"หมอหน้ากากรึท่านป้า.?"
"ใช่แล้วชิงลั่ว ก่อนหน้านี้ที่เ้าไม่อยู่ ก็ได้หมอผู้นี่นี้แหละ ที่เป็คนช่วย…. กับบุตรชายของนาง ร่วมถึงชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่เจ็บป่วย"
"แต่เท่าที่ข้าทราบเพราะ เ้าหมอกำมะลอผู้นี้มิใช่หรือที่ทำให้...อัณฑะของหยวนต่าไห่ขยายขนาดจนมิอาจถอนออกมาได้ ยามมันกำลังเสพสมกับหญิงสาวในหอหมื่นบุปผา"
"เื่นั้นข้า กับพวกชาวบ้านทราบกันดี แต่จะให้พวกเราพึงพาผู้ใดได้เล่า จะให้เดินทางไปหาหมอผู้อื่นในเมืองหลวงก็คงสายเกินแก้ ก็เห็นจะมีแต่หมอหน้ากากผู้นี่นี้แหละที่สอดมือเข้ามาช่วย"
"เื่ที่ข้าไม่อยู่นั้นต้องขออภัยท่านป้า กับชาวบ้านคนอื่น ๆ ด้วย"
"เ้าอย่าได้โทษตัวเองไปเลย ทุกอย่างเป็เหตุสุดวิสัย และอีกอย่างก็เพราะมีเ้าอยู่ใกล้พวกเรามิใช่หรือชิงลั่ว พวกเราที่เป็หมู่บ้านเล็ก ๆ ถึงได้ปลอดภัยจากโรคร้ายมากมาย หมอกำมะลอผู้นั้นก็แค่ผ่านมาแล้วจากไปเท่านั้น"
"ท่านป้ากล่าวเยินยอข้าเกินไปแล้ว จริงสิข้าขอถามอีกอย่างได้หรือไม่"
"ถามอันใด"
"ข้าอยากทราบว่า หลังจากที่พวกท่านได้รับการรักษาจากหมอผู้นั้นแล้ว พวกท่านมีผลข้างเคียงอันใดตามมาหรือไม่ หากมีข้าจะได้ช่วยรแก้ไขรักษาให้"
พอหญิงวัยกลางคนได้ฟังคำถามจากปากของอวี้ชิงลั่ว นางก็นิ่งคิดไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบ
"เท่าที่ทราบไม่มีนะชิงลั่ว ทุกคนหายจากอาการเจ็บป่วย และไม่มีอาการแทรกซ้อนตามมา คงเพราะวิชาแพทย์ของหมอหน้ากากผู้นั้นร้ายกาจกระมัง"
นางระบายยิ้มอย่างมีความสุขส่งให้อวี้ชิงลั่ว
"เช่นนั้นเลยรึ...? แต่ข้าก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี เอาอย่างนี้ดีกว่า ขอข้าตรวจทุกคนอีกรอบเพื่อความสบายใจ"
"หากเ้า้าแบบนั้นตัวข้ากับคนอื่น ๆ ก็ไม่ขัดข้องอันใด เ้ารออยู่ตรงนี้นะ ข้าจะไปตามคนอื่น ๆ มาให้
พอได้ฟังอวี้ชิงลั่วก็ยิ้มตอบ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างแช่มช้า…
และ ต่อจากนั้นไม่นานทุกคนในหมู่ที่เ้าหมอกำมะลอ (อวี้ชิงหนาน) รักษาให้ก่อนหน้านี้ก็ได้มารับการตรวจจากอวี้ชิงลั่วอีกรอบ นางใช้เวลาตรวจอยู่ราว ๆ หนึ่งก้านธูปก็ได้ทราบคำตอบทุกอย่าง
"เป็เช่นนี้นี่เอง โรคที่ชาวบ้านเป็ตอนข้าไม่อยู่ หาใช่โรคร้ายแรงไม่ ขอเพียงเป็ผู้ที่มีวิชาแพทย์อ่อนหัดก็รักษาพวกเขาได้ นั้นย่อมแปลว่าเ้าหมอกำมะลออาจจะไม่ได้มีความสามารถสูงส่งอันใดเลยก็เป็ได้…"
อวี้ชิงลั่วครุ่นคิดขณะที่นางกำลังก้าวเท้าเดินกลับกระท่อม หลังจากที่ตรวจชาวบ้านทุกคนเรียบร้อยแล้ว และในขณะที่นั่งกำลังใช้ความคิดอยู่นั่นเอง ก็ได้มีใครบางคนโผล่พรวดออกมาจากข้างทางจนนางสะดุ้งใ
"ว้าย…!! เ้าเด็กบ้า..!! เล่นอันใดของเ้าเดี๋ยวเถอะ"
อวี้ชิงลั่วถลึงตา แค่นเสียงดุเ้าอวี้ชิงหนานบุตรชาบบุญธรรมตัวแสบ ที่พลันกระโจนออกมาจนทำให้นางตกอกใ
"โธ่ ท่านแม่ ท่านจะโกรธไปไย ข้าก็แค่หยอกให้ท่านในิดหน่อยเอง อย่าโกรธข้าเลยนะ" มันทำเสียงออดอ้อน ก่อนจะง้อมารดาคนงามราวกับตนเองเป็เด็กน้อยอายุ 5 ขวบ
"พอ ๆ ไม่ต้องอ้อนแม่แล้ว ไป ไป กลับบ้าน ปานนี้ท่านพ่อเ้าชะเง้อคอรอแล้ว"
อวี้ชิงลั่วขมวดมุ่นคิ้ว ก่อนจะบอกให้อวี้ชิงหนานเดินตามนางไปติด ๆ ซึ่งมันก็ยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะเดินตามก้นงาม ๆ ของมารดาบุญธรรมไปติด ๆ
"จริงสิ ท่านแม่ เมื่อครู่ข้าแอบเห็นท่านทำสีหน้าเคร่งเคลียด มิทราบว่าท่านแม่ครุ่นคิดเื่อันใดอยู่รึ บอกให้ข้ารู้ได้หรือไม่"
เ้าอวี้หนานแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะชวนมารดาบุญธรรมของมันสนทนา
อวี้ชิงลั่วพอได้ฟังก็พ่นลมหายใจยาว ๆ ออกมา ก่อนจะกล่าวตอบด้วยท่าทางหงุดหงิด
"จะเื่อันใดได้เล่า หนานหนาน ก็เื่ของเ้าหมอหน้ากากลึกลับ ผู้นั้นยังไงล่ะ"
เพียงได้ยินคำว่า 'หมอหน้ากากลึกลับ' เ้าอวี้ชิงหนานก็เหมือนถูกอัสนีบาทฟาดลงกลางศีรษะ รอยยิ้มแห่งความสุขก่อนหน้าพลันหายไปในพริบตา มันสะดุ้งใหน้าถอดสี จนอวี้ชิงลั่วผิดสังเกต
"เป็อันใดของเ้าหนานหนาน หน้าซีดเป็ไก่ต้มเชียวหรือว่าเ้า…."
อวี้ชิงลั่วหรี่ตามองบุตรชายบุญธรรมของนางเขม็ง ราวกับอสรพิษจ้องจะฉกหนูตัวน้อย ๆ ผู้โชคร้าย
อวี้ชิงหนานที่โดนจ้องแบบนั้น มันก็ตัวแข็งทื่อ เหงื่อกาฬแตกซ่าน พูดจาติด ๆ ขัด ๆ อยู่ในลำคอ ไปพักใหญ่ ก่อนที่อวี้ชิงลั่วจะเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง
"หรือว่าเ้า……."
"ขะ…ข้า ไม่ ไม่…."
"หรือว่าเ้าจะรู้เื่ของเ้าหมอหน้ากากผู้นั้น บอกแม่มาให้หมดเลยนะ"
"มะ ไม่เลยท่านแม่ขอ ไม่ทราบเลยสักนิด ่ที่ท่านกับท่านพ่อไม่อยู่ ขออยู่แต่ในกระท่อมเพื่อศึกษาตำราแพทย์ แม้บางครั้งจะออกไปเที่ยวเล่นกับเ้าต้าไห่บ้างก็ตาม แต่ท่านก็น่าจะรู้นิสัยข้าดีมิใช่หรือ…"
อวี้ชิงหนานละล่ำละลักชักแม่น้ำทั้งห้าอธิบายให้มารดาบุญธรรมของมันฟัง ซึ่งนางก็ดูมีท่าทางจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่ด้วยที่ไม่อยากจะซักไซ้ไล่เลี้ยงอันใดต่อ นางจึงเลิกสนใจไปในที่สุด
"ดูแล้วเ้าไม่น่าจะรู้เื่จริง ๆ แต่ถ้าพบมัน หรือ รู้อะไรต้องมาบอกแม่เป็คนแรกรู้ไหมหนานหนาน"
"ข้าทราบแล้ว" อวี้ชิงหนานเอ่ยเสียงแ่เบาตอบอวี้ชิงลั่ว ก่อนที่สองแม่ลูกจะออกเดินต่อ ซึ่งก็อีกไม่นานแล้ว ก่อนจะถึงกระท่อมริมน้ำ
"เฮ้ออออ...อออ รอดตัวไปที เมื่อครู่ข้าเกือบเผยพิรุจจนท่านแม่จับได้เสียแล้ว ไม่อยากจะคิดเลย หากท่านแม่ทราบว่า หมอหน้ากากลึกลับ กับข้า เป็ผู้เดียวกัน อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง…ไหนจะท่านพ่ออีก มีหวังข้าตายแน่"
อวี้ชิงหนานครุ่นคิดในใจอย่างโล่งอกก่อนที่มันจะก้มหน้าก้มตาเดินตามอวี้ชิงลั่วไปจนถึงกระท่อมในที่สุด..
จบบท
9K
