นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

เช้าวันรุ่งขึ้นคุณหมอราชนั่งดื่มกาแฟที่ร้านอาหารชื่อดังตรงกันข้ามคอนโดฯยานกี้  เสียงถอนหายใจดังขึ้นหลายครั้ง  “อรุณสวัสดิ์ ครับ”  เสียงคุ้นของคนรู้จักทำให้ราชเงยขึ้นมอง “อ้าว เดฟ สวัสดีครับ ตื่นแต่เช้า” ผู้กองเดฟเลื่อนเก้าอี้นั่งตรงข้าม“คุณชายวินนี่ชอบขนมปังร้านนี้ครับ ภาวนาชอบโดนัท และน้องสาวผมชอบ…”เสียงโทรศํพท์ของเดฟดังขึ้นขัดจังหวะ  “ว่าไงน้องรัก วันนี้เหรอ ได้สิ พี่คงไม่ได้ไปรับเรา แต่จะให้วิชัยไปจ่ายค่าหอพักให้ตกลงไหม” ราชหรี่ตามองภาพเด็กเล็กๆนั่งตรงข้ามกำลังซนจะคว้ามีดปาดเนย  “ระวังครับ”พ่อของเด็กหันตามเสียงของคุณหมอ รีบจับมือลูกสาวตัวน้อยไว้ทัน   ผู้กองเดฟวางสายแล้วหันมองเด็กน้อยน่ารัก “ผมชอบจังครับเด็กน้อยน่ารักจังเลย”  ราชหัวเราะ “ผมเคยคิดถ้าแต่งงานผมจะขอมีลูกสาวก่อนครับ”

ทั้งคู่แยกย้ายไปทำงาน   ราชไขกุญแจเข้าห้องทำงาน  กวาดสายตามองหามาธูร  “วิโรจน์  เห็นมาธูรไหม”พนักงานทำความสะอาดชี้ไปในห้องครัว  “อยู่ในห้องครัวครับ”  ราชสั่งวิโรจน์  “ช่วยบอกมาธูรทำกาแฟร้อนให้ผมสักถ้วย” 

ราชถอนใจยาวนั่งที่โต๊ะทำงาน   ราชยังคงสับสนอยู่กับความรู้สึกของเขา เขาไม่ปรารถนาควา​มรักในรูปแบบเช่นนี้  เขาตัดสินใจทำหน้าที่ของนายแพทย์เพียงอย่างเดียวจะหลีกเลี่ยงไม่ใกล้ชิดกับนิตยา    ราชละอายใจถ้าเขาทำอะไรผิดพลาด   ลุกขึ้นบิดลำตัว  เริ่มจัดเอกสารบนโต๊ะทำงานใหม่   เสียงเคาะประตูทำให้เขาหยุด    มาธูรแง้มบานประตู   ราชคล้องโช่ประตูไว้  "คุณหมอค่ะ กาแฟเข้าไม่ได้ค่ะ”ใบหน้าของคุณหมอยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดของพยาบาลผู้ช่วยคนนี้  “คุณเข้ามาไม่ได้ หรือ กาแฟมันเดินเข้ามาไม่ได้ มาธูร”  มือของเขาปลดโซ่คล้องประตูออก หญิงสาวเดินเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟ ขนมปังปิ้งทาเนยบางๆบนจานแก้วใสเล็กๆ   ราชหยิบถ้วยกาแฟ จิบน้ำกาแฟที่รสชาติกลมกล่อมพร้อมคำชม“รสชาติเยี่ยม”  มาธูรยืนรอคำสั่ง เธอมองที่ขนมปังปิ้ง3ชิ้นบนจานแก้วใส   “ทำไมไม่ทานขนมปังทาเนยคะ”   ราชขมวดคิ้วหันหน้ามอง ชูมือของเขาที่ถือแฟ้มใหญ่“คุณป้อนผมได้ไหม มือผมเปื้อน”  มาธูรยืนนิ่งไม่กระดุกกระดิก  “ไม่มีน้ำใจเลยผู้ช่วยคนนี้  ผมกำลังทำงานอยู่ครับ เก็บขนมปังออกไปเถอะผมไม่ทาน”    มาธูรเสียดายของกิน เธอใช้ส้อมจิ้มชิ้นขนมปังหนึ่งชิ้นป้อนคุณหมอ   ราชอ้าปากรับขนมปังชิ้นนั้นพร้อมเสียงหัวเราะในความซื่อของเธอ“หัวเราะทำไมคะ ชาวนาปลูกต้นสาลีด้วยความยากลำบากใช้เวลาตั้งแต่ 3-6เดือน รดน้ำ ใส่ปุ๋ย  ต่อมาเก็บเกี่ยว บดเป็นแป้งสาบี ต่อมาคนผลิตขนมปังใช้เวลาในการผลิต กว่าจะร้านขายขนมปังจะนำมาขาย  มันไม่ใช่เรื่องดีเลยนะคะ ที่จะเททิ้ง อีกอย่างคุณหมอใช้งบของโรงพยาบาลแบบนี้ไม่ดีนะคะ” ราชเคี้ยวขนมปังอย่างอร่อย แก้มตุ้ยๆมองหน้าของเธอเหมือนขอเพิ่มอีกชิ้น “มันเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่จริงๆผมลืมคิด ขอโทษครับ ต่อไปจะระมัดระวังเรื่องการใช้งบครับ”  คุณหมอพยักหน้าตอบรับอย่างเข้าใจ  มาธูรป้อนอีกชี้นอย่างไม่ค่อยพอใจ    ขยับแว่นตากรอบโตๆของเธอแล้ว มองร่างสูงที่ยืนอยู่​“คุณหมอก็สูงและโตแล้วนะคะ ทำไมทำตัวเหมือนเด็กเล็กๆเลย”   ทันใดนั้นร่างสูงของคุณหมอนั่งลงบนเก้าอี้  “ผมนั่งลงแล้วครับคุณผู้ช่วย ตอนนี้มือของผมเปื้อนเท่านั้น มันเกี่ยวข้องอะไรกับความเป็นผู้ใหญ่หรือเด็กครับ” ราชวางแฟ้มลง  คว้าส้อมจากมือเธอจิ้มขนมปังชิ้นสุดท้ายบน  มืหนานุ่มออีกข้างบีบปากเธอให้อ้าปาก  “บอกความจริงให้ก็ได้ ผมม่ชอบขนมปังทาเนย แต่ที่ผมทานเพราะคุณคือคนป้อน” ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นปิดปากไม่ยอมเปิด  “ยังไม่อ้าปาก ผมทำอย่างอื่นนะ” มาธูรรีบอ้าปากรับขนมปังชิ้นสุดท้าย   “อืม เด็กดีจริงๆ  เราไปห้องจ่ายยาดีกว่า”

แผนกจัดจ่ายยาให้คนไข้ภายในโรงพยาบาล

นางพยาบาล2-3คนช่วยกันจัดหลอดฉีดยาในห้องยาในชั้นเดียวกัน   รถเข็นยา เต็มไปด้วยถาดยานำวางจัด เรียงตามหมายเลขห้องพักของคนไข้ คุณหมอมาดเข้มเดินเข้าไปในห้องจัดยา  คุณหมอหยิบขวดยาขวดใหม่มาส่องผ่านแสงหลอดไฟบนเพดาน   “หลอดนี้ใช้ฉีดขึ้นของห้อง924ใช่ไหม เข็มฉีดยาเบอร์นี้ก็โอเค”  เขาหันหน้าไปคุยกับนางพยาบาลในห้องนั้น ราชสั่งอย่างเบาๆ  “ต่อไปการยาฉีดหรือจ่ายยาเม็ดทุกอย่างของห้อง924  พวกคุณนำมาไว้ในห้องของผม ผมจะจ่ายยาให้เธอเอง ผู้กองเดฟคือคนสั่งผม“  นางพยาบาลทุกคนทำท่าผงกศีรษะในใจมีคำถามมากมายแต่ไม่กล้าถาม “ ค่ะ คุณหมอ “ คุณหมอราชถือถาดยาหลายขวดพร้อมเข็มฉีดยาเดินเข้าไปในลิฟต์ขึ้นไปที่ห้อง924   เมื่อเขาหยุดที่หน้าห้อง924   ชายหนุ่มไม่รู้จะทำสีหน้าอะไรได้แต่สูดหายใจเข้าปอดอย่างเต็ม  มือเริ่มเคาะประตูพร้อมเปิดประตู “อรุณสวัสดิ์ คุณนิตยา“  ไม่มีเสียงตอบรับ ร่างของเธอนอนนิ่งเหมือนหลับสนิท  สายตาของคุณหมอมองที่ถาดอาหารปิดฝาไว้  เขาปิดฝาครอบ   วางถาดเข็มฉีดยาลง   ใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อเต็มไปด้วยเหงื่อ    ราชรู้สึกใจไม่ดีแตะที่หน้าผากของเธอ

ตัวเธอร้อนมากเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

ราชรีบกดปุ่มเรียกพยาบาลด่วน มือขวาจับชีพจรของเธอ  นางพยาบาล 2-3คนรีบวิ่งเข้ามาในห้อง924พร้อมกัน  “ใครเข้ามาในห้องนี้ นอกจากแฟนเธอ “    นางพยาบาลที่อยู่ประจำแผนกชั้น 9 รีบตอบ “ไม่มีค่ะ“  ราชสั่งนางพยาบาลเจาะเลือดเธอด่วน  คุณหมอหนุ่มถอดสายน้ำเกลือออก  พยายามปลุกเธอให้ตื่น  “นิตยาตื่น  คุยกับผม“ เปลือกตาเหมือนอ่อนล้าเพราะพิษไข้  ดวงหน้าซีดเผือด  ราชรู้สึกถึงความผิดปกติที่ข้อเท้าทั้งสองข้าง เดินอ้อมมาอ่านรายงานที่ปลายเตียงนอนพยาบาลอีกครั้ง  เขาตัดสินใจทันที  “ส่งเธอไปห้องผ่าตัดด่วน “ มาธูรวิ่งเข้ามาพร้อมผลตรวจเลือดของเมื่อวาน สีหน้าของราชเริ่มกังวล   “มาธูรช่วยตามคุณหมอชาณเตรียมห้องผ่าตัดเดียวนี้      เร็วเข้าอย่าช้า“