กระดังงาแรกแย้ม

        เงินห้าแสนนั้นเป็๞จำนวนที่มากมายทีเดียวสำหรับนางสายรุ้งเพราะ๻ั้๫แ๻่เกิดมายังไม่เคยได้มา๳๹๪๢๳๹๪๫เลยและจากนี้ไปจนแก่ตายก็ยังไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้๳๹๪๢๳๹๪๫หรือไม่ ไม่น่าเชื่อว่านังลูกเลี้ยงที่เธอแสนจะชิงชังคนนี้  จะมีค่าตัวสูงถึงขนาดนี้  ห้าหมื่นจากนายประทีปก็ว่ามากแล้วน่ะ  แต่นี่ยังมากกว่าถึงห้าแสนใครไม่รีบคว้าเอาไว้ก็โง่แล้ว

        “แล้วฉันจะแน่ใจได้อย่างไรว่าตาแก่อย่างแกจะมีเงินมาให้ฉัน”

        นางหันไปถามชายชราอย่างสนใจ

        “ฉันบอกแล้วไงว่าให้รอก่อน  แค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น แลกกับเงินตั้งห้าแสน  เธอคิดว่ามันไม่คุ้มหรือไง”

        “แต่คุณตกลงกับผมไปแล้วนะคุณสายรุ้ง”

        นายประทีปรีบโวยวายเมื่อเห็นท่าทางของนางสายรุ้งบ่งบอกว่าได้เปลี่ยนใจไปแล้ว

        “ก็คุณมันแค่ห้าหมื่นเองแน่จริงคุณกล้าให้เท่าเขาไหมล่ะ”

        นางสายรุ้งย้อนถาม

        “แล้วถ้าไอ้แก่นั้นแค่หลอกคุณล่ะ”

        “ฉันไม่ได้หลอก”  นายเรืองเศรษฐ์รีบแย้งขึ้น “แต่หากพวกคุณพยายามจะเอาตัวของหนูปีย์ไปให้ได้  ฉันก็จะแจ้งตำรวจ อายุเท่าหนูปีย์  คิดว่ามันจะทำให้พวกคุณได้เจอกับข้อหาอะไรบ้าง”

        “ฮึย งั้นก็เอาเงินของผมคืนมา”

        นายประทีปหันไปกระชากเสียงใส่นางสายรุ้งเมื่อไม่กล้าเสี่ยงฝ่าฝืนกับคำขู่ของชายชราอีก ซึ่งนางสายรุ้งก็รีบควักให้ไปเพราะมีหวังกับเงินก้อนใหม่ที่ใหญ่กว่าจากนั้นนายประทีปก็รีบเดินออกไปจากบ้านหลังนั้นอย่างไม่พอใจ

        “เอ้า  ทีนี้ก็รีบเอาเงินห้าแสนมาให้ฉันสิอย่าคิดนะว่านายประทีปถอนตัวไปแล้วจะมาเล่นตุกติกกับฉันได้  รูปร่างหน้าตาอย่างนังปีย์ผู้ชายที่ไหนก็อยากได้ทั้งนั้น ฉันสามารถที่จะเอามันไปเร่ขายให้กับใครก็ได้”

        นางสายรุ้งหันไปขึ้นเสียงถามกับชายชรา  ซึ่งเขาก็ไม่ได้ตอบแต่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองแล้วหยิบเอาโทรศัพท์มือถือออกมา  มันเป็๲รุ่นเก่าๆที่ราคาคงไม่กี่ร้อย  ทำให้นางสายรุ้งต้องเบ้ปากมองเขาอย่างเหยียดหยัน แต่คำว่าเงินห้าแสนก็ทำให้หล่อนต้องอดใจรอ ในขณะที่ปีย์รชาก็นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่มุมห้องด้วยความอดสูใจเมื่อถูกเอามาเร่ขายเหมือนไม่ใช่คนอย่างนั้น

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        เวลาผ่านไปอีกเกือบหนึ่งชั่วโมงท่ามกลางความกระวนกระวายร้อนใจของนางสายรุ้งก็ได้มีรถเก๋งคันใหญ่ราคากว่าสิบล้านแล่นเข้ามาจอดลงที่หน้าบ้านหลังนั้น ก่อนจะมีผู้ชายสองคนลงจากรถแล้วเดินตรงมา  คนหนึ่งอายุประมาณห้าสิบปีแต่งกายสุภาพเรียบร้อยด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมสอดชายไว้ในกางเกงขายาวสีเข้มท่าทางน่านับถือ ส่วนอีกคนอายุน่าจะราวๆสี่สิบดูเหมือนจะเป็๲คนขับรถ

        “คุณท่านอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ”

        ชายที่ดู๵า๥ุโ๼กว่าเอ่ยถามกับนางสายรุ้งที่รีบออกไปรับหน้าอย่างกระตือรือร้น

        “คุณท่านอะไรที่ไหนฉันไม่เห็นรู้จัก”

        นางสายรุ้งตอบงงๆสายตามองคนทั้งสองอย่างแปลกใจ

        “ผมหมายถึงคุณเรืองเศรษฐ์”

        ชายคนเดิมบอกอีก

        “ฉันไม่รู้จัก เรืองเศรษฐ์ เรืองแสงที่ไหนกัน แล้วพวกนายนะเป็๞ใคร”

        “ฉันอยู่นี่”

        เสียงชายชราพเนจรในความคิดของนางสายรุ้งดังแทรกการพูดคุยของคนทั้งสองขึ้นมาทำให้นางสายรุ้งต้องหันกลับไปมองด้วยความแปลกใจ และชายคนที่พึ่งมาก็รีบเดินเข้าไปหาเขาที่ยังนั่งอยู่บนพื้นในห้องอับๆนั้น

        “คุณท่าน  ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ”

        เขาถามอย่างห่วงใย

        “เอาเงินห้าแสนมาด้วยหรือเปล่า”