กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

    บทที่ 40 สามีกลับบ้าน

    กู้ซุนหนี่มีเงินออมอยู่ทั้งหมด 8,260 หยวน 5 เหมาไม่นับว่ากู้ซุนหนี่เป็นเศรษฐีหมื่นหยวน

    วันนี้กู้ซุนหนี่เดินดูบ้านใหม่บนที่ดินที่ซื้อใหม่ฝั่งขวามือของที่ดินเดิมพบว่า ช่างเหวินต้าและลูกน้องสร้างบ้านเสร็จไปแล้ว 2ใน 3 ส่วน

    “ช่างทำบ้านเสร็จแล้ว 2ใน 3 ส่วน ก่อนวันหยุดสิ้นปีเก่า” 

    กู้ซุนหนี่เดินดูรั้วบ้านใหม่ที่ล้อมที่ดินทั้งหมด30 หมู่เสร็จเรียบร้อยแล้วเมื่อวานนี้

    “ช่างทำรั้วล้อมที่ดินทั้งหมดเสร็จแล้วก่อนวันสิ้นปี” 

    กู้ซุนหนี่จ่ายค่าทำรั้วบ้านใหม่ที่เหลืออีก100 หยวนให้ช่างเหวินต้าครบถ้วน ช่างทั้งหมดหยุดทำงานก่อนวันสิ้นปีแล้วจะกลับมาทำงานอีกครั้งหลังปีใหม่ผ่านพ้นไป1 สัปดาห์ 

    กู้ซุนหนี่พอใจในผลงานของช่างที่สร้างบ้านและทำรั้วบ้านให้เธอเป็นอย่างมาก

    “ช่างเก่งมากงานมีคุณภาพมาก ตรงตามการออกแบบของเราเลย” 

    หยางตงเดินทางออกจากค่ายทหารประจำการมาถึงตำบลชิงไห่ก่อนหยางตงนั่งเกวียนวัวของลุงโจวเดินทางกลับมาหมู่บ้านไห่ตอน 5 โมงเย็นหยางตงเดินไปบ้านของตนที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน ติดลำธารและภูเขาเมื่อหยางตงเดินมาถึงหน้าบ้านของเขาแล้วเขาแปลกใจมากที่บ้านของเขาอยู่ภายในรั้วบ้านใหม่ที่ล้อมรอบที่ดิน30 หมู่ 

    “ทำไมบ้านเราอยู่ภายในรั้วบ้านใหม่ที่ล้อมรอบที่ดิน30 หมู่นี่หล่ะ” 

    หยางตงจึงลองตะโกนเรียกกู้ซุนหนี่และหยางลี่ว่าอยู่ในบ้านหลังนี้ไหม

    “กู้ซุนหนี่หยางลี่ๆ" 

    กู้ซุนหนี่กับหยางลี่กำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องโถงของบ้านขณะนั้น

    กู้ซุนหนี่ได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอและลูกสาวของเธอจากหน้าบ้าน

    “กู้ซุนหนี่หยางลี่ๆ" 

    กู้ซุนหนีี่บอกหยางลี่ว่า

    “ลี่ลี่เดี๋ยวแม่ออกไปดูก่อนนะว่า มีใครมาเรียกเราอยู่หน้าบ้าน” 

    หยางลี่พยักหน้าและตอบรับกู้ซุนหนี่ 

           “ค่ะแม่” 

     กู้ซุนหนี่เดินมาหน้าบ้านและเปิดประตูรั้วบ้านแล้วเธอจึงเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ หน้าตาหล่อเหลาผิวเข้มเนื่องจากแสงแดด ท่าทางเฉยชาอยู่ในชุดเครื่องแบบทหารและสะพายเป้ทหารใส่หลัง ยืนอยู่หน้าบ้านของเธอ

    กู้ซุนหนี่พยายามนึกภาพความทรงจำของเธอจากในความฝันก่อนทะลุมิติมาที่นี่

    ‘ใครกันละเนี่ยมาดแมนแฮนซั่ม (handsome) มาก (มาดแมน หล่อมาก)’ 

            ‘หยางตง สามีของกู้ซุนหนี่ พ่อของหยางลี่’ 

    กู้ซุนหนี่ยิ้มและทักทายหยางตง

    “พี่หยางตง กลับมาแล้ว!” 

    หยางตงมองดูบ้านที่กำลังสร้างขึ้นใหม่บนที่ดินฝั่งขวามือของที่บ้านเดิมก็แปลกใจแต่เดี๋ยวเขาค่อยถามภรรยาในภายหลัง

    หยางตงเห็นหน้ากู้ซุนหนี่ที่ดูสวยขึ้นและดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

    หยางตงยิ้มและทักทายกู้ซุนหนี่ 

    “อาหนี่ สามีกลับมาแล้ว คิดถึงภรรยามากๆ” 

    กู้ซุนหนี่คิดในใจว่า

    ‘ตาย ตายปกติไม่ยิ้มก็ว่าหล่อแล้ว พอยิ้มขึ้นมาหล่อมากกว่าเดิมอีก’ 

    หยางตงเห็นกู้ซุนหนี่หน้าแดงและเขินอายแล้วเขาจึงยกยิ้มมุมปากสูงขึ้น 

    กู้ซุนหนี่แก้อาการเขินอายของตนเองโดยหันหน้าไปเรียกหยางลี่ออกมาทักทายหยางตง

    “ลี่ลี่ ออกมานี่เร็วพ่อกลับมาแล้ว” 

    หยางลี่เดินออกมาแล้วกอดขากู้ซุนหนี่ด้วยความเอียงอายเพราะหยางลี่จำพ่อไม่ได้และเธอไม่เคยเห็นพ่อของเธอมาก่อนเลยตั้งแต่เกิดมา จนอายุ 2 ปีนี้

    “แม่ ใครคะ” 

    กู้ซุนหนี่จึงบอกหยางลี่ว่า

    “พ่อของลี่ลี่จ๊ะ” 

    หยางลี่จึงเรียกตามกู้ซุนหนี่ว่า

    “พ่อ พ่อ” 

    หยางตงได้ยินหยางลี่เรียกชื่อตนว่าพ่อเป็นครั้งแรกก็ยิ้มดีใจและอุ้มหยางลี่ขึ้นมาพร้อมหอมแก้ม

    “ลี่ลี่ น่ารักมาก” 

    “พ่อคิดถึงลี่ลี่มาก” 

    “พ่อมีขนมมาฝากลี่ลี่ด้วยนะ” 

    หยางตงเดินนำเข้าบ้าน

    “พ่อจะพาไปดูของฝากลี่ลี่กัน” 

    กู้ซุนหนี่เดินตามหลังมา

    “หยางลี่หน้าตาเหมือนพ่อมาก” 

    หยางตงเปิดกระเป๋าเป้ทหารแล้วหยิบขนมและลูกอมตรากระต่ายขาวให้หยางลี่

    “เซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองเซาปิ่งไส้ถั่ว ถังหูลู่ และลูกอมตรากระต่ายขาว สำหรับลี่ลี่ ลูกสาวของพ่อ” 

    หยางลี่ยิ้มดีใจและหยิบขนมทีละอย่างกินอย่างเอร็ดอร่อยเพราะเธอไม่เคยกินขนมเหล่านี้มาก่อนเลย

    หยางลี่กินไปผงกหัวไป

    “แม่ อร่อยมาก” 

    หยางตงและกู้ซุนหนี่ลูบหัวหยางลี่ด้วยความเอ็นดูในความน่ารักของลูกสาว

    “อร่อยก็กินไปแต่อย่ากินเยอะนะ เดี๋ยวจะกินข้าวมื้อเย็นไม่ได้” 

    หยางลี่พยักหน้าตอบรับ “ค่ะ แม่” 

    ขณะที่หยางลี่นั่งกินขนมไปนั้นหยางตงก็เปิดกระเป๋าอีกรอบเพื่อหยิบของฝากให้กู้ซุนหนี่

    “ของฝากภรรยาครับ” 

    กู้ซุนหนี่หยิบของฝากที่สามีซื้อมาฝากเธอ

    “ปิ่นเงินปักผมของภรรยาและผ้ามัดผมของภรรยาและลี่ลี่ด้วยครับ” 

    กู้ซุนหนี่ชวนหยางลี่กล่าวขอบคุณหยางตง

    “ลี่ลี่ขอบคุณพ่อกันเร็ว พ่อซื้อของมาฝากพวกเราด้วยนะ” 

    หยางลี่และกู้ซุนหนี่กล่าวขอบคุณหยางตงพร้อมกัน

    “ขอบคุณค่ะสามี/ขอบคุณค่ะพ่อ” 

    กู้ซุนหนี่หยิบปิ่นเงินที่หยางตงซื้อมาฝากมาปักผมแทนปิ่นไม้อันเดิมและเธอยังนำผ้าสีแดงที่สามีซื้อมาฝากหยางลี่มาผูกผมของลูกสาวเป็นก้อนสองก้อนเหมือนซาลาเปา

    “ลี่ลี่ น่ารักมากลูกสาวของแม่” 

    หลังจากนั้นหยางตงยังหยิบซองใส่เงินให้กู้ซุนหนี่

    “เงินให้ภรรยาเก็บไว้ใช้ครับ” 

    กู้ซุนหนี่เปิดซองเงินดูและเห็นเงินจำนวนมากในซองนั้นก็ตกใจ

    “สามี เงินตั้ง 2,240หยวน เลยนะค่ะ” 

    หยางตงตอบว่า

    “เงินจากการทำภารกิจพิเศษและเงินเก็บผมในแต่ละเดือน 2 ปี ครับ” 

    หยางตงได้เงินภารกิจพิเศษ 2,000 หยวน และ เงินเก็บเดือนละ 10 หยวน ในเวลา 2 ปี

    กู้ซุนหนี่กล่าวขอบคุณหยางตงแล้วเก็บเงินใส่ตู้เสื้อผ้าแต่ที่จริงแล้วเธอเก็บเข้ามิติของเธอ

    กู้ซุนหนี่มีเงินออมอยู่ทั้งหมด 8,260 หยวน 5 เหมาในตอนนี้ รวมกับเงินหยางตงให้มา 2,240 หยวน เท่ากับ 10,500หยวน 5 เหมา นับว่าเธอเป็นเศรษฐีหมื่นหยวน

    คล้ายกับเรื่องกู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book) ที่คุณอ่าน