ได้เเล้วรึ ฮ่าฮ่าฮ่า งั้นเรียกข้าว่า พ่อ มั้งสิ! ]

        เห้อ...ให้ตายสิ ช่วยไม่ได้งั้นเรียกหน่อยก็ได้วะ

                [ พะ..พ่อ ]

                [ โอะ โอ้ววว! เรียกพ่อด้วย!! ]

        เห้ออ..อยากให้ผ่านไปไวๆแหะ