“ว่าอย่างไรพี่ชาย” เสียงของเสวี่ยเหมยเรียกสติชายหนุ่มที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ขึ้นมา
“น้องชายเข้าใจผิดแล้ว พี่ชายเพียงเห็นว่าลูกแมวพวกนี้น่าสนใจนัก จึงอยากจะลองเข้ามาจับดูเท่านั้น ผู้ใดจะคิดว่าจะเจอหนุ่มน้อยมาชี้กล่าวหาว่าข้าเป็โจรเสียได้” เขากล่าวเสร็จก็ปลดพันธนาการบนข้อมือนางออก ให้นางได้เป็อิสระสักครู่
“แมว?” นางก้มมองดูด้านล่าง ในส่วนลึกติดผนังของซอกบันไดมีลูกแมวอยู่ประมาณสามสี่ตัว ที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างสบายอารมณ์อยู่
ฉับพลันนั้นนางก็ร้อง อ้อ ออกมาคำนึง
“นับว่าเข้าใจพี่ชายผิดแล้ว ผู้น้อยขออภัย” นางยกมือคารวะเขาทำท่าทางเลียนแบบประสานมือเคารพเหมือนอย่างที่เคยเห็นบุรุษนอกบ้านทำกัน จนชายหนุ่มที่ได้เห็นเปลี่ยนสีหน้าเป็แดงคล้ำเพราะจะกลั้นอารมณ์ขันออกมาไม่ไหว
ยามที่นางกล่าวเสร็จและจะสะบัดหน้าเดินออกมานั้น ‘พี่ชาย’ ตรงหน้ากลับดันนางเข้าไปข้างในจนลึกชิดตัวผนัง ข้างเท้าของนางมีลูกแมวสี่ตัวนอนเรียงกันอยู่ กลายเป็ว่านางต้องมาอยู่ใต้ร่างสูงอีกครั้ง มือน้อยๆ สองข้างถูกแขวนตรึงเหนือหัว และร่างใหญ่ค่อยๆ เขยิบหน้าเข้ามาใกล้ๆ นางเห็นท่าจะไม่ดีขึ้นมาแล้ว มิใช่ว่าบุรุษตรงหน้านี้ชอบตัดแขนเสื้อ[4]รักเพศเดียวกันหรอกนะ!
“จะ จะทำอันใด”
ชายหนุ่มเห็นร่างน้อยตรงหน้าสั่นไหวเบาๆ จึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ ตอนนี้คนทั้งสองอยู่ลึกใต้บันได นับว่ามืดมากทำให้เขานึกเสียดายที่ไม่ได้เห็นดวงหน้าของนางยามนี้
“ไม่ต้องให้ข้าบอก เ้าก็น่าจะรู้” เสียงกระซิบแหบพร่าแ่เบาดังอยู่ข้างหูนาง ทำให้ขนน้อยๆ ที่น่าสงสารทั่วเนื้อผิวนวลเนียนลุกชันขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เดิมทีเขาแค่จะเย้าแหย่นางเล่นเท่านั้น แต่ก็นึกอยากจะเอาจริงขึ้นมาเสียได้
ไม่ได้...ตอนนี้คนงามน้อยของเขาอายุเท่าไหร่กันเชียว
ดัง์ได้ยินคำถามของเขา ถัดจากนั้นก็ได้ยินหญิงสาวเอ่ยเสียงใสอย่างสั่นเครือออกมา “มะ ไม่ดีกระมังพี่ชาย ผู้น้อยเพิ่งอายุสิบสี่ ทั้งยัง... ทั้งยัง...”
เสวี่ยเหมยพูดเสียงตะกุกตะกักจะให้นางกล่าวออกไปจริงใช่หรือไม่ มันจะน่าขายหน้าเกินไปหรือไม่ แต่หากพูดออกมาแล้ว เขาอาจจะใจอ่อนยอมปล่อยนางไปก็ได้!
“หืม?” ชายหนุ่มร่างใหญ่ส่งเสียงถามอย่างสนอกสนใจ
ก็ได้ ในเมื่อบีบคั้นนางเช่นนี้ นางจะไม่เกรงใจ์แล้ว “...ทั้งยังไม่เคยเปิดก้นให้ใครดู!!”
นางพูดออกไปแล้ว!
เสวี่ยเหมยรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว และบัดนี้ก็รับรู้ได้ว่าชายตรงหน้านางเองก็ชะงักค้างไปพร้อมๆ กันด้วย แรงที่กักขังข้อมือน้อยจึงอ่อนแรงลงไป นางที่พยายามดิ้นสะบัดมือให้หลุดอยู่ตลอดเวลานั้นจึงได้พลันร่วงหล่นลงมาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
ไม่จริงกระมัง... ตอนนี้เ้ามือไม่รักดีดันทำเื่น่าอับอายเสียยิ่งกว่าแล้ว มือนวลขาวของเสวี่ยเหมยไปกระทบโดนสิ่งหวงแหนของพี่ชายตรงหน้าเสียเต็มแรง นางยิ่งไม่กล้าชักมือกลับคืนมา เนื่องจากใจนทำตัวไม่ถูก นางเพียงได้ยินเสียงคนบนร่างครางแ่ออกมาเบาๆ เท่านั้น ทันใดนั้นนางก็รับรู้ถึงสิ่งเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นอย่างช้าๆ ใต้นิ้วมือเล็กๆ แทน ระหว่างที่ใเพราะมันเปลี่ยนไปนั้น นางตั้งใจจะชักมือกลับเขากลับคว้าข้อมือนางไว้ค้างนิ่ง
“อย่าขยับ” เขาโน้มกายลงมากระซิบเสียงออดอ้อน พอได้ยินเขาขอร้องเช่นนี้สองแก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นดั่งไฟสุม หากนางวิ่งออกไปยามนี้ ผู้ใดพบใบหน้านางเช่นนี้เข้าคงจะคิดเป็เื่ดีๆ ไม่ได้
นางเห็นว่าสถานการณ์ยุ่งเหยิงไปหมดอดขยับปากบางเล็กเอ่ยขึ้นมาอย่างรีบร้อน “พี่ชาย...ผู้น้อยไม่ได้นิยมตัดแขนเสื้อ!”
เขาหัวเราะเบาๆ แล้วตอบกลับมาเสียงราบเรียบ “พี่ชายเช่นข้าจดจำไว้แล้ว” มุมปากชายหนุ่มยิ้มขึ้นอย่างลำพอง พร้อมกับเสียงถอนหายใจโล่งอกของคนใต้ร่าง จึงอดกล่าวต่อไปไม่ได้ว่า “...น้องสาว”
นางแทบจะหยุดหายใจอีกครั้ง เขารู้! และน่าจะรู้ั้แ่แรก แต่กลับกล้าล่วงเกินนางเช่นนี้ บุรุษสตรีมิควรอยู่กันตามลำพังหากยังไม่ได้ออกเรือน ใบหน้านางแดงขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ได้แดงขึ้นมาเพราะความขวยเขิน มันเต็มไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่อัดแน่นจวนจะะเิอยู่แล้ว
เพียะ!
ชายหนุ่มหันหน้าไปอีกทางตามแรงฝ่ามือของแม่นางน้อยตรงหน้า เขาทำนางโกรธเสียแล้ว…
เมื่อเสียงตบดังขึ้น เขาก็ได้ยินเสียงใสๆ คล้ายกระดิ่งกระทบลงบนพื้นไปพร้อมกัน เสียงตบดังชัดเจน ทว่า กลับไม่ได้ทำให้ใครได้ยิน ฝ่ามือแม่นางน้อยแรงยิ่งนัก ไม่คิดจะเบามือให้พี่ชายเช่นเขาหน่อยหรือ ซ้ำนางยังลืมว่าก่อนหน้านี้มือที่บอบบางนี้กอบกุมสิ่งใดไว้อยู่ พอนึกถึงตรงนี้เขากลับยิ้มแป้นมีความสุขมองข้ามหน้าตาบูดเบี้ยวของคนงามน้อยไปจนสิ้น
“ขออภัยพี่ชาย... น้องสาวเพียงแค่ปัดไปโดนเท่านั้น ขอตัว”
“รอเดี๋ยว”
เสวี่ยเหมยหยุดนิ่งสักพัก แต่คิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ เมื่อครู่นางก็วิ่งสะบัดก้นงอนหนีออกไปอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง
เขาเดินตามนางออกมาจนพอจะเห็นแสงที่สาดส่อง เมื่อกี้บุรุษหนุ่มก้มหยิบกำไลที่ตกพื้นขึ้นมานึกจะคืนให้นาง แต่นางไม่รอเสียนี่ เขาเพ่งมองจี้หยกสีนิลของกำไลเห็นอักษรที่สลักล้อมรอบว่า ‘เสวี่ย’ และรอบตัวกำไลสอดแทรกไปด้วยกระดิ่งเงินเล็กๆ
“นี่คือการตอบแทนน้ำใจจากแรงตบหรือ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ มุมปากบางพลันยิ้มขึ้นอย่างเ้าเล่ห์ จู่ๆ รอยยิ้มกลับตึงค้าง
โอย...ลืมเสียสนิท เขาเพิ่งถูกตบมาซะแรง แม่นางน้อยไม่ออมมือให้กันขนาดนี้เชียว
4 นิยมตัดแขนเสื้อ คือ ชายรักชาย
1K
