21.03น. เสารที่ 9 เมษายน อากาศร้อน ร้อนจนไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้นปากกาหมึกซึมถูกยกมาขีดเขียนเป็ลายเส้นที่ไม่มีใครเข้าใจนอกจากเ้าของลายเส้นปล่อยอารมณ์ที่ผ่านเข้ามาและผ่านออกไปโดยน้ำหมึกสีเข้มในสมุดจดเล่มเล็กจุดเริ่มต้นไม่ใช่จุดเริ่มต้นที่แท้จริง ตัวอักษรสุดท้ายก็ไม่ใช่จุดจบของเื่ราวมุมหนึ่งในร้านอาหาร มุมที่ไม่ควรมีใครสนใจ ชุดช้อนซ้อม ขวดน้ำ และไก่ทอดส่งกลิ่นหอมออกมายั่วยวนโลกพร่ามัวจากความตั้งใจและไม่ตั้งใจถูกสร้างเป็ปราการด่านแรกหูฟังสีขาวเป็ปราการด่านที่สอง กีดกันโลกโสมมถึงแม้มันจะไม่เพียงพอจากเขาคนนั้นหรือจะเรียกว่าผมดี วันนี้วันที่ควรมีความสุขมากล้นแน่สิในเมื่อวันนี้เป็วันคล้ายวันเกิดแต่ก็ไม่อาจคลายความกังวล์ยังมาไม่ถึงและประตูเวลากำลังจะปิดลงเพื่อเปิดรับวันใหม่การเฝ้ารอเป็สิ่งเดียวที่ทำได้ อย่าเอาความสุขไปผูกไว้กับใครผมเข้าใจในประโยคนี้อย่างแท้จริงอับอาย กลัว ความสุข สารพัดความรู้สึกปะปนในหนึ่ง่เวลาราวกับ้าย่ำยีให้ผมเสียสติเสียสติจากคำๆหนึ่ง วลี ประโยค มันเรียกอะไรก็แล้วแต่ “น่ารักดีนะ”ประทับด้วยรอยนิ้วมือผ่าน่เวลาแห่งความคิดจดหมายรักจึงถูกส่งผมไม่น่าเชื่อไอหนังสือบ้านั่นเลย ความอายผลิออกเติบโตขึ้นมาอย่างไม่รู้จบ จดหมายรักที่ส่งออกไร้คำตอบกลับเขาคงช๊อคหนักเหมือนเพื่อนผมตอนรับรู้เื่นี้ใครบอกผีไม่มีจริงกันนะผีตนหนึ่งยังตามหลอกหลอน เกาะติดบนบ่ามาั้แ่ตอนไหนไม่อาจทราบสะท้อนและเด่นชัดขึ้นเมื่อหัวถึงหมอนตัวราบบนเตียงและความเงียบแพร่กระจายทั่วพื้นที่อดีตตามหลอกหลอนเป็เงา คำปลอบใจเท่าทีคิดได้ดังก้องภายในจิตใจสะท้อนออกมาผ่านลำคอแต่ก็เหมือนดับฝนด้วยตะไคร้ซักครั้งในหลายร้อยครั้งคงจะมีวันที่ฝนหยุดคนที่ไม่เคยโหยหาความรักทำไมถึง้ามันขนาดนี้กันนะ คำถามนี้ไม่มีคำตอบ
สมองปฏิเสธความหวังจิติญญาไม่เคยสิ้นความหวังประตูวันใหม่เปิดออกแล้วแต่ไร้ซึ่งสัญญาณ สัญญาณของการตอบกลับ สิ่งที่จะเกิดย่อมเกิดสิ่งที่ยังไม่เกิดได้แต่พึ่งความหวังพลังหนึ่งเดียวที่ยังทำให้มนุษย์ก้าวต่อไป์ไม่มาถึงนรกเปิดออกดูดกลืนและกัดกินแรงสั่นพ้องในสองรูหูไม่ทำให้กลิ่นความเหงาอ่อนตัวลงปากกาบรรเลงตามการขยับกล้ามเนื้อขับไล่นรกออกจากใจ ดอกทานตะวันที่รอแสงอาทิตย์สุนัขที่รอเ้าของ เครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์สี่เหลี่ยมข้างกายยังไม่สั่นไหว และถึงจะสั่นก็ไม่ใช่แจ้งเตือนจากคนที่ผมรอคอย คำตอบที่ไม่มาถึง ผมลากเท้าที่เหนื่อยล้าผ่านหิ่งห้อยสลัวเดินทางกลับที่พักพิงผ่านถนนที่เงียบเหงา รอยยิ้มบนฟ้าทำหน้าที่ของมันไม่เคยเบื่อ ดวงตาคู่นั้น ต่างหูเ่าั้ผมหน้าม้าสองแฉก ความดึงดูดที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงสิ่งสวยงามเช่นนี้เมื่อเข้าใกล้กลับไม่ได้อบอุ่นอย่างที่คิดความหนาวแทรกผ่านรอยนิ้วมือแทรกผ่านหลอดโลหิตเดินทางมาถึงหัวใจทะลวงจนถึงจิติญญา ฉากละครเล็กๆที่ผมสร้างผ่านมาไม่นานนักวาบเข้ามาในหัว เสียงผ่านลำคอลำเสียงเย็นตามความเคยชินที่ถ่ายทอดผ่านความตั้งใจหวังปกปิดความกระหายในตัวคือความกล้าที่รวบรวมมาอย่างดี“มันน่าจะต้องเก็บไว้ในส่วนนี้นะ” คือคำที่ผมกล่าวกับเธอตอนที่กำลังเก็บป้ายโฆษณาชมรมฝึกสุนัขแห่งหนึ่งทุกอย่างดูพร่ามัวแต่ผมจำรายละเอียดสำคัญไม่ได้จำได้ว่าเธอกล่าวขอบคุณด้วยนะ รอยยิ้มใต้หน้ากากที่ไม่มีวันเห็นสัตว์ตัวน้อยสีขาวโชคดีจนผมอิจฉา เธอป้อนขนมให้เ้าปีศาจน้อยไม่หยุดเลย
ผมเดินทางมาถึงห้อง ห้องที่ผุพังแต่ยังคงใช้การได้ ี้เีเกินจะซ่อมคือคำอธิบายเดียวที่กล่าวออกมาได้ เื่ตามช่างมาซ่อมนั้นลืมมันไปได้เลยผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับพื้นที่ของผมมากนัก กลางคืนเงียบสงัด กลิ่นอายความเหงาคลุ้งเต็มห้องลูกบาศก์นี้ ผมกลัว ความกลัวจากการถูกฆ่าในความทรงจำเกิดขึ้น ถึงจะตายไปหลายครั้งในความทรงจำต่างๆของคนแปลกหน้าแต่การถูกฆ่าจากคนที่เรารักเ็ปเสมอหลังจากติดหล่มอาจมเสน่ห์หาทั้งที่รู้ว่าไม่ดีแต่หัวใจกลับไม่รับรู้ เป็แรงดึงดูดไม่อาจก้าวข้าม เหงื่อเปียกปอนอากาศยังคงร้อนแม้ดวงอาทิตย์ไม่ฉายแสง หิ่งห้อยเล็กจ้อยฉายแสงต่อต้านความมืด ผมฆ่ามันทิ้ง ให้ความมืดครอบคลุม ความมืดทำให้ผมไตร่ตรองสิ่งต่างๆได้ดียิ่งขึ้น ในเมื่อ์ไม่มาถึงผมตัดสินใจสร้างบางสิ่งทับถมโคลนอาจม อิฐก้อนแรกสร้างจากคำอวยพรในวันเกิด ก้อนต่อมาสร้างด้วยความเข้าใจจุดเริ่มต้นของ์บนดินโคลน ในเมื่อไม่มีพระอาทิตย์เพื่อให้ดอกไม้เบ่งบานเขาจึงเป็พระอาทิตย์เสียเอง อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่มีวันสั่นและจะไม่สั่น เจตจำนงที่ยังเหลืออยู่ถูกเผาไหม้เป็เชื้อเพลิงรอวันหมดสิ้นและหายไปอย่างเงียบเชียบวันหนึ่งมันจะหมดไปเหมือนไม่เคยมีอยู่เธอผู้เป็ที่รักก็เช่นกันเมื่อได้รับความรักมากพอดวงตาที่ขุ่นมัวก็พบแสงสว่างชัดแจ้งยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามสาย ร้อนระอุและเผาไหม้คาบสกปรกออกจากใจ ซักวันหนึ่งในวันที่ถึงแม้ฟ้าไม่เป็ใจลมหนาวเสียดเข้ากระดูกและคุณแบ่งความอบอุ่นของคุณให้ผมผมก็จะแบ่งความรักของผมให้คุณอย่างยินดียิ่งและถึงแม้คุณจะไม่แบ่งความอบอุ่นนั้นมาผมก็จะไปต่อโดยโอบกอดความอบอุ่นจากผู้ให้อย่างหวงแหนและสำนึกตลอดไปประโยคสุดท้ายย่อมไม่ใช่จุดจบเป็แค่จุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่เพราะจุดจบที่แท้จริงจะไม่มีวันมาถึง
286
