เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

ในห้องสวี่มั่วหลบการไล่ล่าของจ้าวลี่อิ่ง พลางใช้หน้าจอระบบดูสถานการณ์ในห้องไลฟ์ไปด้วย

        น่าจะพอแล้วละมั้ง

        [ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ ได้รับรางวัล 2,000 แต้ม]

        แล้วเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นมาในหัวของสวี่มั่วทันที

        เฮอะ! แค่สองพันเองเหรอ พอจับสลากได้แค่สองครั้งเท่านั้น…

        สวี่มั่วอดผิดหวังไม่ได้ แต่พอนึกว่าภารกิจนี้ไม่ได้ยากอะไรสองพันก็ถือว่าพอไหว... ขายุงก็ยังเป็นเนื้อ

        ในขณะที่สวี่มั่วชะงักเท้าเพราะภารกิจสำเร็จร่างหนึ่งก็โถมเข้ามาจากด้านหลัง แล้วกอดคอเขาแน่น

        “ฮ่าๆๆ! จับได้แล้ว! อยากวิ่งหนีอีกไหมล่ะ!!”

        เสียงหอบปนดีใจของจ้าวลี่อิ่งดังอยู่ข้างหู

        สวี่มั่วหันไปมอง ก็เห็นว่าหน้าเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ เหงื่อผุดเต็มหน้าเส้นผมบางส่วนติดอยู่กับแก้ม ลมหายใจถี่รัว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบ

        จ้าวลี่อิ่งใช้มือหนึ่งโอบคอฮัสกี้ไว้อีกมือคว้าชุดชั้นในที่คาอยู่ในปาก แล้วออกแรงดึงพลางดุว่า “เจ้าหมาบ้า!ยังไม่รีบปล่อยอีก!!”

        ในเมื่อภารกิจเสร็จแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเล่นต่อสวี่มั่วจึงอ้าปากเล็กน้อย จ้าวลี่อิ่งถึงฉวยโอกาสชิงชุดชั้นในกลับมาได้

        “ฮ่า…ฮ่าๆๆ! ในที่สุดก็ได้คืนมาแล้ว!”จ้าวลี่อิ่งหัวเราะลั่นด้วยความดีใจ แต่พอเห็นชุดชั้นในในมือก็ถึงกับหน้าเจื่อนเพราะมันถูกเจ้าฮัสกี้กัดจนไม่เหลือสภาพแล้ว

        จ้าวลี่อิ่งโกรธจนตัวสั่นเธอล็อกคอฮัสกี้แน่นแล้วเขย่าไปมาราวกับนักมวยปล้ำ พลางด่าลั่นว่า “เจ้าหมาบ้า!เจ้าหมาลามก!! ทำไมถึงชอบมายุ่งกับชุดชั้นในฉันตลอดเลยฮะ! หึ่ม?! ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว!! แกรู้ตัวไหมว่าผิด! รู้ตัวใช่ไหมว่าทำผิด!”

        “อ๊ากกก…จะตายแล้วๆๆ…หายใจไม่ออก!!”

        สวี่มั่วเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าแรงของผู้หญิงสามารถมหาศาลได้ถึงเพียงนี้

        เขาแลบลิ้นจุกปาก ตาขาวกลอกกลับ แล้วร้องลั่นแต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเป็นเพียง “โฮ่งๆ…เอ๊งๆ…”

        แน่นอน สวี่มั่วรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการเล่นสนุกจึงไม่คิดจะจริงจังไม่เช่นนั้นด้วยพลังที่มากกว่าคนธรรมดาถึงสี่เท่า การจะดิ้นหลุดก็ไม่ใช่เรื่องยาก

        จ้าวลี่อิ่งระบายโทสะอยู่นานเกินครึ่งนาทีกว่าจะหยุดลงเองด้วยความเหนื่อยหอบ ยังไม่ทันทำอะไรฮัสกี้ได้ตัวเองก็หมดแรงซะก่อนแล้ว

        เธอนั่งฟุบลงกับพื้นข้างฮัสกี้ หอบหายใจถี่หนัก มือหนึ่งดึงคอเสื้อพัดลมให้ตัวเอง พลางบ่นอย่างหัวเสีย “โอ๊ย…เหนื่อย…เหนื่อยจะตายแล้ว…”

        แต่แล้วเธอก็เห็นเจ้าฮัสกี้พลิกตัวลุกขึ้นยืนสลัดขนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นยังเหลือบมองมาราวกับถามว่า 'ไม่เป็นไรนะ?'

        จ้าวลี่อิ่งถึงกับเดือด ปาชุดชั้นในที่อยู่ในมือใส่หัวมันทันทีก่อนตวาดลั่น “ยังจะกล้ามาล้อฉันอีกนะ!! เจ้าหมาบ้า! เจ้าหมาลามก! ออกไปเลยนะ!”

        สวี่มั่วส่ายหัวเบาๆ สะบัดชุดชั้นในออกจากหัว แล้วสะบัดก้นเดินออกไป

        “ใครบอกให้กลับไปนอนบนโซฟากัน!ฉันไล่ให้ออกไปข้างนอกต่างหาก!!”

        สวี่มั่วเดินเข้ามายังห้องนั่งเล่นและกำลังจะกระโดดขึ้นโซฟาเพื่อเอนกายเล่นเน็ตแต่เสียงหงุดหงิดของจ้าวลี่อิ่งกลับดังตามมา ทำให้เขาชะงัก แล้วหันกลับไปมองก็เห็นอีกฝ่ายเดินตามออกมาจากห้องนอนเล็ก

        จ้าวลี่อิ่งทำหน้าบึ้ง เดินตรงไปยังประตูใหญ่เปิดกลอนแล้วชี้ออกไปข้างนอก “ฉันหมายถึงข้างนอกนั่น!ไปนั่งทบทวนตัวเองอยู่ในโถงทางเดินให้ดี สำนึกแล้วค่อยกลับมา!”

        ไม่จริงน่า ไล่ออกจากบ้านเลยเหรอ ต้องทำขนาดนี้เลย? เธอโกรธจริงเหรอเนี่ย

        สวี่มั่วมองจ้าวลี่อิ่งเดิมทีคิดจะออดอ้อนหรือทำท่าน่ารักขอร้องสักหน่อยแต่พอนึกอีกที…ถือโอกาสออกไปเดินเล่นก็ดีเหมือนกัน งั้นออกไปก็ได้!

        คิดได้ดังนั้น สวี่มั่วก็หันหลังเดินออกไปทางประตู

        พอเจ้าฮัสกี้ออกไปแล้ว จ้าวลี่อิ่งก็ปิดประตูเสียงดังปังแล้วตบมืออย่างภาคภูมิใจราวกับชนะศึก พลางพึมพำกับตัวเองว่า “ฮึ!ทีนี้แหละจะได้รู้สึกบ้าง! ปล่อยให้อยู่ข้างนอกสักครึ่งค่อนวันดูซิว่าจะกลัวหรือเปล่า! อยู่เงียบๆ รอให้ฉันไลฟ์จบก็แล้วกัน!”

        พูดพลางเดินกลับเข้าห้องนอนเล็กไป

        เธอลูบหน้าผากตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจจึงเพิ่งรู้ว่าเหงื่อท่วมหน้าไปหมดแล้วก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าตัวเองเพิ่งวิ่งไล่เจ้าฮัสกี้อยู่ในห้องตั้งนานภาพลักษณ์คงจะไม่ดีนัก และที่สำคัญ…เหมือนจะยังไม่ได้ปิดไลฟ์ แสดงว่าผู้ชมเห็นทุกอย่างหมดแล้ว!

        เสร็จแน่ คราวนี้ขายหน้ายับ!!

        ก็ต้องโทษไอ้เจ้าหมาบ้านั่นแหละ! ฉันโมโหแทบตาย! ตัดสินใจแล้วปล่อยมันไว้ข้างนอกเพิ่มอีกชั่วโมง!!