อาจเป็เพราะกลุ่มของ หริทัต และเหล่าดาบสหนุ่มแห่ง อาศรมเตโชวิสุทธิ์ ได้ยืนจับกลุ่มมุงดูบางสิ่งบางอย่างด้วยท่าทีแปลกประหลาดอยู่นานโข ณ บริเวณมุมหนึ่งของตู้กระจกจัดแสดงสินค้า ทำให้บรรยากาศรอบบริเวณนั้นเริ่มผิดแผกไปจากเดิม แสงสว่างวาบสีสันแปลกตาที่สะท้อนออกมาจากฝ่ามือของพวกเขา ประกอบกับใบหน้าที่เคลิบเคลิ้มหลงใหลราวกับต้องมนต์สะกด ได้ดึงดูดความสนใจของเหล่าผู้บำเพ็ญพรตและชาวเมืองวารินทร์ที่กำลังเดินเลือกซื้อของวิเศษอยู่ภายใน ศาลาจตุรสมุทร ให้หันมามองเป็ตาเดียว
"หืม? นั่นมันอันใดกัน? ของวิเศษชิ้นใหม่ที่เพิ่งหลุดออกมาจากเตาหลอมของเทพศาสตรางั้นรึ? เหตุใดพวกนักพรตหนุ่มเ่าั้จึงไปยืนรุมล้อมราวกับมดตอมน้ำตาลเช่นนั้น?" พราหมณ์เฒ่าผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพลางลูบเคราสีดอกเลาด้วยความฉงน
"อยากรู้ก็เดินเข้าไปทัศนาดูเสียสิ จะยากอันใดเล่า" สหายดาบสที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอบกลับ ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ๆ
และในตอนที่เหล่าผู้บำเพ็ญพรตกลุ่มอื่นๆ เริ่มขยับตัวเข้ามามุงดูนั้นเอง เป็เวลาเดียวกับที่กลุ่มของหริทัตและศิษย์น้องต่างก็ถือ 'ศิลาเนตรทิพย์' ไว้ในมือคนละเครื่องเรียบร้อยแล้ว พวกเขากำลังก้มหน้าก้มตา ใช้นิ้วจิ้มลงบนหน้าจอเพื่อลงทะเบียนสร้างดวงจิตยืนยันตัวตนใน 'ข่ายใยมนตรามหาละลวย (ติ๊กต็อก) ' ตามคำแนะนำของบริวารั์จำแลงอย่างขะมักเขม้น
ในเวลาเดียวกันนั้น บริวารั์ก็ได้แจกจ่ายม้วนคัมภีร์ใบข่อยขนาดเล็ก ซึ่งเป็ 'คู่มือการใช้ข่ายใยมนตรามหาละลวย (ติ๊กต็อก) ' ที่ประพันธ์ขึ้นด้วยความรู้จากโลกอนาคตของ 'วายุ' ชายหนุ่มผู้สวมร่างจอมาาทศกัณฐ์ ให้แก่ดาบสหนุ่มทุกคนด้วยตนเอง
ด้วยพื้นฐานของเหล่าผู้ฝึกตนที่มีสติปัญญาเฉียบแหลมว่องไวกว่าปุถุชนคนธรรมดา เพียงแค่ได้ทดลองลูบๆ คลำๆ และปัดหน้าจอไปมาไม่กี่ครั้ง พวกเขาก็สามารถบรรลุถึงแก่นแท้ในการใช้งานศิลาเนตรทิพย์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง และเริ่ม 'ไถนิมิต' เลื่อนดูภาพการเคลื่อนไหวอย่างเมามันส์ชนิดที่ไม่มีใครยอมปริปากพูดคุยกันอีก
เนื่องจากในห้วงเวลานี้ ผู้ที่ริเริ่มลงนิมิตเคลื่อนไหวใน ข่ายใยมนตรามหาละลวย (ติ๊กต็อก) เป็กลุ่มแรกๆ ตามกลยุทธ์ 'อินฟลูเอนเซอร์' ที่วายุวางไว้ล่วงหน้า ล้วนแต่เป็เหล่าโฉมงามสะคราญโฉมผู้ลึกลับ (ซึ่งแท้จริงคือเหล่าสาวงามแห่ง พระราชฐานวิลาสินี แต่คนนอกหาได้รู้ชื่อไม่) ไม่ว่าจะเป็เหล่านางั์ที่จำแลงกายเป็สาวเ้าเสน่ห์ หรือเหล่านาง์จำแลงที่มาพำนักรวมกันอยู่ ณ สถานที่ลี้ลับแห่งนั้น ภายใต้การดูแลของ พระนางรัศมี
เพียงแค่ปัดนิ้วเบาๆ หน้าจอของเหล่าดาบสหนุ่มก็จะปรากฏภาพนิมิตเคลื่อนไหวที่ถูกบันทึกและตัดต่อมาอย่างประณีตบรรจงทันที ภาพที่ปรากฏคือการสรงน้ำในสระโบกขรณีลึกลับที่น้ำใสราวกระจก การร่ายรำฉลองพระองค์ชุดสไบสีนวลตาที่พลิ้วไหวไปตามจังหวะดนตรีทิพย์อันแสนจะเย้ายวน ประกอบกับ 'มนตราพรางพักตร์' หรือระบบ 'บิวตี้ ฟิลเตอร์' ที่วายุตั้งค่าไว้ให้ผิวพรรณของนาง์จำแลงเ่าั้ผุดผ่องดั่งทองทา ทุกสิ่งล้วนงดงามหมดจดอยู่ในระดับ 'นางฟ้าจุติ' ทั้งสิ้น!
สำหรับกลุ่มผู้บำเพ็ญพรตหนุ่มผู้เก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในอาศรม ผู้ซึ่งมองว่าการเดินธุดงค์ข้ามเขาลำเนาไพรคือความบันเทิงสูงสุดในชีวิตแล้ว... การได้มาเห็นความงดงามเย้ายวนที่ไม่เคยพบพานในป่าหิมพานต์เช่นนี้ มันคือ การจู่โจมที่ทำลายล้างกำแพงศีลธรรมอย่างย่อยยับ! ดวงจิตของพวกเขาราวกับถูกสูบเข้าไปติดแหง็กอยู่ในแผ่นศิลาตรงหน้า ไม่อาจถอนสายตาออกได้แม้แต่เสี้ยววินาที
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่เพิ่งเดินเข้ามามุงดูเพื่อหวังจะชมเื่สนุก เมื่อเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้ม น้ำลายสอ และแววตาหยาดเยิ้มของกลุ่มหริทัต พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เยาะหยันด้วยความดูแคลน
"หึ! ดูก็รู้ว่าเป็พวกเด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางสายเวท ช่างอ่อนหัดและไร้ประสบการณ์เสียจริง แค่เห็นของวิเศษแปลกตานิดหน่อยก็ตื่นตูมเสียจนลืมสำรวมกิริยา"
"นั่นสิพี่ท่าน ข้าล่ะอยากรู้นักว่าในแผ่นหินดำๆ นั่น มันจะมีนิมิตอันใดที่ทำให้พวกเขาหลงใหลได้ถึงเพียงนั้น? คงจะเป็เพียงวิชาปาหี่หลอกเด็กกระมัง"
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นสามส่วน ผสมกับความทะนงตนอีกเจ็ดส่วน กลุ่มผู้บำเพ็ญพรตเ่าั้จึงเดินอ้อมไปทางด้านหลังของหริทัตและศิษย์น้อง กะจะชะโงกหน้าไปดูให้เห็นกับตาเพื่อนำมาเปรียบเปรย ทว่า... เพียงแค่ปรายตาเลือบมองเข้าไปในหน้าจอศิลาเนตรทิพย์เพียงแวบเดียว... ั์ตาของพวกเขาก็เบิกโพลงราวกับไข่ห่าน สายตาถูกตรึงติดหนึบอยู่กับหน้าจอของหริทัตในทันที!
"นี่มัน... ขุ่นพระช่วย..."
เวลาผ่านไปเพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก จำนวนผู้คนที่มายืนอออยู่เื้ักลุ่มของหริทัต กลับทวีคูณจากสิบกว่าคน กลายเป็หลายสิบคน และเมื่อเวลาผ่านไปอีกราวครึ่งก้านธูป จำนวนคนก็เพิ่มขึ้นเป็กว่าร้อยชีวิต! ทุกคนล้วนชะโงกหน้า ยืดคอยาวเป็นกกระยาง เบียดเสียดยัดเยียดกันเพื่อแย่งกันดูหน้าจอเล็กๆ เพียงไม่กี่หน้าจอ พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มและเสียงกลืนน้ำลายที่ดังประสานกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
ส่วนใหญ่ในกลุ่มคนเหล่านี้คือผู้ฝึกตนระดับ ขั้นต้น ทว่าในจำนวนนั้น กลับมีผู้ฝึกตนระดับ ขั้นกลาง ที่ควรจะระงับกิเลสได้แล้ว ปะปนอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว!
อาจเป็เพราะััได้ถึงกลิ่นอายคุกคาม หรือเสียงลมหายใจฟืดฟาดที่รดต้นคอ หริทัตและเหล่าศิษย์น้องที่กำลังดำดิ่งอยู่ในห้วงแห่งราคะก็สะดุ้งสุดตัว พวกเขาหลุดออกจากภวังค์และหันขวับไปมองกลุ่มคนนับร้อยด้านหลังด้วยสีหน้าระแวดระวังทันที
"พวกเ้า... พวกเ้าคิดจะทำอันใดกัน!?" หริทัตตวาดเสียงแข็ง มือรีบกุมศิลาเนตรทิพย์แนบอก
"หนอยแน่! แอบมาถ้ำมองศิลาเนตรทิพย์ของข้าเรอะ! ช่างไร้ยางอายนัก! หากพวกท่านอยากจะชมดูความสำราญ... ก็จงไปควักดวงแก้วมณีรัตน์ซื้อเอาเองสิโว้ย!" ดาบสหนุ่มคนหนึ่งแผดเสียงอย่างเหลืออด
กล่าวจบ พวกเขาก็รีบกดปุ่มอาคมด้านข้างเพื่อดับหน้าจอให้มืดสนิท ก่อนจะยัดศิลาเนตรทิพย์ใส่ลงในย่ามของตนเองอย่างรวดเร็ว หวงแหนราวกับเป็สมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่ยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อภาพวิมานรำไรถูกตัดขาดไปต่อหน้าต่อตา ต่างก็ชะงักงันและเผยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก บางคนหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายที่ถูกจับได้ บางคนก็กระแอมไอแก้เก้อ
ในจังหวะนั้นเอง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง สวมชุดดาบสสีเทาหม่น ซึ่งแผ่กลิ่นอายตบะอันกล้าแข็งในระดับ ขั้นกลาง่ปลาย ก็ก้าวเดินฝ่าฝูงชนออกมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหริทัต พร้อมกับประนมมือไหว้อย่างสุภาพนอบน้อม
"ท่านผู้บำเพ็ญน้อย..." ดาบสวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "ของวิเศษในมือของท่าน... ศิลาเนตรทิพย์นั่น... ใช่สิ่งเดียวกับที่วางขายอยู่บนตั่งของ 'ศาลาจตุรสมุทร' ตรงหน้านี้หรือไม่?"
"ย่อมเป็สิ่งเดียวกันแน่แท้" หริทัตตอบกลับด้วยท่าทีระแวดระวัง
"แล้ว... ราคาของมันเพียงแค่ 2 ดวงแก้วมณีรัตน์เท่านั้นจริงหรือ? จ่ายเพียงเท่านี้ ก็สามารถรับชม... รับชมภาพนิมิตของเหล่านางฟ้าจำแลงที่แสนเย้ายวน เช่นที่พวกท่านเพิ่งดูเมื่อครู่ได้ตลอดไป โดยไม่มีการเรียกเก็บภาษีหรือเบี้ยธรรมเนียมอันใดเพิ่มอีกใช่หรือไม่?"
"ย่อมเป็เช่นนั้น ไม่มีเก็บซ่อนเร้นอันใดทั้งสิ้น" หริทัตยืนยัน
เมื่อได้ยินคำยืนยัน ั์ตาของดาบสวัยกลางคนก็เปล่งประกายวาววับ เขารีบหันขวับไปทางพนักงานั์ทันที
"เช่นนั้นข้าเอาเครื่องหนึ่ง! เอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้!" สิ้นคำพูด ดาบสผู้มีตบะสูงส่งก็ล้วงมือเข้าไปในย่าม ควักดวงแก้วมณีรัตน์สองดวงออกมาโยนใส่โต๊ะของพนักงานอย่างไม่อิดออด
การกระทำของเขาเปรียบเสมือนการจุดประกายไฟลงบนกองฟืนแห้ง! เหล่าผู้บำเพ็ญพรตคนอื่นๆ ในศาลาจตุรสมุทรที่ทนเก็บซ่อนกิเลสไว้ไม่ไหว เมื่อเห็นมีคนเปิดฉาก พวกเขาก็ทิ้งมาดอันสำรวมของตนไปจนหมดสิ้น ต่างกุลีกุจอล้วงย่าม ควักดวงแก้วมณีรัตน์ออกมาเบียดเสียดผลักไสกันเพื่อแย่งซื้อศิลาเนตรทิพย์ราวกับแร้งทึ้งซาก
เพียงชั่วหม้อข้าวเดือด ศิลาเนตรทิพย์กว่า 500 เครื่องที่เตรียมไว้ในตู้จัดแสดง ก็ถูกกวาดเรียบเป็หน้ากลอง!
ด้วยคู่มือการใช้งานที่แนบมาประกอบ เหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่ซื้อไปจึงสามารถบรรลุวิธีใช้ได้อย่างรวดเร็ว บางคนหาที่มุมสงบ นั่งขัดสมาธิก้มหน้าก้มตาไถนิมิตด้วยใบหน้าเบิกบาน ในขณะที่ผู้บำเพ็ญพรตบางคนที่มีหัวก้าวหน้า กลับเริ่มทดลองใช้ฟังก์ชัน 'เนตรบันทึกภาพ' เพื่อบันทึกนิมิตเคลื่อนไหวของตนเองลงไปบ้างแล้ว ชั่วขณะนั้น ภายในศาลาจตุรสมุทรจึงเต็มไปด้วยความคึกคักวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
ทว่า... นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นของความโกลาหลเท่านั้น!
ทันทีที่เหล่าผู้บำเพ็ญพรตกลุ่มแรกเดินก้าวออกจากประตูศาลาจตุรสมุทร ข่าวลือเกี่ยวกับของวิเศษชิ้นใหม่ที่ชื่อ 'ศิลาเนตรทิพย์' และ 'ข่ายใยมนตรามหาละลวย (ติ๊กต็อก) ' ก็แพร่สะพัดออกไปทั่วทั้งเมืองวารินทร์ราวกับไฟลามทุ่ง! สรรพคุณที่เล่าลือกันปากต่อปาก—ทั้งราคาที่แสนถูกเพียงหยิบมือ ฟังก์ชันลี้ลับที่เชื่อมต่อดวงจิตถึงกันได้ และที่สำคัญที่สุด... "โอกาสในการได้ชื่นชมโฉมหน้าเหล่านางฟ้าจำแลงปริศนาอย่างใกล้ชิด"—ส่งผลให้คลื่นมหาชนผู้บำเพ็ญพรตจากทั่วทุกสารทิศ ต่างทิ้งคัมภีร์ ทิ้ง พิธีหุงว่านยา แล้วพากันเหาะเหินเดินอากาศ หลั่งไหลมุ่งหน้ามายังศาลาจตุรสมุทรจนมืดฟ้ามัวดิน!
เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งวันเต็ม... ศิลาเนตรทิพย์จำนวนกว่า 10,000 เครื่อง ที่ 'พ่อค้ากุมภัณฑ์' ั์ผู้มากฝีมือในการเจรจาพาที ซึ่งได้รับมอบหมายจาก 'ท่านนนทสูร' แห่ง 'กองคลังแก้วโกสีย์' ให้มาควบคุมดูแลการจำหน่ายสินค้า ณ 'ศาลาจตุรสมุทร' สาขาเมืองวารินทร์ ก็ถูกกวาดซื้อไปจนเกลี้ยงคลัง! ไม่เหลือแม้แต่เครื่องเดียว!
เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วพบว่ายังมีคลื่นมนุษย์และพราหมณ์อีกนับหมื่นที่พยายามจะพังประตูเบียดเสียดกันเข้ามา พ่อค้ากุมภัณฑ์หน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขารีบหันไปะโสั่งการ 'องครักษ์ยักษี' ทั้งสองตนทันที
"ปิดประตู! เร็วเข้า! ปิดประตูศาลาเดี๋ยวนี้เลยโว้ยยย!"
สิ้นคำสั่ง องครักษ์ยักษีทั้งสองตนก็กระโจนพุ่งตัวออกไปเบื้องหน้า อาศัยพละกำลังอันมหาศาลและตบะขั้นสูงส่ง ดันบานประตูไม้สักทองสลักลายที่หนักอึ้งให้ปิดสนิทลง พร้อมกับรีบแขวนป้ายไม้อาคมที่สลักอักษรสีแดงตัวโตไว้หน้าประตูว่า 'ของหมดสิ้นแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่!'
เมื่อเห็นบานประตูปิดสนิทลงได้อย่างปลอดภัย พ่อค้ากุมภัณฑ์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ยาวเหยียด
"์โปรด... ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้ศิลาเนตรทิพย์นี่มันจะขายดีเป็เทน้ำเทท่าถึงเพียงนี้ ท่านนนทสูรผู้เป็นายให้เวลาข้าถึงสิบวันในการระบายของ หนึ่งหมื่นเครื่อง แต่ปรากฏว่ายังไม่พ้นวันแรกเลย มันกลับถูกกวาดซื้อไปจนหมดเกลี้ยงราวกับแจกทาน! ข้าต้องรีบส่งภาพนิมิตรายงานท่านนนทสูรโดยด่วน!"
พ่อค้ากุมภัณฑ์หายตัววูบไปปรากฏตัวขึ้นที่ห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสาม มือหนาของเขาตามความเคยชิน ล้วงเข้าไปหยิบเอา 'สังข์สื่อสาร' ของวิเศษราคาแพงระยับออกมา แต่แล้วเขาก็ชะงักไป
"เดี๋ยวก่อน... ตอนนี้ข้ามีศิลาเนตรทิพย์ใช้แล้วนี่หว่า แล้วข้าจะมามัวเป่าหอยสังข์งี่เง่าตกรุ่นนี่อยู่ทำไมให้เมื่อยปากวะ?"
เขาสะบัดชายผ้าโยนสังข์สื่อสารทิ้งลงตะกร้าอย่างไม่ไยดี ก่อนจะล้วงเอาศิลาเนตรทิพย์ส่วนตัวออกมา ค้นหารายชื่อของ 'ท่านนนทสูร (เทพกุเวรคลังแก้ว) ' และกดส่งภาพนิมิตสื่อสารทันที
หลังจากส่งสัญญาณไปได้เพียงชั่วอึดใจเดียว หน้าจอศิลาก็สว่างวาบ ปรากฏใบหน้าอวบอิ่มของท่านนนทสูร ผู้จัดการใหญ่แห่งกองคลังแก้วโกสีย์
"ว่าอย่างไรเ้ากุมภัณฑ์? มีเื่เร่งด่วนอันใด?"
"กราบเรียนท่านผู้จัดการ! ศิลาเนตรทิพย์สาขาเมืองวารินทร์ หนึ่งหมื่นเครื่อง... มันขายหมดเกลี้ยงคลังเลยขอรับ! ไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นเลยขอรับท่าน!"
"ห๊ะ!!! อะไรนะ!? แค่วันเดียวเนี่ยนะ!?"
"ขอรับ! เกลี้ยงไม่มีเหลือ!"
ท่านนนทสูรถึงกับอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อไปนานนับอึดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ความตื่นเต้นยินดีจนเนื้อเต้น
"ดี! ดีเยี่ยมมากเ้ากุมภัณฑ์! ประเดี๋ยวตัวข้าผู้นี้จะรีบนำความขึ้นกราบบังคมทูล ฝ่าาทศกัณฐ์ ให้ทรงทราบเดี๋ยวนี้เลย!"
สิ้นคำกล่าว ท่านนนทสูรก็รีบตัดสายภาพนิมิตทิ้งไปทันที ทว่าในขณะที่เขากำลังจะติดต่อหาพระาาอยู่นั้นเอง เสียงสัญญาณแจ้งเตือนก็ดังขึ้นรัวๆ จากผู้ดูแลสาขาหัวเมืองอื่นอีก 9 สาขา ที่แจ้งผลแบบเดียวกันเข้ามา!
.....
ณ พระที่นั่งจักรวรรดิชัยไพชยนต์ มหาปราสาททองคำอันวิจิตรโอฬารที่ตั้งเด่นเป็สง่าอยู่ใจกลางกรุงลงกา...
'วายุ' ชายหนุ่มจากโลกปัจจุบันที่ิญญาหลุดข้ามมิติมาสวมร่าง 'จอมาาทศกัณฐ์' ผู้ยิ่งใหญ่สะท้านสามโลก กำลังเอนพระวรกายพิงพนักพระราชบัลลังก์ทองคำบนยอดปราสาทอย่างเกียจคร้าน แสงอาทิตย์ที่ตกกระทบยอดปราสาทส่องประกายระยิบระยับสะท้อนเข้ากับรูปลักษณ์ใหม่ที่งดงามล้ำเลิศเกินกว่าตำนานใดจะพรรณนา
พระองค์คือชายหนุ่มรูปงามที่มีผิวกายขาวนวลละเอียดราวกับหยกสลัก เส้นผมสีเงินสว่างยาวสยายพลิ้วตัดกับดวงตาคมกริบสีเพลิงที่ดูราวกับมีกองเพลิงลุกโชนอยู่ภายใน เครื่องทรงถนิมพิมพาภรณ์สีทองคำดำที่สวมใส่ ยิ่งขับเน้นมัดกล้ามเนื้ออันแน่นตึงให้ดูแข็งแกร่งและสง่างามประดุจเทพบุตรจุติลงมา แม้ภายนอกจะดูสูงส่งจนเหล่าอสูรบริวารมิกล้าแม้แต่จะเงยพักตร์สบตา แต่ดวงจิตภายในยังคงเป็ไอ้หนุ่มนักวางแผนธุรกิจจากโลกดิจิทัลคนเดิม
ในพระหัตถ์หนาของวายุถือศิลาเนตรทิพย์เครื่องต้นแบบ สายพระเนตรจับจ้องภาพนิมิตโฉมงามที่ระบบคัดกรองมาอย่างดี ทว่าในพระทัยกลับกำลังคำวณตัวเลขและค่า 'เคพีไอ' ตามสัญชาตญาณนักธุรกิจ
"เฮ้อ... ไม่รู้ป่านนี้ศิลาเนตรทิพย์จะขายได้สักกี่เครื่องกันเชียว? ในโลกที่คนยังขี่นกยูงขี่หงส์เหาะไปมาแบบนี้ การจะเปลี่ยนพฤติกรรมผู้บริโภคให้มานั่งไถหน้าจอมันไม่ได้ง่ายเหมือนโลกที่ข้าจากมาเลยนะเนี่ย..." วายุพึมพำพลางทอดสายพระเนตรออกไปดูความยิ่งใหญ่ของกรุงลงกาจากมุมสูง
ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบสาส์นลับก็ดัง ติ๊ง! ขึ้นมาบนหน้าจอศิลาในพระหัตถ์
[กราบทูล ฝ่าาทศกัณฐ์! กระหม่อม นนทสูรได้รับรายงานจากผู้ดูแลสาขาการค้าทั้ง 10 แห่ง ว่าศิลาเนตรทิพย์รวมทั้งสิ้น 100,000 เครื่อง... ถูกจำหน่ายออกไปหมดสิ้นแล้วพะยะค่ะ!]
วายุในร่างทศกัณฐ์ ถึงกับสะดุ้งพระองค์พรวดขึ้นมาประทับนั่งหลังตรงแหน่ว! ดวงตาสีเพลิงวาวโรจน์ด้วยความใผสมยินดี "อะไรนะ?! จริงรึเนี่ย?! แสนเครื่อง... ขายหมดภายในวันเดียว!? นี่กิเลสของพวกนักพรตในโลกนี้มันรุนแรงกว่าชาวเน็ตยุคข้าอีกรึไงกัน!"
เขาไม่รอช้า รีบกดโทรเชื่อมต่อภาพนิมิตกลับไปหาท่านนนทสูรเพื่อยืนยันความจริง "ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท... พรุ่งนี้ กระหม่อม จะนำดวงแก้วมณีรัตน์ทั้งหมดมาเร่งส่งมอบพะยะค่ะ! และตอนนี้... มีผู้บำเพ็ญพรตนับแสนคนกำลังปักหลักรอซื้อเพิ่มอยู่หน้าประตูทุกสาขาเลยพะยะค่ะ!"
วายุฉีกยิ้มกว้างอย่างเ้าเล่ห์ "ดีมาก! เ้า้ามากแค่ไหนข้าก็จัดให้ได้หมด! ส่วนเื่ดวงแก้วมณีรัตน์... โอนผ่านระบบมาให้ข้าเดี๋ยวนี้เลย"
หลังจากอธิบายวิธีใช้ปุ่ม 'ถ่ายโอนทรัพย์สิน' เพียงไม่กี่อึดใจ... วูบ! วูบ! วูบ! แสงสว่างวาบพุ่งออกมาจากศิลาเนตรทิพย์ของวายุ พร้อมกับกองูเาเลากาของ ดวงแก้วมณีรัตน์ นับแสนๆ ดวง ที่หล่นร่วงลงมากองพะเนินเทินทึกอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์อย่างน่าอัศจรรย์ใจ! ทุนรอนหนึ่งแสนดวงแก้ว กลับงอกเงยกลายเป็สองแสนดวงแก้วได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน!
"หึหึ... ธุรกิจสื่อบันเทิงมันรุ่งเรืองทุกยุคสมัยจริงๆ" วายุลูบคางครุ่นคิด "รีบเอาทุนไปซื้อศิลาเนตรทิพย์มาเพิ่มอีก 200,000 เครื่องก่อนดีกว่า!" เขาเปิดหน้าต่าง 'คลัง์ระบบ' และกดสั่งซื้อสินค้าล็อตใหญ่ทันที
ขณะเดียวกัน ณ ยอดเขาอันเงียบสงบที่ห่างไกลออกไป...
หริทัต ดาบสหนุ่มในชุดขาวบริสุทธิ์ ได้ถอนตัวออกจากสมาธิหลังจากการบำเพ็ญตบะ ทว่าความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน มือของเขาก็เอื้อมไปหยิบศิลาเนตรทิพย์ขึ้นมาเปิดดูอีกครั้งจนได้ ใบหน้าอันหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มกรุ้มกริ่มขณะที่นิ้วเริ่มปัดหน้าจอเลื่อนดูภาพนางฟ้าจำแลงลึกลับอย่างรวดเร็วใน 'ข่ายใยมนตรามหาละลวย (ติ๊กต็อก) '
"ข้าขอเวลาไถนิมิตละลวยจิตอีกแค่ 'ชั่วหม้อข้าวเดือด' เท่านั้น... แค่ชั่วหม้อข้าวเดือดจริงๆ นะ... พอครบเวลาเมื่อไหร่ ข้าจะรีบเก็บของวิเศษนี้ลงย่าม แล้วกลับไปบำเพ็ญพรตนั่งสมาธิต่อทันที!"
อนิจจา... คำสัญญาที่ให้ไว้กับตนเองหน้าศิลาเนตรทิพย์นั้น ช่างเป็คำลวงที่ไร้น้ำหนักเสียยิ่งกว่าปุยนุ่นในสายลม!
22K
