“เฮ้อ ร้อนจังเลย เดินจนเท้าระบมหมดแล้วเนี่ยการสัมภาษณ์งานสองแห่งในวันเดียวกันนี่มัน นรกชัดๆ”
ท่ามกลางแสงแดดจ้าและควันไอเสียรถยนต์ของการจราจรในเมืองใหญ่ ปรากฏร่างสูงเพรียวบางสมส่วนในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวที่แนบติดกับลำตัวขับเน้นส่วนนูนที่หน้าอกจนรางกระดุมด้านหน้าแทบปริขาด
กระโปรงสีดำทรงแคบรัดรูปสั้นเหนือเข่าเน้นให้เห็นบั้นท้ายงอนงามและสะโพกแน่นกลมกลึง เอวคอดกิ่ว อวดขาขาวเรียวยาวของร่างที่กำลังก้าวเดินอย่างรวดเร็วไปตามความยาวของฟุตบาท
ใบหน้าที่สวยงามราวกับนางฟ้าที่ใครเห็นก็ตะลึงตาค้างเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่กำลังไหลหยดผ่านไรผมด้านหน้าลงมานิ้วมือขาวเรียวยาวขยับไปมาเป็ระยะ คอยปาดเหงื่อที่ซึมมาถึงจมูกโด่งคมเป็สันเหนือริมฝีปากอิ่มขนาดเล็กที่ห่อตัวด้วยความอึดอัดไม่สบายกาย
ทุกจังหวะที่ขาขาวเรียวยาวสมส่วนในถุงน่องสีเนื้อบนรองเท้าส้นสูง ขยับก้าวไปข้างหน้า สายตาของชายหนุ่มที่เดินสวนมาต่างจ้องมองชื่นชมด้วยความหลงใหลบางคนก็มองอย่างหื่นกระหายจินตนาการไปถึงส่วนที่เลยขอบกระโปรงขึ้นไปจนต้องเหลียวหน้ามามองแม้จะเดินผ่านเลยไปแล้วก็ตาม
‘ว้าวขายาวขาว สวยจัง’
‘หือแม่เ้า หุ่นดีอะไรอย่างนี้ ถ้าเป็แฟนกู จะกกไว้ทั้งคืนเลย’
‘อืมสวยแบบนี้ถ้าได้เอาสักที ตายก็ยอมว่ะ’
‘ โอ้นางทำบุญด้วยอะไรนะ ถึงได้เกิดมาสวยอย่างนี้’
ความทรมานจากความร้อนของแสงแดดที่แผดเผา ทำให้ญารินดา ไม่ได้สังเกตสายตาหลายคู่ที่มองมานั้น...
‘เหนอะหนะเป็บ้าเลยเปียกเหงื่อทั้งตัวแล้ว ชั้นในก็เปียก แฉะไปถึงหอยเลย รำคาญจังโรคแพ้ความชื้นแฉะเนี่ยต้องรีบกลับไปเปลี่ยนชุดดีกว่า’
ที่จริง “ญารินดา” หรือ “ญา” เรียนจบปริญญาตรีมาเกือบสองปีแล้วแต่ยังหางานที่ถูกใจทำไม่ได้ จึงเรียนต่อปริญญาโทระหว่างที่หางานทำไปด้วย...แต่เธอก็ไม่ได้ปล่อยเวลาทิ้งไปเปล่าๆ เธอทำงานออนไลน์หารายได้มาเป็ค่าเรียนต่อเอง...บางเดือนที่ไม่พอก็ขอพ่อแม่บ้าง...แต่ก็ไม่บ่อยนัก
ครู่ใหญ่ๆ หญิงสาวก็เดินมาถึงที่พัก...โชคดีที่คอนโดมิเนียมของเธออยู่ไม่ไกลนักพอผ่านประตูห้องพักเข้ามา เธอก็ตรงดิ่งไปที่ห้องนอนสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงสั้นรูดชั้นในชิ้นล่างตัวจิ๋ว ออกลงไปทางปลายเท้าอย่างรวดเร็ว ก่อนหยิบขึ้นมาชิดจมูกโด่งงามสูดดมเบาๆ แล้วจะโยนลงตระกร้าที่อยู่ใกล้ๆ
‘เฮ้อค่อยยังชั่วหน่อย ไม่ชินกับชั้นในที่แฉะๆ แบบนี้สักที...อือ...หอมอ่อนๆ’
จากนั้นหญิงสาวเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบเดินไปห้องซักล้างซึ่งอยู่ถัดไปทันที...ข้างๆเครื่องซักผ้าอัตโนมัติ แบบซักแล้วปั่นแห้งในตัว มีตระกร้าวางอยู่สองใบแต่ละใบมีเสื้อผ้าหลากสีสัน ใบหนึ่งดูเหมือนจะเป็ของผู้ชายและอีกใบหนึ่งชัดเจนว่าเป็ของผู้หญิงเพราะ้ามีบราเซียร์สีเนื้อตัวหนึ่งปรากฏอยู่
‘หือ เ้าต้นตัวดีไปไหนนี่ ยังไม่ยอมซักผ้าอีก’สาวสวยขมวดคิ้วดกหนาอย่างไม่สบอารมณ์ พลางสอดส่ายสายตาไปทั่ว
...
ในห้องคอนโดชุดนี้มีสองห้องนอน ห้องหนึ่งเป็ของญารินดาอีกห้องเป็ของชายหนุ่มอายุราวยี่สิบปีคนหนึ่ง ที่มักจะทรมานตัวเองทุกๆ วันด้วยการดูหนังโป๊ แล้วก็ใช้แม่นางทั้งห้าพาตัวเองขึ้น์
ขณะนั้นในอีกห้องหนึ่ง มีร่างหนึ่งที่มองก็รู้ว่าเป็ชายหนุ่มกำลังนั่งทรงตัวอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าในจอคอมพิวเตอร์ปรากฏภาพหญิงสาวรูปร่างอร้าอร่ามงดงามที่ปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ กำลังนั่งชันเข่าอ้าขาออกกว้างอวดเนินเนื้อนูนเกลี้ยงเกลา มือหนึ่งบีบขยำอกอวบของตนอีกมือหนึ่งขยับบดบี้กลีบเนื้อตรงหว่างขารัวๆ พลางส่งสายตายั่วยวนเชิญชวนออกมาด้านนอกจอ
“นวพล” หรือ “ต้น” นักศึกษาระดับปริญญาตรี อายุ22 ปี เขาเรียนอยู่ปีสุดท้ายแล้ว จึงมีเวลาว่างมาก...เขามักจะหมกหมุ่นอยู่กับเื่อารมณ์รักๆใคร่ๆ แต่ก็แทบจะไม่ค่อยออกไปไหนเลย วันๆ เอาแต่ดูหนังเอ็กซ์และเฝ้าดูสาวๆ ในจอคอมพิวเตอร์เป็หลัก
‘อือไม่ไหวแล้วโว้ย จัดสักโบกดีกว่า’ สองมือรูดซิปกางเกงลงอย่างรีบเร่ง...
แท่งเนื้อแกร่งที่แข็งตัวเต็มที่ดีดตัวผึงออกมาทันทีที่ขอบกางเกงชั้นในสีขาวถูกรั้งลงมา...มือข้างหนึ่งรูดถอกหนังหุ้มท่อนเอ็นร้อนผ่าวของตัวเองขึ้นๆลงๆ ขณะตาจ้องปักไปที่ภาพเคลื่อนไหวของฉากเอ็กซ์ ในจอคอมพิวเตอร์ไม่วางตา
แล้วจินตนาการไปว่า ความฝืดคับของอุ้งมือที่แท่งเอ็นของตนกำลังเสียดสีกระเด้าเสยอยู่นั้นคือช่องทางรัก ของสาวๆ เ่าั้...
“พลั่ว หวืด!”เสียงประตูห้องนอนเปิดออกอย่างไม่มีปี่ มีขุ่ย
ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว มือกำท่อนเอ็นแน่นหันไปมองที่มาของเสียงด้วยความใ ประตูเปิด...ใครมา...ฉิบหายล่ะ พี่ญา!...แท่งเอ็นที่อยู่ในอุ้งมือก็หมุนตามลำตัวไปด้วยในเวลาเดียวกัน...
“ไอ้ต้น...ฉันบอกแล้วใช่ไหมวันนี้ให้แกซัก...” เสียงแหลมสูงของหญิงสาว ขาดหายไปในลำคอก่อนที่จะทันได้พูดจบประโยคตาโตค้างตะลึงมองสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าด้วยความใ
“อะไรกันเนี่ย...โผล่พรวดพราดเข้ามาแบบนี้ได้ยังไง เคาะประตูไม่เป็เหรอไงนี่”เสียงะโตอบด้วยความโกรธ อายละคนใ จึงเผลอตัวลุกขึ้นยืดพรวดทันทีโดยลืมไปว่าท่อนเนื้อแข็งโด่ของตนยังผงาดอยู่นอกกางเกง
ดวงตาทั้งคู่ของสาวสวยที่ผลักประตูเข้ามาด้วยโทสะจ้องอยู่ที่ท่อนเอ็นเขื่องตรงหน้าอย่างตะลึงลาน พวงแก้มของเธอแดงระเรื่อขึ้นทันทีอุ๊ย...ไอ้ต้น ทำอะไรน่ะ...หือ มันมัน ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ...น่าเกลียดจริง
เมื่อเห็นสายตาที่มองตรงมาของหญิงสาว ชายหนุ่มรีบเก็บเ้าตัวปัญหาที่ขณะนี้เริ่มหดตัวลงเข้าที่อย่างรวดเร็ว
“ฉันบอกให้นายซักผ้าด้วยไม่ใช่เหรอ วันนี้ทั้งวันนายทำอะไรอยู่ หา” พี่เลี้ยงสาวสวยใช้ความโกรธกลบเกลื่อนความเขินอายในใจ
“นี่ นายทำแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ นายทำได้ยังไงกัน”เสียงแหลมแหวใส่ไม่ยอมลดละ หรือว่า ผู้ชายที่โตแล้วต้องทำแบบนี้ทุกวันจริงๆ...เมื่อนึกถึงท่าทางเมื่อครู่ของชายหนุ่มทำให้แก้มเธอขึ้นริ้วแดงอีกครั้ง
“บ้าเอ้ย ออกไป ออกไป เดี๋ยวนี้เลย...”ชายหนุ่มะโเสียงดัง ทำท่าทางโกรธเป็ฟืนเป็ไฟ
“ เอ่อ...” ทำเอาหญิงสาวหน้าเจื่อนพุดไม่ออก เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงสีหน้าโกรธจัดเธอจึงดึงประตูปิดเตรียมจากไป
“เอ่อ อย่าลืมซักผ้าด้วยล่ะ ปล่อยไว้เดี๋ยวจะเหม็น” แต่ยังไม่วายส่งเสียงเตือนเข้ามาด้านในประตูก่อนเสียงฝีเท้าจะดังห่างออกไป ด้วยใบหน้าแดงก่ำ ที่ยังไม่ทันจางหายไป
สาวสวยทำท่าอกสั่นขวัญหาย...ใจสั่นไม่หายเลยเราเกิดมาเพิ่งเคยเห็นของผู้ชายจริงๆ ครั้งแรก ทำไมมันใหญ่แบบนั้น เกือบเท่าข้อมือเราเลย...
“โธ่โว้ย เสียอารมณ์ หมดเลย”ต้นโวยวายกับตัวเองทั้งโมโห ทั้งอาย ที่ถูกขัดจังหวะ
...
ในห้องนั่งเล่น...ร่างบางขาวสดใสงามสมส่วนสวมเสื้อยืดสายเดี่ยวบางเบา กางเกงผ้าขาสั้นจุ๊ดจู๋รัดติ้วบางแนบเนื้อเอนหลังนอนดูทีวีอย่างเพลิดเพลิน...ทุกวันเธอก็สวมชุดแบบนี้...แต่วันนี้กลับรู้สึกกังวลแปลกๆ
“วันนี้ผมไม่กินข้าวเย็นนะ จะออกไปหาเพื่อนซะหน่อย” เสียงปิดประตู ตามมาด้วยเสียงเนือยๆอย่างไม่สบอารมณ์ของชายหนุ่ม ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที
“อะไรนะ นายอารมณ์เสียเพราะ ฉันเหรอ” หญิงสาวรุ่นพี่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อได้ยินเสียงนั้นส่งผลให้เนินอกอวบอิ่มพ้นขอบเสื้อ้าออกมาแบบล้นทะลักยามเธอขยับตัวมองเห็นขอบลูกไม้บางของบราเซียร์ชัดเจน
“เปล่า ผมไม่ได้อารมณ์เสียหรอกแค่จะออกไปพบเพื่อนเก่านะ” เสียงเนือยๆ ตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ พลางเอื้อมมือเปิดประตูหน้าห้องชุดออกไป
สาวสวยมองหน้าที่ค่อนข้างบูดบึ้งของเขาอย่างเกรงๆ เหมือนกลัวว่าเขาจะโกรธเธอจริงๆ
“อย่าดื่มมากไปละกัน และกลับบ้านให้เร็วๆ ด้วยถ้านายไม่กลับมาก่อน ห้าทุ่มฉันจะโทรตามนายไม่หยุดแน่” ญารินดาพูดเสียงดังอย่างหงุดหงิดปนห่วงใย
“เอาน่า ตอนนี้ผมโตแล้วนะไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตผมหรอก” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
“ถ้านายยังมีท่าทีแบบนี้ต่อไปฉันจะโทรเรียกพ่อกับแม่ นายมา....” เสียงแหลมใสแหวกลับด้วยความโกรธกลับท่าทีที่เหมือนคนพาลเกเรของเขา
“ปัง!” ชายหนุ่มปิดประตูอย่างแรงก่อนที่เธอจะทันได้พูดจบ
“เฮ้อ แค่เตือนนิดหน่อยเอง” เสียงเล็กแหลมบ่นเบาๆอย่างน้อยใจ
...
ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาเดินออกจากห้องพักไปอย่างว้าวุ่นใจเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน ว่าทำไม่ถึงได้พาลเอากับพี่สาวที่แสนดีอย่างญารินดา ‘อืมแล้วนี่เราจะโมโหทำไมเนี่ย’
‘ช่างเถอะ ไปหาเพื่อนดีกว่า’ อารมณ์ของเขาเริ่มเย็นลงเมื่อคิดได้แบบนั้น
“ต้นๆ กำลังไปไหนเหรอจ๊ะ” เสียงแหลมใสอ่อนหวานดังมาจากถนนทางด้านซ้ายมือ
ชายหนุ่มชะงักขาที่กำลังก้าวเดิน เงยหน้าขึ้นหันมองไปทางที่มาของเสียงด้วยความแปลกใจเขาเห็นสาวสวยรูปร่างสมส่วน สวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาว กระโปรงยีนส์บานๆ ยาวคลุมเข่า
“อ้าว พี่นุช ไปไหนมาครับ” นวพลยิ้มตาเป็ประกายความขุ่นมัวในอารมณ์จางหายไปทันที เขาถามอย่างตื่นเต้น
“ว้าว ดีใจมากเลยที่เจอนาย...เบียร์พวกนี้หนักมากเลย”เสียงหวานใส เต็มไปด้วยความร่าเริงขยับแขนยื่นถุงพลาสติกที่ภายในบรรจุกระป๋องเครื่องดื่มและขนมขบเคี้ยวไปด้านหน้า เป็การเชิญชวนให้ชายหนุ่มตรงหน้าไปร่วมดื่มด้วยกัน
“พอดีผมนัดเพื่อไว้ครับกำลังออกไปพอดี”คนตรงหน้าตอบมาแบบไม่เต็มเสียงหนัก...เสียดายจังนัดไอ้ทิวไว้แล้วด้วยสิ
“อ้าว เหรอ พี่กำลังแวะไปหาญาพอดีเลย”เสียงนั้นเอ่ยต่อมาอย่างผิดหวังนิดๆ
“งั้น...แล้วค่อยเจอกันนะครับพี่ ” ชายหนุ่มรุ่นน้องกล่าวพร้อมกับหันหลังก้าวเดินจากไป
“ได้จ้ะ ค่อยเจอกัน” ร่างโปร่งบางกล่าวจบก็เดินต่อตรงไปยังห้องพักของเพื่อนสาวทันที
‘เฮ้อ พนันได้เลย คืนนี้กลับห้องไปมีหวังเจอดีแน่เรา’เขาเดินไปพลางส่ายศีรษะเบา...ทำท่าปลงๆ
“อ๊า อยาก ออกไปใช้ชีวิตอิสระจังเลยโว้ย” ชายหนุ่มหยุดเดิน แหงนหน้าขึ้นฟ้าะโเสียงดังลั่นด้วยความอัดอั้นดังก้องไปทั่ว
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหันมามองราวกับเห็นตัวประหลาด...
“เ้าหมอนี่เป็บ้าอะไรเนี่ย”
“อยู่ดีๆ ก็ะโออกมาแบบนี้”
“หนุ่มๆ ก็แบบนี้ล่ะอารมณ์รุนแรง”
...
ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง...
“นี่ไง รูปแฟนกู สวยไหม เอ็งดูสิ” ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งยกโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอปรากฏภาพหญิงสาวผมสีน้ำตาลยาวสลวยในชุดบีกีนี่สีดำตัวจิ๋ว ที่เปิดเผยรูปร่างสวยงามยั่วราคะขาวผ่องดูราวกับว่าเ้าหล่อนไม่มีสิ่งใดปกปิดร่างกายเลย ยื่นให้อีกคนหนึ่งดู
“ว้าว สวย เซ๊กซี่มากเลย ว่ะ” เสียงตื่นเต้นกล่าวชมปนอิจฉาดังมาจากชายหนุ่มอีกคน
“ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะเบิกบานพร้อมรอยยิ้มสุขใจเต็มใบหน้า
ชายหนุ่มคนเดิมยิ้มหน้าบาน“เอ็งรู้อะไรไหมเพื่อน แม้ว่าเธอจะสวยมากก็ตาม แต่หลังจากที่เอ็งเอากับเธอบ่อยๆสักสามเดือน เอ็งก็จะเริ่มเบื่อหล่อนแล้วล่ะ”
ชายหนุ่มอีกคนก็คือนวพล...เขายิ้มเจื่อนๆเฮ้อ ไอ้ทิวคนนี้...มันไม่ได้เปลี่ยนไปสักนิดเลย ั้แ่อยู่มัธยมปลาย
“ทิวากร” หรือ“ทิว” เป็เพื่อนสนิทของ นวพลพวกเขาคบกันมาั้แ่เรียนระดับมัธยมจนกระทั่งเข้ามาเรียนต่อมหาวิทยาลัยก็ยังคบกันอยู่ทิวากรเป็คนที่ชอบเที่ยวกล้าได้กล้าเสีย ซึ่งต่างจากนวพลที่ค่อนข้างเก็บตัวไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหนบ่อยนักคนที่เขาจะออกไปเที่ยวด้วยก็มักจะเป็เพื่อนคนนี้แหละ
“พวกผู้หญิง ก็เหมือนอีตัวดีๆ นี่แหละเอ็งอาจจะคิดว่าได้อยู่กับหล่อน มีโอกาสได้เอากันบ่อยๆ มันเป็สิ่งที่ดีมาก...แต่แล้วเมื่อผ่านไปสักระยะเอ็งก็จะไม่รู้สึกอยากเอากับเธออีกเลย”เพื่อนสนิทของเขาพูดอย่างภาคภูมิใจราวกับผู้เชี่ยวชาญเื่ผู้หญิงก็ไม่ปาน
…
อ่านแล้วชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นไว้อ่านตอนต่อไปด้วยนะขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านจ้า
แล้วช่วยคอมเมนต์กันด้วยน้าา
3K
