มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ในตอนนี้เอง ชายในชุดสูทที่อยู่ในร้านข้าง ๆ เอามือถือออกมาจากอกเสื้อ

“คุณหนูใหญ่ ผมเจอคุณหนูรองอยู่กับคนแปลกหน้าในถนนตะวันออก ครับ ได้ครับ รับทราบครับ” ชายคนนั้นวางสายแล้วกินขนมต่อไปเหมือนทุกสิ่งปกติ

ฉินเฉาไม่รู้ว่ามีคนตามเขากับซูจี เขาค่อย ๆ กัดเนื้อแกะในมือเขาอย่างช้า ๆ ในตอนนี้เอง เขาค้นพบบางอย่าง ในโลกนี้ บางครั้งผลประโยชน์ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ มันต้องใช้ความดุร้ายจัดการกับความดุร้าย ทำจนกลัวมันจะหวาดกลัว

แน่นอน เมื่อปราศจากพลังของตัวเอง อย่างนั้นมันก็เป็นได้แค่คำพูดที่ว่างเปล่า

“เถ้าแก่ อาวววเบียร์มาอีก 6 ขวด!” ซูจีเมาแล้ว สาวน้อยคนนี้โบกไม้โบกมือแล้วตะโกนไปที่เถ้าแก่

“พอได้แล้วอาจารย์ซู คุณดื่มไปเยอะแล้ว” ฉินเฉารู้สึกเสียใจ เขาไม่คิดว่าสาวน้อยซูจีคนนี้ แม้ว่าเธอจะชอบดื่ม แต่คอของเธอไม่แข็งพอ

“ไม่ ไม่ วันนี้ฉันต้องตัดสินให้ได้ว่าใครเจ๋งสุด เจ๋งที่สุดในพวกเรา!” ซูจีอยากจะแข่งกับฉินเฉาเรื่องที่ว่าใครคอแข็งกว่ากัน แต่เมื่อดูสภาพของซูจีที่เมาแล้วนั้น ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ ‘พวกผู้ฝึกตนสายพุทธไม่มีวิธีลดผลกระทบจากแอลกอฮอล์เหรอ?’

“น่ะ น้องชาย นายยังอยากได้เบียร์อยู่มั้ย?” เถ้าแก่ร้านที่ยืนอยู่ถามอย่างกังวล

“ไม่ เราดื่มไม่ไหวแล้ว ขอบคุณ” ฉินเฉาพูดอย่างสุภาพ

ในตอนนี้เอง รถมินิแวน ก็ขับมาจากอีกถนนเลียบแม่น้ำซ่งฮัวแล้วหยุดตรงถนนเล็ก ๆ หน้าร้าน จากนั้นพร้อมด้วยเสียงเปิดประตู พวกนักเลงเจ้าถิ่นกว่า 20 คน ก็เดินออกมาจากรถ พร้อมมาเชเต้แล้วแท่งเหล็กในมือ พวกเขาค่อย ๆ มารวมตัวรอบ ๆ ฉินเฉา พวกเขาต่างมีบรรยากาศก้าวร้าวกระจายออกมา

พวกผู้คนรอบ ๆ พวกเขาต่างพากันวิ่งหนี พวกนักเลงไม่ได้หยุดพวกเขา เพราะว่าเป้าหมายของพวกเขาวันนี้มีคนเดียวคือฉินเฉา

“โอ้ มันจบแล้ว! พวกมันมาแล้ว” เถ้าแก่ร้านหวาดกลัวแล้วตัวสั่นอยู่หลังเตาย่าง เขาไม่กล้าแม้แต่จะแอบดู

“เถ้าแก่ อย่าซ่อนแบบนั้น ย่างเนื้อแกะสับให้ผมอีก 2 ที่ ได้โปรด มันอร่อยมาก” ฉินเฉาพูดหลังจากกินเนื้อแกะสับในมือ

“น้องชาย นาย นายให้ฉันพักหน่อย โอเค? ฉันไม่สามารถต่อต้านคนพวกนั้นได้ อ่า”

“ทำงานของเถ้าแก่ไปเถอะ เดี๋ยวพวกเขาก็ไปแล้ว” ฉินเฉาโบกมือ “อย่าห่วงเลย ผมจ่ายให้น่า”

เถ้าแก่ไม่มีทางเลือกได้แต่ยืนขึ้น เขาหยิบเนื้อแกะสับแล้ววางพวกมันอย่างระวังลงบนเตาถ่าน เขากลัวที่จะยกหัวขึ้นแล้วทำได้แค่กวาดตามองสถานการณ์เพียงอย่างเดียว

“พี่หลง เจ้านั่นที่ทำร้ายพวกเรา!” เจ้าแมลงวันชี้นิ้วมาที่ฉินเฉา ผู้ที่กำลังกินอย่างเต็มที่กับหัวหน้า

“บัดซบ หลังจากทำร้ายพี่น้องของฉัน ยังกล้านั่งกินเนื้อย่างที่นี่อีก!”

ชายที่ถูกเรียกว่าพี่หลงคำราม ฉินเฉาคิดว่าเสียงนี้ช่างคุ้นหูจริง ๆ เพราะงั้นขณะที่ปากยังคงกินเนื้อย่างอยู่ เขาก็หันไปมอง

โอ้ ชายที่สวมชุดขนมิ้งค์สีดำ ไม่ใช่ว่าเขาคือเศรษฐีใหม่จ้าวหลงหรอกเหรอ?

“หืม นั่นไม่ใช่คุณหลงหรอกเหรอ” ฉินเฉาหัวเราะ “เกิดอะไรขึ้น? คุณกินเนื้อย่างเสียบไม้เป็นด้วยเหรอ?”

ตามจริงแล้วจ้าวหลงคาบบุหรี่อยู่กับปาก แต่เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่เป็นฉินเฉา บุหรี่ในปากทันใดนั้นก็ร่วงลงจากปาก

“พี่หลง พี่หลง เป็นอะไร?” พวกแมลงวันที่อยู่ใกล้ ๆ ผู้ที่รู้ว่าพี่หลงมักจะแสดงท่าทางจองหองแล้วเผด็จการถามอย่างลังเล เมื่อเขาเห็นจ้าวหลงเงียบ “พี่หลง พูดอะไรบ้างสิ พี่น้องของเรากำลังคันไม้คันมือที่จะฆ่าเจ้าเด็กคนนี้”

“ใช่ ใช่” ทันใดนั้นจ้าวหลงก็รู้สึกตัว พวกเขามีกันตั้ง 20 กว่าคน ทำไมคนตั้งเยอะขนาดนี้จะจัดการผู้ชายคนเดียวไม่ได้?

โดยเฉพาะยังมีพี่น้องมากกว่าสิบคนที่ถือมาเชเต้ที่ส่องแสงอ่อน ๆ ออกมา

หึหึ ไม่ใช่มีคนพูดไว้หรอกเหรอ ‘แม้ว่าจะรู้จักกังฟู แต่ก็ยังกลัวมีดทำครัว!’

“ไอ้เวร ฉันอุตส่าห์ปล่อยแกไปที่โรงแรมแอนโทนี่เมื่อไม่นาน ตอนนี้แกยังมาหาเรื่องฉันอีกงั้นเหรอ” จ้าวหลงกัดฟันแล้วพูดจนกระทั่งปากกลายเป็นฟอง “เจ้าหนู แกจะต้องเสียใจเมื่อแกอยู่ในนรก พี่น้องทั้งหลาย ฆ่ามัน! จากนั้น เอาผู้หญิงที่อยู่ข้างมันไปที่รถฉัน หลังจากที่ฉันชิมเธอเสร็จ พวกนายสามารถกินเธอต่อได้! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

จากนั้น เขาก็รีบถอยหลังไปสองก้าว

“ให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเองพี่ใหญ่ อย่าห่วง!” เมื่อพวกเขาเห็นซูจีที่ทรงเสน่ห์อย่างน่าประหลาดใจ พวกเขาแทบจะหยุดเดิน คำพูดของจ้าวหลงทำให้เลือดสัตว์ในกายของพวกเขาเดือด

“ฉันไม่อยากไปนรก” ฉินเฉาส่ายหัว ในตอนนี้เองแมลงวันตัวหนึ่งที่เป็นผู้นำ ขยับมาข้างหน้าแล้วฟาดกระบองใส่หัวของฉินเฉา

ถ้ากระบองนี้ฟาดถูกเป้า ผลลัพธ์ของมันไม่ใช่เล็ก ๆ แน่

ความแข็งของกระบองนี้ไม่อาจดูถูกได้ มันสามารถแม้กระทั่งทำลายบล็อกซีเมนต์ได้ ไม่ต้องพูดถึงหัวคน

แต่ฉินเฉาจะปล่อยให้มันฟาดหัวได้ยังไง?

“กระบองนี้ก็มีดีเหมือนกันนี่ ให้ฉันเล่นกับมันดู” ทันใดนั้นฉินเฉาก็ยื่นมือออกไปจับกระบองที่อยู่เหนือหัว พร้อมด้วยเสียงดังผลัวะ ง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของแมลงวันสั่น เหมือนกับมือฟาดเข้าใส่แท่นเหล็ก

ขณะเดียวกัน ฉินเฉาก็วาดขาออกไปแล้วเตะใส่ตัวของลูกกระจ๊อกคนนั้น เจ้าแมลงวันที่นำหน้ามาแล้วไปอย่างรวดเร็ว เขาช่างน่าสงสาร ร่างกายถูกเตะออกไปมากกว่า 10 เมตรแล้วชนเข้ากับมินิแวนคันหนึ่ง

ลูกกระจ๊อกพากันตกใจ แต่พวกเขาเชื่อในมาเชเต้ในมือของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งความโลภต่อสาวงามตรงหน้า พวกเขาเข้ามาพร้อมกันพร้อมกับตะโกนไปที่ฉินเฉา

ฉินเฉาก็ไม่ได้อ่อนข้อแต่อย่างใด ด้วยไม้กระบองที่ทรงพลังในมือ เขาฟาดสุ่มใส่พวกลูกกระจ๊อก คนต่อคน เขาใช้กระบองฟาดใส่ร่างของพวกลูกกระจ๊อก แต่ละครั้งที่กระบองขยับ จะมีลูกกระจ๊อกคนหนึ่งส่งเสียงร้องโหยหวนทันที จากนั้นก็ส่ายโอนเอนแล้วนอนลงกับพื้น

ลูกกระจ๊อกที่มีมาเชเต้เคลื่อนไปข้างหลังฉินเฉาแล้วฟันใส่เอวฉินเฉา

ถ้ามาเชเต้เล่มใหญ่นี้ฟัดใส่เอวฉินเฉา ชีวิตน้อย ๆ ก็ไม่รับประกันว่าจะรอดหรือไม่ มีคนเห็นว่าลูกกระจ๊อกคนนี้อยู่ในโหมดบ้าเลือดไปแล้ว

แต่โดยที่ไม่หันไม่มอง ฉินเฉาก็เตะกลับหลังออกไปอย่างสวยงาม แมลงวันตัวนั้นไม่มีทางเลือกได้แต่รับลูกเตะนั้นแล้วตกลงใกล้ ๆ เตาย่าง ถ่านที่ลุกไหม้สีแดงก็ตกลงร่าง ทำให้เขาส่งเสียงร้อง ‘ร้อน ร้อน’ เหมือนหมูที่ถูกเชือด

ไม่ถึงสองนาที ลูกกระจ๊อกกว่า 20 คนที่จ้าวหลงนำมาก็นอนเกลื่อนพื้น ไม่มีสักคนที่ลุกขึ้นมา

หลังจากที่เล่นกับกระบองนี้ ฉินเฉาก็เห็นประโยชน์ของมัน แม้ว่าจะมีโลโก้หมาป่าติดอยู่ด้านบน ยังไงก็ตาม นี่ก็ไม่ใช่เครื่องมือที่ใช้ตัด จากนั้นเขาก็เก็บมันไว้ในร่าง

“เนื้อแกะเสร็จหรือยัง?” ฉินเฉาหันกลับไปถาม

“เสร็จ เสร็จแล้ว” เถ้าแก่ดูโง่งม เขารีบยื่นเนื้อแกะออกไปทั้งที่ยังมีส่วนหนึ่งที่ยังไม่สุก

“นี่ยังไม่สุก มันยังมีเลือดอยู่เลย” หลังจากที่กัดไปคำ มันก็มีรอยเลือดอยู่บนริมฝีปาก “แต่ยังไง ก็เยี่ยม”

เมื่อเห็นฉากนี้ จ้าวหลงที่พิงรถมินิแวนอยู่ก็ขาสั่น

“บอสจ้าว ทำไมคุณไม่นั่งลงแล้วดื่มอะไรหน่อยล่ะ?” ฉินเฉาพูดติดตลกกับจ้าวหลง ขณะที่ตบลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เขา

“ไม่ ไม่ นี่เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ครั้งหน้าถ้าเรามีโอกาสได้เจอกลับ พะ พี่ใหญ่จะเลี้ยงซักมื้อเพื่อเลี้ยงขอโทษนายเอง” คำพูดของจ้าวหลงค่อนข้างเร็ว พวกพี่น้องที่ร้องโหยหวนบนพื้นถูกเขากระตุ้นขนาดใหญ่

ในอดีตจ้าวหลงฟาดฟันถนนที่เจ็ดด้วยมาเชเต้ แต่ความกล้าใช้กับคนธรรมดา ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นสัตว์ประหลาดที่ห่มหนังคน!

ยิ่งกว่านั้น กาลเวลาได้พรากเอาความกล้าแล้วความระห่ำไป ภรรยา ลูก แล้วธุรกิจของครอบครัวเขาทำให้ต้องรักษาชีวิตไว้

“งั้นก็ดี ฉันคงไม่กวนเวลาบอสจ้าวอีกต่อไป” ฉินเฉาแสร้งทำเป็นลูบกระเป๋า แล้วพูดว่า “หือ เหมือนว่าฉันจะไม่ได้เอาเงินมา โอ้ จะทำยังไงดี”

“ให้ฉัน ให้ฉันจ่ายเอง!” จ้าวหลงเดินอย่างระวังแล้วยื่นเงิน 200 หยวนให้กับเถ้าแก่ เขามองไปที่ฉินเฉาอย่างระแวง

“น้องชาย ด้วยสิ่งนี้ ไม่ทราบว่าเรื่องเข้าใจระหว่างพวกเราถือว่ายุติลงหรือยัง?”

“หึหึ” ฉินเฉาแสยะยิ้ม ทำให้จ้าวหลงกลัวแล้วสั่นอีกครั้ง “บอสจ้าว เรื่องในวันนี้ถือว่าจบแล้วก็ได้ แต่ถ้าหลังจากนี้ นายยังพาพวกพี่น้องมาหาเรื่องคนที่พวกคุณไม่ควรยุ่งอีกละก็”

พร้อมกันนั้น เขาก็อุ้มซูจีที่เมาไปวางไว้ที่เบาะหลังจักรยาน จากนั้นปั่นจักรยานจากไป

ฉินเฉาไม่ได้สังเกตว่าชายที่ใส่สูทมองพวกเขามาเป็นเวลานานจากที่ห่างไกล ได้จ่ายเงินแล้วแอบตามพวกเขาไป

“ดื่มฉันอยากดื่ม” ซูจีไม่ได้ซ้อนท้ายอย่างสงบแล้วแทบจะตกไปหลายครั้ง ต้องขอบคุณที่ฉินเฉาตาไวแล้วมือไว เธอจึงไม่ตก

“เด็กคนนี้ ถ้าเธอดื่มไม่ได้ ทำไมเธอถึงเอาแต่ร้องจะดื่ม” เมื่อเห็นซูจีเมาเหมือนตาย ฉินเฉาไม่มีทางเลือก เขาต้องไปที่ร้านขายยาใกล้ ๆ แล้วซื้อยาแก้เมาให้เธอ

เมื่อคิดอย่างนั้น ฉินเฉาจอดจักรยานแล้วอุ้มซูจีที่เมาไว้ในแขนแล้วเดินไปที่ร้านขายยา

มันมีพนักงานสองคนอยู่ที่นั่น พวกเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย

เมื่อเห็นพวกเขาทำหน้างง ฉินเฉารู้สึกสนุก ‘ถ้ามีคนมาซื้อยาปลุกเซ็กส์ แต่พวกเขาหยิบยาคุมมาให้ มันจะไม่ใช่เรื่องตลกหรอกเหรอ?’

เมื่อคิดอย่างนั้นเขาก็เผลอตะโกนออกไป

“ขอยาคุมแผงหนึ่ง!” ในตอนนี้ฉินเฉาอยากจะตบปากตัวเอง ไอ้สมองบ้า ทำไมคำว่ายาคุมถึงหลุดจากปาก แต่ไม่ใช่ยาแก้เมา?

ทันใดนั้นผู้ช่วยในร้านก็สะดุ้งแล้วมองมาที่ฉินเฉาอย่างโง่งมแวบหนึ่ง

“ยาคุม? ฉันจะปล่อยให้เกิดขึ้นได้ยังไง?” จากนั้นน้ำเสียงติดตลกก็ดังมาจากข้างหลัง

ฉินเฉากลัวเสียงนี้ เขาหันกลับไปแล้วเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้ที่เหมือนกับซูจี กอดแขนอย่างเย็นชาแล้วมองเขาผ่านแว่นตาของเธอ

“ผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการซู?”

“นี่! ในสายตานาย ยังเห็นฉันเป็นผู้อำนวยการอีกเหรอเปล่าเนี่ย?” น้ำเสียงของซูเฟยเย็นชาต่างจากปกติ ข้าง ๆ เธอ มีผู้ชายท่าทางดูดี ในชุดสูทพร้อมกับความสูงประมาณ 180 เซน

เมื่อเห็นสายตาฉินเฉารู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา แต่เมื่อเขามองมาที่ฉินเฉามันมีประกายหยามหมิ่นในสายตา

“หลังจากพาน้องสาวฉันมา นายยังอยากซื้อยาคุมอีก?” ซูเฟยพูดอย่างเย็นชา “ฉินเฉา ฉันไม่เคยคิดเลยว่านายจะเป็นผู้ชายแบบนั้น”

“โทษที ผมมาที่นี่เพื่อซื้อยาแก้เมา เมื่อกี้ ผมแค่พูดผิด”

“น่าสนุกนี่ นายคิดว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ?”

“เชื่อหรือไม่เป็นเรื่องของคุณ” ถ้าเป็นฉินเฉาเมื่อก่อน เขาคงพยายามอธิบายอย่างหนัก แต่ฉินเฉาตอนนี้ น้ำเสียงเย็นชา

ซูเฟยคิดว่าฉินเฉาคงพยายามอธิบาย แต่เธอไม่คาดว่าเขาจะตอบเธอด้วยคำพูดแบบนั้น ทำให้เธอต้องกลืนคำที่เธอเตรียมจะพูดลงท้องไป ยิ่งกว่านั้นสายตาของฝั่งตรงข้ามยังเย็นชา มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

“พี่?” ในตอนนี้เอง เหมือนซูจีจะรู้สึกตัวแล้ว เธอเป็นคนกอดฉินเฉาด้วยตัวเอง แต่เมื่อเธอเห็นซูเฟยมองมา เธอก็สะดุ้งโหยงขึ้นทันที

จบตอน#