“ทำไมท่านพี่ไม่ให้ข้าไปด้วยล่ะ พาข้ามาที่ถ้ำแม่เฒ่าทำไม” หนานยี่สงสัย
“หนานยี่ ข้ารักเ้ามากนะ ข้าไม่อยากให้เ้าตกอยู่ในอันตราย ถ้าเ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง และมีสมาธิในการต่อสู้ ข้าสัญญาว่าจะรีบกลับมาหาเ้า” ท่านจอมมารกล่าว
หนานยี่เข้าไปกอดท่านจอมมารไว้ พร้อมกับกล่าวว่า “ท่านห้ามตายนะ และท่านต้องรีบกลับมาหาข้า ข้าก็รักท่านพี่มากเช่นกัน ข้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีท่าน”
ท่านจอมมารยิ้มดีใจที่หนานยี่ยอมเผยความรู้สึก เขาเลยดึงตัวหนานยี่ออกเล็กน้อยเพื่อจูบไปที่หน้าผากของนางเบาๆ “ข้าจะรีบกลับมาหาเ้าจริงๆ หนานยี่ เ้ารอข้ากลับมานะ”
แต่พอทั้งคู่หันไปที่คู่ของเทพัและซือเหนียงก็พากันหน้าแดง เพราะคู่นั้นกำลังจุมพิตกันดูดดื่มโดยไม่อายผู้ใดเลย พอเวลาผ่านไปนานพอสมควร ทั้งคู่จึงละออกจากกัน
“ท่านพี่น่ะ” ซือเหนียงอายมาก
“ก็ข้าต้องห่างเ้านี่” เทพักล่าว
“ท่านต้องระวังตัวมากๆ นะ ห้ามแพ้เด็ดขาด ข้ารอท่านอยู่ที่นี่นะคะ ท่านพี่” ซือเหนียงกล่าว
เทพัดึงตัวซือเหนียงเข้าไปกอด กว่าจะละออกจากกันก็เสียเวลาไปอีกหนึ่งชั่วยาม จนกระทั่งท่านจอมมารต้องพาหนานยี่ไปนั่งรอหน้าถ้ำของแม่เฒ่า พร้อมกับส่ายหน้าให้กับเทพั ในใจคิดว่า “เทพัช่างติดภรรยาโดยแท้”
จากนั้นท่านจอมมารจึงออกเดินทางไป์พร้อมกับเทพัเพื่อตามไปสมทบกับกองทัพขององค์รัชทายาท
*******************************************
อาจเป็เพราะมีสายไปรายงานองค์ชายหยางหู่ ดังนั้นท่านก็มีการเตรียมการเช่นเดียวกัน เลยรีบจัดกองทัพสู้รบกับพี่ชายตัวเอง
ในตอนแรกทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ แต่พอเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม พลังขององค์รัชทายาท ท่านจอมมาร และเทพักลับอ่อนลงและไม่สามารถต้านพลังมหาศาลของเทพหงอัคคีที่อยู่กับองค์ชายหยางหู่ได้
จนกระทั่งฝ่ายองค์รัชทายาทพลาดพลั้ง ถูกพลังอัคคีซัดได้รับาเ็เป็ทิวแถว องค์รัชทายาท ท่านจอมมาร และเทพัแทบล้มนอนกระอักเื
“ตายซะเถิด พี่ชาย” องค์ชายหยางหู่รีบซัดพลังใส่องค์รัชทายาททันที จนองค์รัชทายาทยอมเตรียมใจที่จะตาย แต่ทว่า
อยู่ดีๆ ก็มีหญิงนางหนึ่งปรากฏตัว แล้วช่วยป้องกันพลังให้องค์รัชทายาท
ท่านจอมมารที่นอนกระอักเื พอปรับสายตาก็ะโทันที “เทพหงอัคคี! เ้านั่นเอง”
เทพหงอัคคีรีบดูดพลังคืนจากองค์ชายหยางหู่ทันที พร้อมกับกล่าวว่า “ท่านจอมมาร เทพัก็ช่วยข้าด้วยสิ อย่ามัวแต่อึ้ง ข้าอุตส่าห์ช่วยดูดพลังคืนให้แล้วไง”
ท่านจอมมารและเทพัจึงใช้โอกาสนี้รีบเข้าต่อสู้กับองค์ชายหยางหู่ไปพร้อมๆ กับที่องค์ชายโดนดูดพลังโดยเทพหงอัคคี
แต่ไม่น่าเชื่อว่าพลังหงอัคคีจะมากมายมหาศาลขนาดนี้ ดูดคืนยังไงก็ยังไม่หมดสักที จนกระทั่งร่างกายของเทพหงอัคคีแทบจะรับคืนไม่ได้อยู่แล้ว แต่นางปกปิดอาการไว้ ไม่ให้ใครรับรู้เื่นี้
องค์รัชทายาทเองก็เข้าไปช่วยต่อสู้กับลูกน้องขององค์ชายหยางหู่จึงไม่ทันสังเกตอาการของเทพหงอัคคีที่เกือบจะกระอักเืแล้ว แต่นางฝืนตัวเก็บอาการไว้ให้นิ่งที่สุด จนกระทั่ง
ซือเหนียงพาหนานยี่แว๊ปมาบน์ พอหนานยี่เห็นว่าเทพหงอัคคีกำลังดูดพลังตัวเองกลับคืนก็รีบะโบอกทุกคนทันที “แม่เฒ่าบอกข้าว่าเทพหงอัคคีตัดสินใจจะตายไปพร้อมกับพลังของนาง ร่างกายนางตอนนี้ไม่อาจรับพลังตัวเองได้ทั้งหมด นางอาจดับสูญไปได้ รีบห้ามนางเร็วเข้า”
องค์รัชทายาทจึงตัดสินใจรีบเข้าไปกอดนาง พร้อมกับรีบจุมพิตนางเพื่อให้นางหยุดการกระทำทุกอย่าง จนทุกคนถึงกับอึ้งกับภาพที่เห็น
ถึงกระนั้นท่านจอมมารและเทพัก็ใช้พลังน้ำของเทพเ้าสมุทรซัดไปที่องค์ชายหยางหู่จนท่านกระอักเืล้มไม่เป็ท่า ทหาร์เห็นว่าองค์ชายหยางหู่ไม่มีพลังและาเ็สาหัส เลยรีบเข้าไปจับกุมทันที
เทพหงอัคคีสลบในอ้อมกอดขององค์รัชทายาท จนพระองค์ต้องรีบอุ้มนางในท่าเ้าสาวทันที
“พวกเราจับกุมนักโทษได้แล้วพะย่ะค่ะ” ทหาร์กล่าว
“พวกท่านรีบไปช่วยปล่อยตัวองค์เง๊กเซียนฮ่องเต้พร้อมกับราชวงศ์ และให้พระองค์เป็ผู้ตัดสินโทษให้กับองค์ชายหยางหู่และพรรคพวกเอง ส่วนข้าจะพาเทพหงอัคคีไปพบเทพรักษาเสียก่อน”
“ให้พวกเราพาไปก็ได้พะย่ะค่ะ” ท่านจอมมารกล่าว
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวข้าพานางไปเอง พวกท่านรีบดำเนินการเถิด” องค์รัชทายาทกล่าว
ท่านจอมมารและเทพัพอจะดูออกว่าองค์รัชทายาทเป็ห่วงเทพหงอัคคีมากเพียงใด จึงยอมปล่อยให้พระองค์นำตัวเทพหงอัคคีไปรักษา ส่วนทั้งสองก็รีบดำเนินการตามที่องค์รัชทายาทสั่งการ โดยรีบไปปล่อยตัวบรรดาราชวงศ์ และไปดูการตัดสินโทษของฏทั้งหลายทันที
*******************************************
วันถัดมา หงลี่ฟื้นขึ้นมาก็พบว่ามือของนางกำลังโดนสองมือของใครสักคนจับไว้แน่นมาก พอนางเห็นว่าเป็องค์รัชทายาท ก็รีบดึงมือกลับทันทีอย่างไม่ไว้หน้า
“เ้าฟื้นแล้ว เ้าเ็ปตรงไหนอีกหรือเปล่า” องค์รัชทายาทตรัสด้วยความเป็ห่วง
ในใจนางกล่าวว่า “ข้าเจ็บที่ใจไงองค์รัชทายาท” แต่ปากกล่าวว่า “หม่อมฉันไม่เป็อะไรแล้วเพคะ หม่อมฉันขอตัว”
“เ้ายังโกรธข้าอยู่งั้นสิ” องค์รัชทายาทตรัส
“หม่อมฉันไม่บังอาจเพคะ” หงลี่รีบลุกจากเตียงเพื่อไปให้พ้นสายตาขององค์รัชทายาท นางรีบเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามององค์รัชทายาทเลย
องค์รัชทายาททรงทราบดีว่าหงลี่โกรธตนมาก พระองค์ทำได้เพียงมองนางเดินออกไปจากห้องอย่างนั้น แต่ก็ะโตามหลังว่า “ช้าก่อน เทพหงอัคคี”
หงลี่หยุดเดินแต่ไม่หันกลับมามอง “พระองค์ทรงมีอะไรอีกงั้นหรือเพคะ”
“เย็นวันนี้ องค์เง๊กเซียนฮ่องเต้จะจัดงานเลี้ยงขอบคุณเ้า เ้าต้องมาร่วมงานด้วย ไม่เช่นนั้นจะถือว่าเป็การลบหลู่พระองค์” องค์รัชทายาทตรัส
“หม่อมฉันทราบแล้ว งั้นขอตัวนะเพคะ” หงลี่รีบเดินจากไปทันที
เทพหงอัคคีเลยรีบออกมาจากตำหนักขององค์รัชทายาท จนกระทั่ง
“อ้าว เ้าหายดีแล้วงั้นหรอ” หนานยี่ทักเพื่อน
“หนานยี่ เ้ามาทำอะไรที่นี่ล่ะ” เทพหงอัคคีกล่าว
“ข้าจะมาเยี่ยมเ้าไง” หนานยี่กล่าว
เทพหงอัคคีเห็นนางสวมสร้อยของท่านจอมมารก็ยิ้มขึ้นมาทันที “นี่เ้าแต่งงานกับท่านจอมมารแล้วงั้นหรอ”
“อย่าแซวข้าสิ ข้ากับท่านพี่แต่งงานกันแล้ว ตอนแรกท่านพี่จะมาเยี่ยมเ้าด้วย แต่ต้องไปช่วยเทพัคุมตัวองค์ชายหยางหู่ไปแดนนรกเพื่อทำการลงโทษน่ะ”
“อย่างนี้น้องสาวของเ้าก็…” เทพหงอัคคีกล่าวถึงนางฟ้าิเยี่ย
“น้องสาวข้าหนีไปได้” หนานยี่กล่าว
“ก็ขอให้นางกลับเนื้อกลับตัวให้ได้ก็แล้วกัน” เทพหงอัคคีกล่าว
“ข้าก็หวังเช่นนั้น ว่าแต่ตอนนี้เ้าแข็งแรงขึ้นแล้ว ข้าจะพาเ้าไปแต่งตัว” หนานยี่กล่าว
“ทำไมต้องแต่งตัวด้วยล่ะ” เทพหงอัคคีสงสัย
“งานเลี้ยงนี้จัดเพื่อเ้าเชียวนะ ต้องแต่งตัวให้ดีหน่อย” หนานยี่กล่าว
“งั้นรีบไปกันเถอะ” เทพหงอัคคีไม่อยากอยู่แถวตำหนักองค์รัชทายาทนานก็เลยรีบเดินจากไป
*******************************************
333
