ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        หูหลันเยวี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ตั้งใจมองสบดวงตากลมโตที่อ่อนโยนของจ้าวหงเหมย "แม่คะ เฉินเชี่ยนเชี่ยนบอกบางอย่างกับพ่อแม่ใช่หรือเปล่า?"

        "เชี่ยนเชี่ยนเล่าเรื่องที่ได้ยินจากคนอื่นๆ ให้พ่อของหนูฟังน่ะ" เดิมทีจ้าวหงเหมยก็ไม่ใช่คนที่จะโกหกเก่งอะไรนัก

        เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่ใสกระจ่างของลูกสาว จ้าวหงเหมยก็เล่าเรื่องที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนพูดมาทั้งหมดอย่างละเอียด

        เมื่อได้ยินว่าเฉินเชี่ยนเชี่ยนใส่ร้ายป้ายสีว่าเธอเป็นพวกขี้ขโมย หูหลันเยวี่ยก็โกรธจนแทบจะตบโต๊ะ "เฉินเชี่ยนเชี่ยนจงใจใส่ร้ายหนูชัดๆ บอกว่าหนูขโมยของในโรงเรียนจนต้องเรียกผู้ปกครองมาเนี่ยนะ เธอก็คิดไปได้ แม่กับพ่อเชื่อจริงๆ เหรอคะว่าหนูเป็นพวกมือไวแบบนั้น?"

        จ้าวหงเหมยเห็นลูกสาวโกรธจัด ก็เริ่มใจเสีย "เยวี่ยเยวี่ย อย่าโกรธเลยนะ แม่กับพ่อเชื่อใจหนูว่าเป็นเด็กดี เรื่องที่เชี่ยนเชี่ยนพูดมาคงเป็นเรื่องที่ได้ยินมาจากคนอื่นนั่นแหละ"

        หูหลันเยวี่ยฮึดฮัด "ถ้าแม่กับพ่อเชื่อใจว่าหนูเป็นเด็กดีจริงๆ ก็คงไม่มาคุยกับหนูเป็นการส่วนตัวหรอก หนูว่าแม่กับพ่อคงคิดว่าเงินแปดสิบกว่าหยวนที่หนูเอาออกมาตอนนั้นก็อาจจะขโมยมาเหมือนกันใช่ไหมล่ะ"

        "เยวี่ยเยวี่ย อย่าคิดมากเลยนะ แม่กับพ่อเชื่อใจจริงๆ ว่าหนูเป็นเด็กดี" จ้าวหงเหมยเห็นลูกสาวโกรธ ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง

        เดิมทีจ้าวหงเหมยก็เป็นคนพูดไม่เก่งอยู่แล้ว เธอเองก็รู้สึกว่าตนกับสามีไม่น่าสงสัยลูกสาวเลย

        หูหลันเยวี่ยโกรธจริงๆ โกรธที่พ่อแม่ไม่ไว้ใจเธอ แต่พอหายโกรธเธอก็เริ่มใจเย็นลง

        เรื่องที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนก่อไว้ก่อนจากไป ไม่ได้มีแค่การทำให้ชื่อเสียงของหูหลันเยวี่ยเสียหายเท่านั้น แต่ยังเป็นการยืมมือเพื่อสร้างความแตกแยกในความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อแม่ด้วย

        เมื่อคิดได้ดังนั้น หูหลันเยวี่ยก็ไม่รู้สึกอึดอัดใจอีกต่อไป

        เพราะตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา เธอไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับพ่อแม่ การขาดความเข้าใจและความไว้วางใจที่เกิดจากการใช้เวลาร่วมกันเป็นเวลานานก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

        พ่อแม่เลี้ยงดูเฉินเชี่ยนเชี่ยนมาสิบแปดปี พวกเขาจึงคิดว่าตัวเองเข้าใจลูกสาวที่เลี้ยงดูมากับมือมากกว่า

        ถึงแม้หูหลันเยวี่ยจะไม่ได้โกรธพ่อแม่ของเธอจริงๆ แต่เธอก็ยังทำท่าทางเหมือนยังไม่หายโกรธ

        ตลอดช่วงบ่าย หูหลันเยวี่ยขลุกตัวอยู่ในห้องของตัวเอง เมื่อเย็บเสื้อผ้าใกล้เสร็จแล้ว เธอก็หยิบหนังสือเรียนสมัยมัธยมปลายออกมาทบทวน

        เมื่อมีเวลาว่าง หูหลันเยวี่ยจะหยิบหนังสือเรียนและข้อสอบเก่าที่เคยทำไว้มาทบทวนบ่อยๆ

        ในเมื่อตัดสินใจว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งในปีหน้า หูหลันเยวี่ยย่อมรู้ดีว่าถ้าเธอไม่แตะต้องหนังสือเรียนเลย ต่อให้พื้นฐานดีแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์

        หูฉางหมินกลับมาจากการทำงานในไร่นา จ้าวหงเหมยก็รีบดึงเขาเข้าไปในห้องด้านใน

        "นี่พ่อ เรื่องที่เชี่ยนเชี่ยนพูดมา พวกเราไม่น่าเอาไปคุยกับเยวี่ยเยวี่ยเลย เห็นลูกโกรธขนาดนั้น ฉันก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันนะ" จ้าวหงเหมยเล่าเนื้อหาการสนทนาระหว่างแม่ลูกแบบคร่าวๆ ให้สามีฟัง

        หูฉางหมินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "พวกเราคิดไม่รอบคอบเอง เราจะไม่ไว้ใจเยวี่ยเยวี่ยได้ยังไง เฮ้อ!"

        หูฉางหมินถูมืออย่างแรง

        ขณะกินข้าวเย็น หูหลันเยวี่ยก็ยังแสร้งทำเป็นไม่พอใจ ปกติเธอจะพูดมากเป็นพิเศษ แต่จู่ๆ เธอก็ไม่พูดอะไรเลย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเลยดูอึดอัดขึ้นมา

        "พี่คะ ทำไมดูไม่ค่อยร่าเริงเลยล่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?" ถิงถิงรู้สึกว่าบรรยากาศไม่ดี ก็เลยถามด้วยความเป็นห่วง

        หูหลันเยวี่ยมองหน้าพ่อแม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "พี่เชี่ยนเชี่ยนคนดีของเธอคงจะโกรธที่ฉันเอาเรื่องที่หล่อนฉี่รดที่นอนไปพูดน่ะสิ ถึงได้ใส่ร้ายป้ายสีฉันต่อหน้าพ่อแม่ ถิงถิง ถ้ามีคนใส่ร้ายว่าเธอขี้ขโมย เธอจะมีความสุขไหมล่ะ?"

        "ไม่แน่นอนค่ะ" ถิงถิงตอบโดยไม่ลังเล "พี่เชี่ยนเชี่ยนใส่ร้ายว่าพี่ขี้ขโมยเหรอคะ? จะเป็นไปได้ยังไงกัน?"

        หูหลันเยวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ เธอไม่เชื่อก็ถามพ่อแม่ของเราดูสิ"

        หูฉางหมินกับจ้าวหงเหมยหน้าเจื่อน

        "เยวี่ยเยวี่ย อย่าโกรธไปเลยนะ แม่กับพ่อรู้แล้วว่าไม่ควรฟังความข้างเดียว พ่อขอโทษด้วยนะลูก พ่อรับประกันว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว" หูฉางหมินที่เป็นหัวหน้าครอบครัวสามารถลดตัวลงมาขอโทษลูกสาวได้ แสดงให้เห็นว่าเขาจริงใจมาก

        จ้าวหงเหมยก็รีบขอโทษลูกสาวด้วย

        "พ่อคะ แม่คะ พูดแล้วนะคะว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ามีครั้งต่อไปหนูโกรธจริงๆ ด้วย" หูหลันเยวี่ยมองตาพ่อแม่แล้วพูดอย่างจริงจัง

        สามีภรรยาหูฉางหมินรับประกันซ้ำๆ ว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว

        ถึงแม้หูหลันเยวี่ยจะอยากให้พ่อแม่รู้ธาตุแท้ของเฉินเชี่ยนเชี่ยน แต่เธอจะไม่พูดด้วยปากเปล่า แต่จะหาวิธีให้พ่อแม่ได้เห็นความไม่ดีต่างๆ ของเฉินเชี่ยนเชี่ยนกับตาแทน

        หูหลันเยวี่ยไม่คิดว่าเฉินเชี่ยนเชี่ยนจะยื่นโอกาสให้หูฉางหมินกับภรรยาได้เห็นธาตุแท้ด้วยตัวเองเช่นนี้

        หลังจากที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนกลับไปได้ไม่นาน ก็มีข่าวลือเรื่องที่หูหลันเยวี่ยเป็นพวกมือไวใจเร็วแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน

        วันหนึ่ง ย่าหลินกำลังจะนำมันเทศตากแห้งที่หั่นไว้ที่บ้านไปตากบนก้อนหินใหญ่ข้างนอก จางกุ้ยเฟินก็มา

        "กุ้ยเฟิน ทำไมวันนี้ถึงว่างมาได้ล่ะ?" ย่าหลินยิ้มให้จางกุ้ยเฟินแบบฝืนๆ

        ในใจก็คิดว่าคราวนี้จางกุ้ยเฟินจะมายืมอะไรที่บ้านอีก

        จางกุ้ยเฟินเห็นตะกร้าที่เต็มไปด้วยมันเทศตากแห้งที่หั่นไว้แต่ยังไม่ได้ตาก ก็รีบถาม "คุณป้า จะเอามันเทศพวกนี้ไปตากข้างนอกเหรอคะ?"

        ย่าหลินรีบตอบรับว่าใช่

        "หย่วนจื่อยังนอนกลางวันอยู่ในห้องอีกแล้วเหรอคะ?" จางกุ้ยเฟินเหลือบมองไปทางห้องนอนของหลินซือหย่วน

        ย่าหลินตอบอย่างไม่ใส่ใจ "เขาไม่อยู่บ้าน ออกไปเล่นข้างนอกแล้วน่ะ กุ้ยเฟิน วันนี้เธอมาหาด้วยธุระอะไรอีกล่ะ?"

        จางกุ้ยเฟินลดเสียงลงแล้วพูดกับย่าหลิน "คุณป้า หนูเห็นว่าหย่วนจื่อกับลูกสาวคนโตของบ้านสกุลหูสนิทกันมาก หนูยอมรับนะคะว่าสาวน้อยคนนั้นสวยกว่าเกาลี่จริงๆ แถมยังได้เป็นครูอัตราจ้างอีก แต่ว่านะคุณป้า สาวน้อยคนนั้นเป็นพวกมือไวใจเร็วนะคะ บ้านเราต้องอยู่ให้ห่างๆ ยัยหนูคนนั้นไว้ ก่อนหน้านี้สามีภรรยาหูฉางหมินจ่ายค่าปรับให้ลูกสาวคนเล็กไป แล้วก็ยังซื้อจักรเย็บผ้าอีก พวกเขาจะไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนั้นมาจากไหนล่ะ? ก็ไม่ใช่เงินที่ลูกสาวคนโตที่กลับมาจากในเมืองขโมยมาจากบ้านพ่อแม่อุปถัมภ์หรอกเหรอคะ"

        พูดจบ จางกุ้ยเฟินก็ถอนหายใจ "ไม่คิดเลยว่าสามีภรรยาหูฉางหมินที่ดูซื่อๆ จะมีลูกสาวขี้ขโมยแบบนี้ แถมพวกเขายังเอาเงินที่ลูกสาวขโมยมาซื้อของนู่นนี่นั่น ไม่รู้สึกละอายใจกันบ้างเลยสินะ"

        "กุ้ยเฟิน เรื่องที่เธอพูดมาทั้งหมดเธอไปได้ยินมาจากใคร?" สีหน้าของย่าหลินเริ่มไม่ค่อยดีนัก

        สำหรับคนแก่อย่างเธอ การที่คนอื่นใส่ร้ายหูหลันเยวี่ย ก็เหมือนกับการใส่ร้ายหลานสาวแท้ๆ ของเธอ แบบนี้จะไม่โกรธได้อย่างไร

        จางกุ้ยเฟินเห็นว่าสีหน้าของผู้เฒ่าไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจ "ป้าคะ อย่าโดนลูกไม้ของเด็กปากหวานหลอกเอานะคะ หนูเห็นว่ายัยหนูนั่นชอบมาที่บ้านป้าบ่อยๆ ป้าต้องดูแลของมีค่าในบ้านให้ดีๆ นะคะ"

        "กุ้ยเฟิน ถ้าเธอมาอยู่เล่นด้วย ฉันก็จะไม่ไล่ไป แต่ถ้ามาพูดจาไร้สาระ ฉันจะไล่เธอไปเดี๋ยวนี้แหละ ฉันแก่แล้ว ไม่มีเวลามาฟังเธอพูดจาเหลวไหลหรอก" ย่าหลินโกรธจริงๆ เข้าแล้ว

        จางกุ้ยเฟินเห็นว่าผู้เฒ่าปกป้องหูหลันเยวี่ยขนาดนี้ เธอก็ยิ่งไม่พอใจ "ป้าคะ ยัยหนูบ้านสกุลหูคนนั้นมันให้ป้ากินยาเสน่ห์อะไรเข้าไปกันแน่คะ? ป้าคิดจะจับคู่หย่วนจื่อกับสาวน้อยคนนั้นจริงๆ เหรอคะ?"