ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

บ้านตระกูลเหวินยามพลบค่ำ

หลังจากรอคอยแม่มาทั้งวันเหวินจิงที่มีเรื่องยากพูดคุยในที่สุดก็ได้พบหน้า

ความจริงแล้วเธอสามารถไปหาได้ที่โรงพยาบาลชุนเหลียน แต่เพราะยังจำเหตุการณ์ประหลาดนั้นได้ เธอไม่อยากเก็บเอาภาพสยองไปฝันร้ายอีก จึงได้แต่รอแม่ที่บ้าน

ส่วนเรื่องโทรหานั้นเพราะไม่อยากรบกวนเวลางาน

“มีอะไรเหรอลูก” พ่อของเธอถาม เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงสแลคขายาว หน้าตาจัดว่าดูดี แต่เหวินจิงรู้สึกไม่ชอบเลย

“เปล่าค่ะพ่อ หนูมีเรื่องจะพูดกับแม่น่ะ” เหวินจิงตอบแบบขอไปที ผู้เป็นพ่อไม่ได้โกรธ นิสัยแบบนี้ของเธอก็เหมือนกับภรรยาของเขา

“เรื่องอะไรละ ไหนเล่ามาสิ แต่ถ้าหากขอเงินไปซื้อรถใหม่ละก็ คงต้องดูความประพฤติหน่อยนะ” เหวินจิ้งอีถาม แม้จะมีอายุได้ 38 ปีแล้ว แต่ใบหน้าของเธอยังสวยพริ้งเหมือนกับสาววัย 30 ต้นๆ ไม่แก่เลย

แต่ช่างน่าแปลก ตัวเหวินจิงกลับไม่หน้าคล้าย หรือแม้แต่พ่อของเธอเองก็ตาม

“ก็เรื่องในโรงพยาบาลน่ะสิคะ เรื่องผู้ป่วยที่ถูกกัด”

พอได้ยินคำพูดของลูกสาว ทั้งสองคนพลันมีสีหน้าดูไม่ได้ โดยเฉพาะเหวินจิ้งอี โรงพยาบาลเอกชนดังกล่าวเป็นของเธอ ได้รับมอบมาจากคุณปู่ที่เพิ่งเสียไป

ตลอดเวลาที่ผ่านมาทุกอย่างราบรื่น ญาติพี่น้องที่หวังเข้ามาเครมกิจการไม่สามารถยื่นมือเข้ามาได้ หรือแม้แต่คำวิพากษ์วิจารณ์ ล้วนเหมือนกับเมฆลอยล่องบนท้องฟ้า แต่ด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้สมาชิกสกุลเหวินเริ่มโจมตีเธอ ว่าไม่สมควรนั่งตำแหน่งประธาน

“ทำไมเหรอลูก หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับจ้าวลี่” พ่อของเธอถาม แต่แล้วเหวินจิงกลับส่ายหน้า

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ สำหรับหนูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับจ้าวลี่คงเป็นเหมือนกับฝันร้ายปาฏิหาริย์ พี่จ้าวลี่ตื่นขึ้นแล้วค่ะ! และเพราะเหตุนั้น หนูเลยคิดว่าจะเชิญใครบางคนมาช่วยโรงพยาบาลของแม่ที่กำลังอยู่ในช่วงวิกฤต”

“เอ๋...จ้าวลี่ตื่นแล้วเหรอ!” ทั้งสองถามเสียงหลง โดยเฉพาะพ่อของเธอ เป็นหมอที่ทำงานอยู่ในโรงพยาบาลชุนเหลียน เข้าใจผู้ป่วยที่ถูกกัดเป็นอย่างดีว่าไม่มีทางฟื้นขึ้นมา ได้แต่นอนรอความตาย แต่จากคำบอกเล่าของลูกสาว เรื่องดีๆ ไม่ช้ากำลังจะเกิดขึ้นกับโรงพยาบาลของภรรยา!

น่ายินดีจริงๆ

เหวินจิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ ทีแรกหนูก็ไม่เชื่อกระทั่งเห็นพี่เขาเดินได้เป็นปกติ แถมยังแข็งแรงเหมือนกับคนไม่ป่วยด้วยนะคะ”

“ฟังจากที่ลูกพูด คงไม่ใช่ฝีมือของหมอโรงพยาบาลแม่แน่ๆ เลยใช่ไหม” เหวินจิ้งอีจับประเด็นบางอย่างได้

เหวินจิงแลบลิ้นเจ้าเล่ห์ “ใช่ค่ะ ไม่ใช่หมอในโรงพยาบาลชุนเหลียนแต่เป็น...แฟนของหนู”

“แฟนของลูก!”

“ใชค่ะ”

“คง...ไม่ใช่นักแข่งในสนามรถหรอกใช่ไหม”

“โธ่แม่ ไม่ใช่หรอกค่ะ ถึงเขาจะขับรถเก่งถึงขั้นชนะหนูแต่ไม่ใช่คนที่ชอบความเร็วถึงขนาดต้องไปแข่งบ่อยๆ แบบหนู”

“แล้วใครล่ะ” เหวินจิ้งอีเริ่มสนใจขึ้นมา ไม่คิดเลยว่านอกจากสนามแข่งแล้วลูกสาวแก่นแก้วคนนี้จะสนใจคนอื่นด้วย

“เป็นรุ่นน้องที่เรียนปี 1 ในมหาลัยค่ะ” เหวินจิงตอบด้วยความขวยเขิน

“กำลังจะบอกว่า เขาทำให้จ้าวลี่ตื่นขึ้นมาสินะ” พ่อของเธอถามเสียงแผ่ว

“ใช่ค่ะ”

“แล้วเขาเรียนอะไร นักศึกษาแพทย์เหรอ ถ้าหากเขาเก่งขนาดนั้นจริงแม่จะให้ทุนการศึกษากับเขา ในอนาคตจะให้เป็นหมอใหญ่โรงพยาบาลเราก็ยังได้” เหวินจิ้งอีพร้อมสนับสนุน

“ไม่ใช่ค่ะ เขาไม่ได้อยู่คณะแพทยศาสตร์แต่อยู่คณะธรณีวิทยา นอกจากนั้นแม่คะ เขาเป็นคนรวยรุ่นที่สอง ไม่ได้มาสนใจเงินทองเราหรอกค่ะ” เหวินจิงยิ้มหยีในขณะพูดคำเหล่านั้น สองสามีมองหน้ากัน ก่อนจะเกิดคำถามบางอย่าง

“ลูกแน่ใจใช่ไหมว่าเป็นฝีมือเขา ชื่อเสียงโรงพยาบาลเราไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้าหากมีข้อผิดพลาดขึ้นมาล่ะก็...” พ่อของเธอค่อนข้างกังวล

เหวินจิงเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ กล้าดียังไงมาสงสัยแฟนของเธอ

“เป็นฝีมือเขาแน่นอน จ้าวหานไม่มีทางโกหกอยู่แล้ว เธอบอกว่าหลินอู๋เฉินใช้เข็มเงิน 1 สัปดาห์รักษาพี่สาวพร้อมกับยาจีนโบราณ ทำให้พี่สาวของเธอตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล!”

“เข็มเงิน...ยาจีนโบราณ” พ่อของเธอขมวดคิ้วเป็นปมยุ่ง เหวินจิงไม่ได้สนใจคุณพ่อไร้ประโยชน์ที่มาจากตระกูลเถียน กล่าวด้วยความสัตย์จริงเขาเป็นแค่คนจนที่กินหงส์ฟ้าอย่างแม่ของเธอ

“แม่คะ แม่คิดว่าไง หรือถ้าหากแม่ยังไม่ไว้ใจจะทดสอบก่อนก็ได้”

เหวินจิ้งอีตกอยู่ในห้วงความคิด

เรื่องนี้สามีไม่กล้าเข้าไปยุ่ง ยังไงเสียเขาก็เป็นแค่ผู้ชายจนๆ ที่แต่งเข้าบ้านตระกูลเหวิน หากไม่เป็นเพราะคุณปู่ชอบในความเก่งด้านผ่าตัดของเขา เถียนเล่าก็คงไม่ได้มายืนอยู่ที่นี่

“งั้นทดสอบก่อน นัดเขาตอนนี้เลย บอกให้เขามาที่บ้านของเรา” เหวินจิ้งอีตัดสินใจได้แล้ว จึงหันไปบอกลูกสาว

“ก็ได้ค่ะ” เหวินจิงพยักหน้ารับ หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรไปบอกเขา โชคดีที่หลินอู๋เฉินขับรถอยู่แถวนั้นพอดี ไม่นานก็ขับเข้ามาในบ้านตระกูลเหวิน

ตระกูลเหวินเป็นบ้านใหญ่ แต่หลังจากคุณปู่ตายเหวินจิ้งอีจึงแยกตัวออกมา สร้างบ้านหลังเล็กอยู่กับครอบครัวตามลำพัง โดยบ้านหลังใหญ่เป็นของสมาชิกนับ 10 คน

ในสภาพสวมใส่ชุดนักศึกษา หลินอู๋เฉินเหยียบพรมเช็ดเท้าเข้าไปในบ้านโดยข้างๆ มีคุณหนูเหวินนำทาง

หลินอู๋เฉินไม่เคยมาที่นี่ ครั้งก่อนมาส่งเหวินจิงที่เมาหลับในบาร์ติงหวนก็แค่หน้าซุ้มประตู ก่อนจะขับรถกลับไปเรียนตามปกติ

เข้ามาในบ้านนอกจากแม่บ้านที่ทำความสะอาดแจกันดอกไม้อยู่แล้ว ก็เดาได้ไม่ยากว่าใครคือพ่อแม่ของเธอ

“พ่อคะแม่คะ นี่ไงหลินอู๋เฉิน...แฟนของหนูเอง” เหวินจิงจับข้อมือของเขาแน่น ใบหน้าร้อนผะผ่าว อายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีเมื่อนำผู้ชายเข้ามาในบ้าน ทั้งยังออกปากว่าเป็นแฟน

“สวัสดี” หลินอู๋เฉินกล่าวทักทายตามมารยาท

“ยังเด็กอยู่เลยนี่นา อายุประมาณ 19 ละมั้ง แบบนี้จะไหวแน่เหรอ” เถียนเล่าพึมพำเสียงเบา

“แล้วแต่จะคิด แต่ฉันไม่มีเวลาว่างหรอก นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเหวินจิงฉันคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้” ต่อหน้าพ่อของแฟน เขายังมีความดุดันและหยิ่งผยองไม่เปลี่ยนผัน

เถียนเล่าเบิกตาโพลง ใจจริงรู้สึกโกรธแต่ต้องจนด้วยเกล้า อีกฝ่ายเป็นลูกหลานคนรวย เขาไม่มีสิทธิ์ไปมีปากเสียงด้วย

“เอาล่ะเข้าเรื่องกัน ช่วยแสดงเข็มเงินของเธอให้ดูหน่อย ฉันอยากจะรู้ว่าเธอทำได้จริงอย่างที่พูดไหม นอกจากนั้นหากเธอช่วยเหลือโรงพยาบาลชุนเหลียนเรา ในอนาคตเธอจะเข้ารับการรักษาฟรีทั้งครอบครัว นอกจากนั้นฉันยังจะให้ตำแหน่งแพทย์พิเศษกับเธอ สนใจหรือเปล่า”

เหวินจิ้งอีเริ่มหว่านล้อม แต่พอเห็นเขายังเงียบจึงรีบเสริมว่า

“อีกอย่าง เรื่องที่เธอคบกับลูกสาวของฉัน ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว จะสนับสนุนเธอเต็มที่ เธอคิดว่าไง”

“ตกลงสิ ข้อเสนอเยอะขนาดนี้ รีบๆ ตกลงเลยนะ” เหวินจิงใช้ข้อศอกกระทุ้งแขนแฟนหนุ่ม หลินอู๋เฉินมองหน้าแฟนสาวแล้วอยากจะดีดหน้าผากเหลือเกิน

“เฮ้อ....ก็ได้ก็ได้ ไปนอนบนเตียงสิ ฉันจะได้เริ่มสักที” เขาตอบด้วยท่าทีเหนื่อยหน่าย

“เอาล่ะ ผมจะเป็นคนทดสอบเอง” เถียนเล่าเสนอตัว

“ไม่ต้อง ฉันเอง คุณแค่ยืนดูเฉยๆ ก็พอ อีกอย่างหนึ่งมันก็แค่การฝังเข็ม ใช่ว่าฉันจะไม่เคยฝังมันมาก่อน” เหวินจิ้งอีเข้ามาขวาง

“แต่ว่า...” เขาอยากจะพูดบางอย่างแต่โดนสายตาดุๆ จ้องมอง จึงทำได้เพียงก้มหน้าลง

เหวินจิ้งอีนอนอยู่บนเตียงตัวใหญ่ ในสภาพสวมชุดสูททางการสีขาว

“เอาล่ะ ฉันพร้อมแล้ว เธอเริ่มฝังเข็มได้เลย”

ความจริงหลินอู๋เฉินอยากจะให้เธอถอดเสื้อผ้าออกให้หมด แต่เพราะการมีอยู่ของสองพ่อลูก เขาจึงต้องละเว้นความคิดดังกล่าวไป

กล่องใส่เข็มเงินหยินหยางถูกนำออกมา

มองเห็นเข็มเงิน 8 เล่มส่องประกายใต้แสงจากดวงไฟ ด้วยความไม่อยากเสียเวลาบวกกับขี้คร้านอธิบายให้ยืดยาว หลินอู๋เฉินทำมุทรา เข็มเงินทั้ง 8 เล่มจึงพุ่งขึ้นสูงสู่อากาศ บินวนรอบร่างกายของเหวินจิ้งอี ก่อนจะปักลงบนตำแหน่งต่างๆ ตามร่างกาย

“นี่มัน...อะไรกันเนี่ย” เถียนเล่ามองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เหวินจิงเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน

“นี่แฟนฉันเป็นเทพเซียนหรือไงเนี่ย นอกจากขับรถเก่งแล้วยังเล่นมายากลได้ สุดยอดไปเลย” เหวินจิงชมจนออกนอกหน้า

“เอาล่ะเสร็จแล้ว” ชั่วครู่หลินอู๋เฉินเก็บเข็มทั้ง 8 ที่เพิ่งผ่านการทำความสะอาดไว้ในกล่องตามเดิม

“คุณ...เป็นยังไงบ้าง” เถียนเล่าถามด้วยความเป็นห่วง

เหวินจิ้งอีมีใบหน้าสีแดงระเรื่อ ยามเห็นดวงหน้าของหลินอู๋เฉินหัวใจยิ่งเต้นโครมคราม ราวกับกลองศึกที่กำลังลั่นก่อนทำสงคราม แต่เพราะเสียงของสามีราคาถูก เธอจึงได้สติตอบด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“ฉันรู้สึกดี วิธีการของเขาแปลกมาก”

ใช่วิธีการนี้แปลกจนเกินไป รวดเร็วและน่าอัศจรรย์!

“คุณ...มันได้ผลจริงเหรอ ผมเห็นเขาใช้เข็มกับคุณไม่ถึง 10 วินาทีก็เอาออก นี่ไม่ใช่การแสดงปาหี่นะ ไม่ต้องรักษาหน้าของเขาก็ได้” เถียนเล่ามองว่าภรรยากำลังโกหก

เหวินจิ้งอีพลันมีสีหน้าเขียวคล้ำ ลุกขึ้นยืนจากเตียงนอน ก่อนจะตบหน้าสามีด้วยแรงทั้งหมด

“หุบปาก! กล้าดียังไงมากล่าวหา คุณคงไม่อยากหย่ากับฉันหรอกใช่ไหม!”

“อะไร...” เถียนเล่าตกใจมาก ไม่คิดเลยว่าวันนี้ภรรยาจะอารมณ์รุนแรง ถึงขั้นลงไม้ลงมือกับเขาต่อหน้าคนอื่น