ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 37: ชื่อของคนผิด ข้าไม่พูดในงานศพ—แต่จะพูดก่อนเลือดข้าหยดแรกตกลงพื้น

ตำหนักราชครู – ชั่วยามแห่งเงา

เสียงระเบิดสั้น ๆ ดังก้องกลางตำหนักด้านทิศตะวันออก

เปลวเพลิงไม่รุนแรงนัก…แต่พอจะทำให้ ราชครูจิ้งเหวิน บาดเจ็บสาหัส ถูกไฟลวกแขนและหลัง

ทหารหลวงแตกตื่น ขุนนางหลายคนที่เพิ่งถอนคำสนับสนุนเหยียนซือหรงเมื่อวันก่อน…รีบชักตัวถอยออกจากวังอย่างเงียบงัน

เสียงที่ดังกว่าควันไฟ คือเสียงคำกระซิบใหม่ที่ไหลซึมเข้าราชสำนัก:

“นี่คือสงครามแล้วใช่หรือไม่?”

“เหยียนซือหรง…คือชนวน?”

…

ณ ห้องบำบัดด้านหลังวังหลวง

องค์ชายเฉิงยืนกุมดาบแน่น ดวงตาแดงด้วยเพลิงโทสะ

ข้างเตียงราชครู ร่างผู้เคยเป็นเสาหลักของแผ่นดินนอนนิ่งอย่างไร้สติ

เหยียนซือหรงยืนเงียบ…ใบหน้าเยือกเย็นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

แต่อกเสื้อเธอมีเลือดซึมจากรอยเฉียดของสะเก็ดระเบิด—เธออยู่ในที่เกิดเหตุ

…

“เจ้ารอดได้ยังไง?”

องค์ชายถามเสียงต่ำ

ซือหรงตอบเรียบ ๆ

“เพราะคนวางแผนไม่ต้องการฆ่าข้า…”

“…แต่ต้องการให้ข้า ‘พูดไม่ได้’ ”

เธอหยิบเอกสารในอกเสื้อออกมา

แม้เปื้อนขี้เถ้า แต่ยังอ่านได้ชัด

รายชื่อ “ขุนนางเงา”

ผู้ได้รับเงินและอำนาจจากกลุ่มเสวี่ยอิง

มีลายเซ็นรับทรัพย์จากบริษัทเปลือก 9 แห่ง

และหนึ่งในนั้น…เป็นชื่อของ “เสนาบดีพิธี” ที่อยู่ในวังมานานกว่า 30 ปี

…

“ข้าไม่อาจเดินเข้าไปกลางศาลาได้อีกแล้ว”

เธอพูดเบา ๆ

“พวกเขาจะจับข้า…ข้อหาปลอมแปลง หลอกลวง ล้มล้างอำนาจ”

องค์ชายเฉิงสบตานาง

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?”

…

เธอยิ้มบาง…แต่เยือกเย็นกว่าไฟ

“ข้าจะพูดชื่อทั้งหมด…หน้าประตูวัง”

“ให้ประชาชนเป็นพยาน ไม่ใช่ขุนนาง”

…

สามชั่วยามถัดมา – หน้าประตูวังตะวันออก

ชาวเมืองนับพันมารวมตัวหลังจากข่าว “หญิงผู้ไร้ตำแหน่งจะเปิดเผยความลับของวัง” แพร่กระจาย

ทหารหลวงเตรียมกั้นพื้นที่

แต่องค์ชายเฉิงกลับยืนคุมด้วยตนเอง ไม่ให้ใครสั่งปิด

…

และแล้ว…เหยียนซือหรง ก็เดินขึ้นแท่นไม้เรียบที่ตั้งไว้หน้าประตู

แม้จะมีผ้าพันแผลตรงแขน แผลไหม้จาง ๆ ที่ขมับ และเสียงกระซิบด่าว่า—นางกลับยืดตัวตรง

“ข้าเคยเงียบ…”

“ตอนที่พ่อข้าตาย ตอนที่ข้าถูกหย่า ตอนที่ข้าถูกลือว่าเป็นเงา”

“แต่วันนี้ ข้าจะเงียบอีกไม่ได้”

…

เธอคลี่รายชื่อออก

สายลมแรงพัดผ้าในมือปลิวเหมือนธง

“คนที่ทำให้ราชครูจิ้งเหวินบาดเจ็บ มีชื่อว่า ‘เสวี่ยอิง’

และคนที่รับเงินจากนาง มีชื่ออยู่ตรงนี้—พร้อมลายเซ็น”

เธอเริ่มอ่านชื่อทีละคน—ช้า ๆ ชัดเจน

บางคนเป็นขุนนางผู้ใหญ่ บางคนคือแม่ทัพในเงา บางคน…คือคนที่ประชาชนเคยกราบไหว้ว่าเป็น “เสาหลักแห่งแผ่นดิน”

…

เสียงเงียบทั้งลาน

บางคนร้องไห้ บางคนสบถ บางคนทำท่าจะกราบ…ไม่ใช่เพื่อยกย่อง แต่เพื่อขอให้เธอ “พูดต่อ”

…

และในขณะนั้นเอง—เสียงลูกธนูดังขึ้น!

พุ่งตรงมายังเหยียนซือหรง!

องค์ชายเฉิงที่เฝ้ามองอยู่ไม่ห่าง…

พุ่งตัวขึ้นแท่น ทันก่อนลูกธนูถึงเป้าหมายเพียงเสี้ยววินาที

เขาถูกเฉียดที่ไหล่ เลือดไหลซึม แต่ยังยืนนิ่งข้างเธอ

…

“ข้าเคยกลัวเสียเจ้า” เขากระซิบเบา ๆ

“แต่วันนี้…ข้าจะกล้าตายข้างเจ้า”

…

ฉากสุดท้ายของบท

ในความโกลาหล

เสียงฮ่องเต้ดังก้องจากบนกำแพงพระราชวัง ท่ามกลางประชาชนทั้งหมด

“ข้าไม่เคยยินคำร้องจากหญิงคนหนึ่งดังกว่านี้ในชีวิต”

“นับแต่วันนี้—ขอสั่งตั้ง ‘ศาลประชาชน’ แห่งแรกของแผ่นดิน”

“ให้เหยียนซือหรงเป็นผู้บัญชาการไต่สวนเงา ด้วยอำนาจพิเศษที่ขึ้นตรงต่อราชบัลลังก์”

…

ฝูงชนโห่ร้อง

องค์ชายเฉิงยิ้มจาง ๆ

เหยียนซือหรงหลับตาแน่น น้ำตาหนึ่งหยดไหลลง…ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะในที่สุด—มีใครฟัง

⸻

ตอนที่ 38 จะเป็นจุดเริ่มต้นของ “ศาลประชาชน”

เหยียนซือหรงจะต้องไต่สวนขุนนางที่ครั้งหนึ่งสูงกว่าทุกคนในวัง

ขณะเดียวกัน เสวี่ยอิงจะเดินหมากสุดท้าย—ใช้ “ราชินี” เป็นเครื่องมือหักหลังฮ่องเต้