มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        ทุกคนจ้องไปยังเวทีประลองชายหนุ่มผู้นั้นช่างเยือกเย็นและทะนงตน ไม่มีใครกล้าสบตาเขา วินาทีนี้ร่างที่หยิ่งผยองจะตราตรึงในใจของทุกคนไปอีกแสนนาน

        ผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงมีดวงตาร้อนแรงคล้ายตื่นเต้นมาก นานจนป่านนี้ ในที่สุดตระกูลหลงของพวกเขาก็ปราฏอัจฉริยะเหนือมนุษย์แล้ว

        ตำราสองเล่มในมือกำลังยื่นไปทางหลงเหยียนและนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อาวุโส

        ทว่าวินาทีนี้เองด้านหลังผู้อาวุโสคล้ายระเบิดแล้วเช่นนั้น เงาคนหนึ่งพุ่งขึ้นไปบนสนามประลอง

        มือหนึ่งจับตำราการต่อสู้ในมือผู้อาวุโสแล้วพูดคำราม“ท่านพ่อ ท่านจะมอบตำราสองเล่มนี้ให้เจ้าหมอนี่ไม่ได้ขอรับเขาเป็นคนร้ายที่สังหารอวีเอ๋อเชียวนะ”

        คนที่พูดก็คือลุงสองหลงจ้านที่เกลียดแค้นหลงเหยียนนั่นเอง

        รังสีพลังที่แข็งแกร่งจากผู้แข็งแกร่งระดับชีพมังกรขั้นที่แปดกดลงมาบนตัวหลงเหยียนครั้งนี้หลงเหยียนยังไม่ตาย

        เขาแกร่งกว่าหลงอวี่ซีมากโขหากต้องลงมือกันจริงๆ หลงเหยียนต้องตายสถานเดียว

        หลงอีเองก็พุ่งเข้ามาเช่นกันรังสีที่แข็งแกร่งปะทะกับหลงจ้าน

        “พี่รอง เรื่องของเสี่ยวอวียังสืบไม่ชัดเจนท่านจะใส่ร้ายเหยียนเอ๋อเช่นนี้ไม่ได้”เดิมทีทุกคนกำลังรอดูว่าหลงเหยียนจะได้รับตำราหรือไม่ทันใดนั้นก็เห็นความวุ่นวายภายในตระกูลหลงอู่ทำให้คนที่เตรียมจากไปกลับมายืนดูอีกครั้ง

        หลงอีมองหลงเหยียนแววตาประกายความรู้สึกผิดเล็กน้อย “เหยียนเอ๋อพ่อผิดเองที่ก่อนหน้านี้จัดการปัญหาไม่รอบคอบ เชื่อคำพูดของลุงสองก่อนความจริงปรากฏ ข้าสัญญาว่าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเจ้า”

        หลงเหยียนพยักหน้าให้หลงอีเล็กน้อยคล้ายมีความมั่นใจมาก

        ไม่นานลำแสงที่ร้อนระอุก็เผชิญหน้ากับหลงจ้านอีกครั้ง ฝืนทนกับความเจ็บปวดบนร่างกายเดินเข้าใกล้เขาทีละก้าวๆ

        หลงเหยียนแทบส่งเสียงผ่านร่องฟัน

        “หลงจ้าน เจ้าฟังไว้ให้ดี ต่อให้ข้า หลงเหยียน จะเป็นคนสารเลวเพียงใดก็ไม่มีทางฆ่าพี่น้องร่วมตระกูลหรอก กลับกันเป็นสหายร้ายของเจ้าต่างหากที่ทำให้ลูกเจ้าต้องตาย”

        หลงเหยียนรู้ว่าเวลานี้คนของตระกูลเซียวอยู่ครบไม่สามารถเปิดโปงความจริงของเซียวกงเป้าได้ เขาต้องรอให้ไม่มีใครถึงพูดออกมามิเช่นนั้นอาจทำให้สองตระกูลต้องบาดหมางกัน ถึงตอนนั้นไม่ว่าใครก็แก้สถานการณ์ไม่ได้แล้ว

        “นี่เจ้าพูดอะไรนะ”

        หลงจ้านโมโห“หลงอี หลบไปเสีย เห็นแก่ที่เจ้าเป็นผู้นำ มิเช่นนั้นก็อย่าโทษข้าที่ไม่ไว้หน้า”

        “คนที่ไม่ไว้หน้าคือข้าต่างหาก หลงจ้านเจ้าสมรู้ร่วมคิดกับคนภายนอกมาทำร้ายตระกูลหลงอู่ของเรา เสียแรงที่เกิดมาเป็นคนหากไม่ใช่ข้าที่พบเรื่องนี้เกรงว่าตอนนี้ตระกูลหลงอู่ของเราต้องเสียบุคลากรบางส่วนไปแล้ว” ขณะที่พูดนั้นสายตาหลงเหยียนก็มองลงไปด้านล่าง เวลานี้หลงหยุนฉีจับคนที่หลงเหยียนนำตัวมาในตอนแรก ดึงขึ้นไปบนสนามประลอง

        เวลานี้หลงหยุนฉีร้องไห้พลางมองไปทางหลงจ้าน “ท่านพ่อ ท่านเข้าใจพี่เหยียนผิดแล้วพี่เหยียนไม่ได้ฆ่าเขาตาย ข้าเห็นเองกับตาว่าใครเป็นคนทำ ขอร้องล่ะท่านอย่าทำผิดต่อไปเลย”

        หลงจ้านมองบุตรสาวแท้ๆของตัวเอง ร่างกายสั่นเทาอย่างหนัก ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อยากเชื่อว่าแม้แต่บุตรสาวของตนยังอยู่ข้างหลงเหยียน

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสายตาของหลงจ้านหันไปพบชายคนที่ถูกจับใจเขาก็เริ่มเต้นรัวมากกว่าเดิม

        ยังต้องพูดอีกหรือคิดว่าเวลานี้ในใจหลงจ้านคงรู้ดีกว่าใครตัวเองทำเรื่องอะไรไว้บ้างมีหรือที่จะไม่รู้ ร่างกายเขากำลังสั่นเทาเหลือเกินแสดงให้เห็นแล้วว่าเวลานี้เขากลัวจริงๆ

        ผู้อาวุโสพอเดาได้บ้างแล้วพอคาดเดาเหตุการณ์ส่วนใหญ่ได้หมดแล้ว เขาโบกมือ“ในเมื่อเรื่องของเสี่ยวอวียังไม่กระจ่าง ไว้พวกเราค่อยคุยเป็นการส่วนตัวดีกว่าเจ้าเองก็ไม่ต้องตามเอาเรื่องเหยียนเอ๋อแล้ว”

        ผู้อาวุโสพูดจบทันใดนั้นร่างของหลงจ้านก็ลอยไปอยู่ตรงหน้าหลงหยุนฉี จับชายวัยกลางคนในมือนาง

        ฝ่ามือขนาดใหญ่กดลงบนหัวชายผู้นั้นเมื่ออยู่ตรงหน้าทุกคน พละกำลังระดับชีพมังกรขั้นที่แปดถูกกดลงบนหัวเขาทั้งหมดเลือดชายคนนั้นไหลลงจากหัว

        ตอนนี้เขาทำลายหลักฐานแล้วหลงจ้านอยู่ในสภาพที่ดุร้ายมาก มองหลงเหยียนอย่างผยอง “มันคือทาสของข้าเองหลายวันก่อนขโมยยาหลอมกายข้าไปดูเหมือนวันนี้ข้ายังต้องขอบคุณที่เจ้าช่วยจับกลับมาให้ข้าจัดการ”

        พลังระดับชีพมังกรขั้นที่แปดเขาคร่าชีวิตคนผู้หนึ่งในเสี้ยวเวลาเดียวทำให้หลงเหยียนที่เห็นเช่นนั้นแทบอยากหยุดหายใจ น่าหวาดผวามากเหลือเกิน

        แต่หลงเหยียนมีผู้อาวุโสปกป้องมีหรือที่เขาจะกลัว

        เดิมทีร่างหลงเหยียนสั่นเทาด้วยความผวาเวลานี้กลับหัวเราะเสียงดัง

        “หลงจ้าน เจ้ามันเลวจนหมดทางเยียวยาแล้วตอนแรกท่านปู่ไม่อยากให้เจ้าเอาเรื่องข้า เพื่อให้เจ้ามีโอกาสแก้ตัวใหม่ แต่วันนี้เจ้ากลับหารักษาโอกาสไม่อีกทั้งยังฆ่าพยานอีก เจ้านึกจริงหรือว่าเขาตาย ข้าก็ไม่มีพยานแล้ว?”

        ทันทีที่พูดจบหลงเหยียนก็หยิบกระดาษออกมาจากในเสื้อที่หน้าอกแล้วอ่านเสียงดัง

        “ใบตะวันสองตำลึง ใบอสรพิษสามตำลึง ผงไข่มุกหนึ่งตำลึงทั้งยังมีวัสดุอีกสามอย่าง เจ้าเป็นคนสั่งให้คนรับใช้ในตระกูลหกคนแยกย้ายออกไปซื้อเกรงว่าเจ้าคงอยากปรุงยาพิษใช่หรือไม่ สมรู้ร่วมคิดกับคนนอกได้รับการสนับสนุนจากตระกูลเซียว จากนั้นก็บีบให้ท่านพ่อลงจากตำแหน่งผู้นำที่ข้าพูดมานั้นผิดไปจากเรื่องจริงหรือไม่”

        เมื่อหลงเหยียนอ่านจบหลงจ้านก็ตกตะลึง ร่างสั่นอย่างรุนแรง ลูกตาเขาแทบลุกเป็นไฟ

        ตอนแรกคิดว่าหลงจ้านคิดแก้ตัวแต่เขากลับคุกเข่าลงบนพื้นต่อหน้าผู้อาวุโส

        “ท่านพ่อ ข้า... ข้าทำเช่นนั้นจริงๆ ความจริงแล้ว...”

        พลังระดับชีพมังกรขั้นที่เก้าระเบิดทันทีผู้อาวุโสกริ้วมาก

        เขาพุ่งไปตรงหน้าหลงจ้านมือทั้งสองข้างบีบคอของเขา พลังที่น่ากลัวทำให้หลงจ้านผวาทันที

        ผู้นำตระกูลเซียวที่อยู่ด้านบนสนามประลองก็เคลื่อนไหว

        “จ้านเอ๋อ เช่นนั้นก็แสดงว่าที่เหยียนเอ๋อพูดเป็นความจริงหรือเจ้าสมรู้ร่วมคิดกับคนนอก อยากทำลายความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลของเรา”

        คนที่อยู่รอบข้างสนามประลองเห็นว่าผู้อาวุโสระเบิดโมโหต่างก็จมอยู่กับความตกใจ!

        หลงจ้านหลับตาลงไม่ได้ตอบแต่อย่างใด หลงหยุนฉีคุกเข่าลงตรงหน้าผู้อาวุโส เริ่มขอร้องช่วยบิดาของตนหลงอีเองก็ดึงแขนเสื้อผู้อาวุโสเป็นการห้ามปราม

        “ท่านพ่อ ขอท่านปล่อยพี่รองไปเถิด ในเมื่ออย่างไรเสียก็ยังไม่เกิดเรื่องหากรู้ตัวว่าผิดแล้วแก้ไข ข้าเชื่อว่าครั้งนี้พี่รองได้รับบทเรียนแล้ว”

        ผู้อาวุโสมีพละกำลังที่น่าเกรงขามยิ่งพลังปราณกระแทกทั้งสามคนออกไป เห็นได้ชัดว่าเขาโมโหแล้วจริงๆ

        พลังปราณมหาศาลหมุนรอบฝ่ามือเขาหากฝ่ามือนี้ฟาดลงมา คาดว่าหลงจ้านต้องไม่รอดแน่...

        เวลานี้ทุกคนแทบหยุดหายใจ จ้องผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลงด้วยความตื่นตระหนก

        ผ่านไปหนึ่งเค่อ1เต็มพลังปราณในมือของผู้อาวุโสถึงเบาบางลง

        เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่“ช่างเถิด วันนี้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า หากยังมีครั้งหน้าข้ารับรองว่าจะไม่ปล่อยเจ้าไปอีก” เมื่อนึกถึงบุตรชายของหลงจ้านที่จากไปแล้วผู้อาวุโสแห่งตระกูลจึงใจอ่อนเป็นครั้งแรก

        แต่วินาทีที่ผู้อาวุโสหันกลับมาทุกคนประเมินรังสีสังหารของหลงจ้านต่ำเกินไปแล้ว

        “หลงเหยียน! คืนชีวิตลูกข้ามา!” ทันใดนั้นรังสีพลังที่มหาศาลก็ม้วนตัวเข้ามาหาหลงเหยียน

        --------------------

1 หนึ่งเค่อเท่ากับ สิบห้านาที