นพคุณกลับมาอยู่บ้านได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว เวลาส่วนใหญ่เขามักจะหลบอยู่ในห้อง คุณนพรักษ์มักเข้ามาชวนลูกชายคุยอยู่บ่อย ๆ แต่นพคุณยังเคืองเขาอยู่มาก คุณนพรักษ์ถามอะไรไป เขาจะได้รับคำตอบแบบแกน ๆ ระหว่างวันเวลาที่พ่อไปทำงาน นพคุณแทบจะไม่ออกมาจากห้องเลย
คุณนพรักษ์เป็ข้าราชการ...ในวัย 47 ปี กับการงานที่มั่นคง เพราะเข้ารับราชการั้แ่ยังหนุ่ม ถ้าเขาเกษียณ...ในอีก 10 กว่าปีข้างหน้า เงินเดือนข้าราชการเกษียณก็มากโขอยู่ ก่อนหน้านี้นพคุณไม่เป็ห่วงพ่อนัก เพราะถึงแม้จะไม่มีแม่แล้ว พ่อก็ยังมีเขา เขาไม่คิดจะทิ้งพ่อไปไหน ยังคิดว่าถ้าแต่งงานเมื่อไหร่ก็คงจะอยู่ที่บ้านหลังนี้ และถ้าผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยเข้ากันไม่ได้กับพ่อ เขาจะเลือกพ่อก่อนอย่างแน่นอน นพคุณคิดถึงขนาดที่ว่าถ้ามันยุ่งยากนักเขาจะไม่มีเมีย และจะอยู่ไปกับพ่อจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง หรือถ้าพ่อตายก่อน...เขาค่อยมีเมียก็ยังไม่สาย เพราะถ้าเลือกเอาปัญหาเข้าบ้าน...เขาเลือกพ่อ! แต่นี่! พ่อคงคิดต่างจากเขาสินะ พ่อเลือกเอาปัญหาเข้าบ้าน ไม่คิดถึงความรู้สึกของเขาเลยสักนิด
ตัวปัญหาของนพคุณ...แม่เลี้ยงของเขา...ภารดี เขาไม่รู้ว่าหล่อนทำงานอะไร รู้แต่เพียงว่าหล่อน ไม่ค่อยจะอยู่บ้านนัก คุณนพรักษ์ขับรถไปทำงาน ส่วนภารดีนั้นมีรถของหล่อนเองอีกคัน ทั้งสองคนจะอยู่พร้อมหน้ากันก็ตอนวันหยุดหรือวันที่คุณนพรักษ์อยู่บ้าน...ดีแล้ว เขาจะได้ไม่อึดอัด เพราะถึงเขาจะไม่ชอบหล่อนแต่เขาก็ไม่ชอบให้มีเื่ปะทะกัน...ยกเว้นถ้ามันจำเป็จริง ๆ
ส่วนอีกตัวปัญหา...ตัวลูกสาว หล่อนแทนตัวเองว่าอะไรนะ? ลูกแก้ว... ฮึ! ยัยฝรั่งแคระ! ่นี้ปิดเทอม...ถ้าหล่อนอยู่บ้าน เขาไม่เห็นหล่อนจะทำอะไรนอกจากอยู่ที่เล้าไก่ได้ทั้งวันั้แ่เช้ายันเย็น ไอ้ไก่นั่นมีดีอะไรนะ น่ารักรึก็เปล่า...ไอ้ไก่ปีศาจ!
นพคุณรู้ เพราะห้องของเขากับหล่อนอยู่ติดกัน ถ้าอยู่บ้านกันสองคนหล่อนมักจะอยู่แต่ข้างล่าง ไม่ขึ้นมาข้างบน...คงกลัวสินะ ดีแล้วไม่ต้องมาให้เห็นหน้าหรอก เขาไม่อยากเจอ แต่บางทีหล่อนก็ออกไปกับแม่...หายกันไป 2 – 3 วัน กลับมาอีกทีก็สุดสัปดาห์...ไปนาน ๆ หรือจะไปเลยไม่กลับมาก็ได้เขายินดี
เมื่อก่อนจากที่เขาไม่เป็ห่วงพ่อเพราะเขาคิดวางแผนในอนาคตไว้หมดแล้ว แต่พอสองแม่ลูกนี่เข้ามา ก็ทำเขาผิดแผนไปหมด ตอนนี้เขาเป็ห่วง...ห่วงว่าพ่อจะโดนหลอก แล้วยิ่งตอนนี้เขาไม่อยู่บ้าน...ยิ่งแล้วใหญ่ เขาจะทิ้งพ่อไว้ให้อยู่คนเดียว...หมายถึงรับมือคนเดียวได้อย่างไร? นพคุณคิดว่าตอนนี้เขาพูดอะไรไป พ่อก็คงไม่เชื่อ พ่อคงหลงหม้ายสาวพราวเสน่ห์คนนั้นจนโงหัวไม่ขึ้น
ตลอดชีวิตที่เขารู้จักพ่อมา พ่อเขาไม่เคยเ้าชู้หรือมองใครนอกจากแม่เลย เขาคิดมาหลายวันแล้ว ก็ยังคิดไม่ตกว่ายัยปากแดงนั่นใช้วิธีอะไรถึงเอาชนะใจพ่อของเขาได้ แถมใช้เวลาแค่ไม่กี่เดือนอีกด้วย...แต่ถ้าเขาเป็พ่ออยู่ในสภาพนั้น แล้วเจอผู้หญิงร้อยเล่ห์แบบนั้น เขาเองก็ยังคิดไม่ออกว่าถ้าเป็ตัวเองจะรอดไปได้หรือเปล่า เพราะดูท่าว่ายัยปากแดงจะร้ายและเ้าเล่ห์ไม่เบา นพคุณหมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเองจนเกือบเที่ยง ตอนนี้เขาหิว ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน...จะเที่ยงอีกแล้ว เฮ้อ! น่าเบื่อไม่มีอะไรให้ทำเลย เด็กหนุ่มจึงออกจากห้องตัวเองลงไปข้างล่าง
เขาไม่แน่ใจว่าตัวปัญหารุ่นเล็กวันนี้หล่อนอยู่บ้านหรือเปล่า แต่ตัวปัญหารุ่นใหญ่ออกไปั้แ่เช้าแล้ว เพราะรถไม่อยู่ทั้งสองคัน เดินไปจะถึงประตูห้องครัวเขาชะงัก ได้ยินเสียงกุกกักอยู่ในครัว...ตัวปัญหารุ่นเล็กอยู่บ้าน! เขายืนดูหล่อนอยู่ที่ประตูครัวและดูเหมือนเ้าตัวจะไม่ได้ยินหรือเห็นว่ามีใครมายืนมองอยู่ด้วยซ้ำ...ยัยฝรั่งแคระนี่ไม่ระวังตัวเลย ถ้าเขาเป็คนอื่นล่ะ? หรือเป็โจรเข้าบ้านมาหล่อนคงโดนบีบคอตาย พริมาไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวเลย หล่อนมัวแต่ง่วนอยู่กับข้าวของตรงหน้าอย่างขะมักเขม้น
“ทำอะไรวะ?” นพคุณพึมพำพูดกับตัวเอง เขาเห็นหล่อนดูโทรศัพท์ไปจัดการข้าวของตรงหน้าไป ถ้าเดาไม่ผิดเด็กนี่น่าจะทำอะไรสักอย่างตามตัวอย่างในยูทูปแน่ ๆ ใช้เวลาพักใหญ่ หล่อนกำลังนึ่งอะไรสักอย่างกลิ่นหอมอบอวลไปทั้งครัว
สิ่งที่เห็นคือนกตัวน้อย ๆ หลากสี…เด็กหญิงปั้นขนมเป็รูปนกไม่ใช่นกจริง ๆ แต่ทำออกมาได้น่ารักน่ากิน เขาเห็นก็อดหิวไม่ได้ แต่จะให้ไปขอกินก็กะไรอยู่ ว่าแล้วก็ถอยออกมา เขาหงุดหงิดตัวเองชะมัดบ้านของเขาครัวก็ของเขาทำไมต้องเป็ฝ่ายถอย...เอาเถอะไว้ค่อยคิดทีหลัง เด็กหนุ่มหยิบเงินใส่กระเป๋ากางเกงเดินออกนอกบ้าน...ไปหาอะไรกินข้างนอก
กว่านพคุณจะกลับเข้าบ้านมาก็พักใหญ่ เขาเดินเข้าบ้านผ่านประตูครัว เด็กคนนั้นหายไปแล้วแต่สิ่งที่อยู่บนโต๊ะคือขนมที่มีฝาแก้วใส ๆ ครอบอยู่ หล่อนจัดจานไว้น่ารักน่าชัง เสียงจากหลังบ้านก็ไม่มี...ที่เล้าไก่ก็ไม่มี
“สงสัยอยู่ข้างบน” นพคุณพูดกับตัวเอง
“ขอชิมชิ้นหนึ่งนะ” เขาเปิดฝาแก้วอย่างรวดเร็วหยิบขนมที่ทำเป็นกสีชมพูสดใสใส่เข้าปาก อืม...อร่อยดีมันเรียกว่าอะไรนะ? อยากชิมอีกชิ้นจัง แต่ไม่ได้! เขาเขี่ยขนมที่เหลือแทนที่ตัวที่หายไป ถ้าหล่อนลงมาแล้วเห็นว่าที่มันแหว่งไปเดี๋ยวจะรู้ว่าโดนขโมยกินขนม ได้ยินเสียงกุกกักข้างบน นพคุณรีบออกจากครัววิ่งขึ้นบันได เขาเห็นจานขนมวางอยู่หน้าห้องตัวเอง มันถูกจัดจานไว้อย่างสวยงามและครอบไว้ด้วยฝาแก้ว...ดูดีมีราคา ข้างจานมีกระดาษโน้ตลายมือขยุกขยิกเขียนไว้ว่า
“เรียน คุณนพคุณ...(มีคำขึ้นต้นด้วยแฮะ!) ขนมจีบนกไทยค่ะ เป็อาหารว่างไทยโบราณ คุณนพคุณอาจจะไม่เคยเห็นเพราะมันใช้เวลาทำนานเลยไม่ค่อยมีคนทำขาย ถ้าเคยกินขนมช่อม่วงก็จะรู้ว่าขนมสองอย่างนี้เหมือนกันเลยค่ะ ใช้แป้งและไส้เดียวกันเพียงแต่จับจีบคนละแบบ ลูกแก้วลองทำครั้งแรก ถ้าไม่อร่อยก็อย่าว่ากันนะคะ ลูกแก้วเห็นเค้าทำกันในอินเตอร์เน็ตเลยลองทำตามดูบ้าง ความจริงอยากจะทำเป็ไก่มากกว่าแต่มันจะใช้เวลามากเกินไป สุดท้ายก็เลยทำตามอย่างในคลิป คุณนพคุณลองชิมดูนะคะ ถ้าอร่อยติดใจข้างล่างก็ยังมีอีกเยอะเลยค่ะ ลงไปกินได้เลยนะคะ...ลูกแก้ว” อ่านจบเขาแทบกลั้นขำไม่อยู่ เด็กนี่เขียนโน้ตออกมาได้เหมือนเรียงความไม่มีผิด เขาไม่เคยเห็นโน้ตยาวขนาดนี้มาก่อน หรือหล่อนจะกำลังสับสนระหว่างการเขียนโน้ต เรียงความ หรือการเขียนจดหมายถึงเพื่อน แต่เขาจะไม่มาอ่านโน้ต ที่ยาวเป็หน้ากระดาษแล้วยิ้มขำอยู่หน้าห้องตัวเองให้หล่อนออกมาเห็นหรอก นพคุณวางจดหมายไว้ที่เดิม อดเสียดายขนมกับจดหมายประหลาดนั่นไม่ได้ แต่เขาจะไม่กินของหล่อน (แม้จะแอบกินไปแล้ว) ให้เสียศักดิ์ศรีหรอก ชิ! คิดจะติดสินบนเขาอย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะ
พริมาลงมาข้างล่างได้เกือบ 2 ชั่วโมงแล้ว แต่ดูเหมือนคนในห้องยังไม่ออกมาเลย หล่อนเอาขนมกับโน้ตไปวางไว้ที่หน้าประตู เผื่อเขาเปิดออกมาจะได้เห็น
“หรือว่าจะไปเคาะประตูเรียกดีนะ” เด็กหญิงยืนมองขึ้นไปจากตีนบันได หล่อนแค่คิดแต่ก็ไม่กล้าคราวก่อนที่เจอกันเขาก็เหวี่ยงน่าดู นี่ถ้าเห็นหน้าหล่อนอีกมีหวังได้อาละวาดอีกแน่ คุณลุงก็ไม่อยู่ ไม่เอาดีกว่าต่างคนต่างอยู่สงบ ๆ แบบนี้แหละดีแล้ว เด็กหญิงเดินไปนั่งในห้องรับแขก หล่อนเห็นชั้นวางหนังสือ...มีหนังสือเต็มไปหมด ตอนนี้ไก่นพคุณของหล่อนหลับไปอีกแล้ว วันนี้หล่อนเล่นกับมันนานตลอด่เช้า พยายามสอนให้มันขันอยู่นาน มันอาจจะหมดแรงเลยหลับคอพับคออ่อน หล่อนเองก็ไม่อยากจะรบกวนมันมากเกินไปนัก เห็นเขาว่ากันว่าถ้าเล่นมากไปมันจะเฉามือตาย หล่อนยังไม่อยากให้ไก่ของหล่อนตายหรือเป็อะไรไป ให้มันพักบ้างก็ได้
“เฮ้อ...ไก่ก็หลับ คนข้างบนก็ไม่ชอบขี้หน้าเรา ไม่มีอะไรทำเลยแฮะ” พลันสายตาเด็กหญิงหันไปเห็นหนังสือมากมาย
“หาหนังสืออ่านดูสักเล่มดีกว่า” พริมาเดินไปเลือกดูหนังสือ สิ่งที่เห็นเป็ตำราเรียนซะส่วนใหญ่
“จะหาหนังสืออ่านแก้เซ็ง เจอหนังสือเรียนแบบนี้เซ็งหนักกว่าเดิม” เด็กหญิงใช้เวลานานพอสมควรไล่ดูหนังสือเกือบหมดทั้งชั้นก็ยังไม่มีเล่มไหนน่าสนใจ หล่อนรื้อดูไปเรื่อย ๆ สายตาพลันไปเห็นอัลบั้มรูป
“เอ๊ะ! รูปนี่นา” เด็กหญิงนั่งลงบนพื้นหน้าชั้นวางหนังสือ หยิบอัลบั้มรูปออกมาวางตั้งใหญ่ หล่อนนั่งเปิดไล่ดูรูปในอัลบั้มอย่างสนใจ
“โห...คุณลุงสมัยหนุ่ม ๆ หล่อจัง หน้าเหมือน...” เด็กหญิงมองขึ้นไปข้างบน นพคุณมีเค้าหน้าตาละม้ายคล้ายพ่อ แต่เด็กหนุ่มขาวกว่าคุณนพรักษ์...น่าจะขาวเหมือนแม่ พริมาเดาไปเรื่อยเปื่อย เพราะหล่อนยังไม่เห็นรูปแม่ของนพคุณเลย เป็รูปของเด็กหนุ่ม...ที่ตอนนี้หมกตัวอยู่แต่ในห้องข้างบนซะเป็ส่วนใหญ่ พริมาสังเกตเห็นว่าในรูปนพคุณเป็เด็กอารมณ์ดี เขายิ้มสดใสแทบจะทุกรูป อัลบั้มรูปที่พริมานั่งดูอยู่นั้นมีรูปของนพคุณทุก ๆ ่วัย...จนเกือบถึงปัจจุบัน แต่ทำไมตอนนี้เขาไม่ยิ้มร่าเริงเหมือนในรูปเลยนะ
“ทำไมตัวจริงหน้าหงิกจัง...” พริมาพูดพึมพำไปดูรูปไป บางรูปหล่อนยิ้มตาม เขาดูมีความสุขจัง เด็กหญิงนั่งดูรูปไปเรื่อยจนจะหมดทุกอัลบั้มที่รื้อออกมาแล้ว พลันเห็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง...มีรูปเสียบอยู่ เด็กหญิงหยิบรูปจากสมุดบันทึกนั่น เห็นรูปผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางใจดียิ้มตอบกลับมา
“เอ๊ะ!” พริมาอุทานเบา ๆ หล่อนเหมือนจะเคยเห็นผู้หญิงคนนี้ที่ไหนมาก่อน หรือเพราะคนในรูปก็มีเค้าละม้ายคล้ายคนข้างบนอยู่เหมือนกัน แต่ไม่ใช่...หล่อนต้องเคยเจอผู้หญิงคนนี้มาก่อนแน่ ๆ
“นั่นรูปแม่ฉันถ้าเธออยากจะรู้อ่ะนะ ก่อนที่แม่เธอจะเข้ามา และยังมีรูปอีกเยอะที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ความสุข อยู่ในตู้นั่น ฉันจะบอกให้ก็ได้ถ้าช่วยให้เธอหายสอดรู้” นพคุณกอดอกมองจากประตูห้องรับแขก เขาลงมากินน้ำข้างล่าง และจังหวะที่นพคุณลงมาข้างล่างเขาจึงเห็นเด็กหญิงรื้อชั้นหนังสือนั่งดูรูปอยู่พอดี
“เอ่อ...” เด็กหญิงใ หล่อนไม่ได้ยินเสียงคนลงมาจากข้างบน หรือเพราะไม่คิดว่าเขาจะลงมา เด็กหญิงกำลังนั่งดูรูปอยู่เพลิน ๆ ได้ยินเสียงจากประตูจึงหันไปดู เห็นนพคุณกอดอกยืนมองหล่อนอยู่แล้ว...เขามานานหรือยังนะ? แล้วนั่น...สีหน้านั่น เขาโมโหหล่อนอีกแล้ว ั้แ่มาอยู่ที่นี่และทุกครั้งที่พวกเขาเจอกัน พี่คนนั้นไม่เคยยิ้มเลย หล่อนพอจะรู้ว่าเขาไม่พอใจที่พ่อเขามาจดทะเบียนกับแม่หล่อน เพราะคุณป้า...รูปแม่ของนพคุณอยู่ในมือของเด็กหญิง คุณป้าเพิ่งเสียได้ไม่ถึงปี เขาคงยังทำใจไม่ได้สินะ...หล่อนเข้าใจดี การสูญเสียคนที่รักไปอย่างไม่มีวันกลับ...เป็หล่อนก็คงจะเสียใจเหมือนกัน พริมามองรูปในมือพร้อมคิดตาม จังหวะเดียวกับที่นพคุณเข้ามากระชากรูปที่อยู่ในมือของเด็กหญิง รูปขาดเป็สองส่วน พริมาใหล่อนไม่คิดว่านพคุณจะดึงรูปในมือ ส่วนนพคุณเองก็ใเช่นกัน เขาไม่คิดว่ารูปจะขาดแบบนี้ เพราะเด็กนี่แท้ ๆ ถ้าหล่อนไม่จุ้นจ้านสอดรู้รูปแม่เขาก็คงไม่ขาด
“เธอ!!!” เด็กหนุ่มตวาดลั่น เขาโมโห...ไม่ใช่แค่เื่นี้ แต่เพราะหลาย ๆ เื่ จะว่าเขาพาลมาลงกับเด็กผู้หญิงคนนี้ก็ได้
“ขอโทษค่ะ! ลูกแก้ว เอ่อ...ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ” เด็กหญิงยกมือไหว้ หล่อนใไม่คิดว่าเขาจะโมโหขนาดนี้
“ไม่ได้ตั้งใจ? ไม่ได้ตั้งใจของเธอคืออะไร? อัลบั้มรูปที่กองอยู่เต็มพื้นนี่คือสิ่งที่เธอบอกว่าไม่ตั้งใจอย่างนั้นเหรอ? เธอไม่ได้ตั้งใจรื้อของในตู้ เธอไม่ได้ตั้งใจรื้อรูปออกมาดู หรือเธอจะบอกว่าเธอไม่ได้ตั้งใจสอดรู้สอดเห็น!” เด็กหนุ่มสาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว เด็กหญิงถอยหลังกรูด
นพคุณไม่เคยพูดตวาดใครเสียงดังแบบนี้ แต่วันนี้เขาโมโห...โมโหที่แม่ตายแล้วเขากับพ่อต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ โมโหที่พ่อพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้าน โมโหที่เขาไม่รู้อะไรเลย โมโหเด็กผู้หญิง คนนี้...เด็กนี่มีสิทธิอะไรมาถือวิสาสะค้นของในบ้านของเขา และเพราะหล่อนนั่นแหละ ที่ทำให้รูปแม่เขาขาดแบบนี้...นพคุณมองรูปแม่ส่วนหนึ่งที่อยู่ในมือตัวเอง และอีกส่วนที่อยู่ในมือของเด็กหญิง ลึก ๆ เขารู้ว่าหล่อนไม่ได้ตั้งใจ แต่ตอนนี้เขาไม่อยากจะเข้าใจอะไรนัก
“พอใจเธอรึยัง! ทุกอย่างในชีวิตของฉันพังหมดแล้ว เพราะเธอเพราะแม่เธอ! แล้วนี่ยังจะรูปแม่ฉันอีก เธอไม่คิดจะเหลืออะไรไว้ให้ฉันบ้างเลยใช่ไหม แย่งไปทุกอย่าง ทั้งพ่อ...ทั้งหมด!” นพคุณปารูปในมือใส่พริมา เด็กหญิงน้ำตาคลอ หล่อนไม่ได้ตั้งใจให้เื่มันเป็แบบนี้ ไม่ว่าจะเื่ไหนทั้งนั้น เขากล่าวโทษหล่อน มากเกินไป ทำไมกันนะ? อย่างหล่อนจะมีเรี่ยวแรงหรือสติปัญญาอะไรที่จะทำอย่างที่เขากล่าวหาได้ เด็กหญิงมองตามนพคุณที่ตอนนี้เดินขึ้นห้องตัวเองไปอย่างรวดเร็ว หล่อนโล่งอกที่วันนี้เด็กหนุ่มไม่ได้เข้ามากระชากหรือโดนตัวหล่อนเหมือนครั้งก่อน เพียงแต่ “มองแรง” แล้วก็เดินปึงปังขึ้นห้องตัวเองไป
“ลูกแก้วไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ เฮ้อ...ใช้สก๊อตเทปแปะจะได้ไหมนะ” เด็กหญิงก้มลงเก็บรูปแม่ของนพคุณส่วนที่หล่นอยู่บนพื้น ลองเอาสองส่วนของรูปประกบกัน แล้วมองดูรูปที่ขาดอย่างใช้ความคิด
หมดอารมณ์...นพคุณใช้คำว่า “สอดรู้” สินะ พริมารีบเก็บอัลบั้มทั้งหมดกลับไปเก็บไว้ที่เดิม หล่อนไม่อยาก...สอดรู้อีกแล้ว
“ใครจะไปรู้กันว่าดูไม่ได้ ถ้าหวงก็เอาไปเก็บไว้ในห้องตัวเองสิ” เด็กหญิงบ่นเบา ๆ ขณะเก็บทุกอย่างให้เรียบร้อยเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ไม่ได้เก็บเหมือนเดิมคือรูปของแม่นพคุณที่ขาดเป็สองส่วน พริมาถือรูปไว้ในมือ...เด็กหญิงถอนใจเบา ๆ หล่อนจะทำยังไงดีนะ?
นพคุณกลับเข้าห้องตัวเองไปอย่างร้อนรุ่มในใจ เขาโมโห และตอนนี้พยายามควบคุมสติและอารมณ์ของตัวเองอย่างสุดความสามารถ อีกแค่สองอาทิตย์เท่านั้น เขาก็จะกลับเข้าโรงเรียนประจำแล้ว สิ่งที่ดีคือเขาจะไม่ต้องมาเจอกับยัยปากแดงแล้วก็เด็กนั่นไปอีกหลายเดือน แต่ถ้าระหว่างที่เขาไม่อยู่ล่ะ? สองแม่ลูกนั่นจะทำอะไรอีก เขาไม่อยากพลาด...พลาดเหมือนตอนก่อนที่ทั้งสองคนนั่นจะเข้ามาอยู่ในบ้าน เด็กหนุ่มคิดทบทวนหลายอย่าง บางทีเขาอาจจะต้องยอมเสียสละบางอย่าง เพื่อไม่ให้เสียอะไรอีกหลายอย่างไป อย่างน้อยก็เพื่อไม่ให้ทุกอย่างมันราบรื่นเกินไปสำหรับแม่เลี้ยงของเขา ถ้าพ่อไม่มีสติพ่อก็้าคนที่ยังพอมีสติคอยเตือน เขาต้องทำอะไรสักอย่างสินะ นพคุณนั่งลงใช้ความคิดอย่างหนัก
เวลาอาหารเย็นวันนี้ทุกคนนั่งพร้อมหน้ากันอยู่บนโต๊ะอาหาร นพคุณนั่งหน้าตึง พริมานั่งก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเด็กหนุ่ม หล่อนยังรู้สึกผิดกับเื่เมื่อตอนบ่าย ส่วนภารดีกับคุณนพรักษ์กำลังคุยกันเื่งานของแต่ละคน...เหมือนอยู่กันแค่สองคน พวกพ่อแม่ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าลูก ๆ ของพวกเขามีปัญหากัน
“ผมจะกลับมาอยู่บ้าน” อยู่ ๆ นพคุณก็โพล่งขึ้นมา และสำเร็จมันหยุดการสนทนาของคนทั้งสองทันที ทุกสายตาหันมามองเขา
“ลูกหมายความว่ายังไง?” คุณนพรักษ์ถามลูกชาย เขายังงง ๆ อยู่ กับสิ่งที่ลูกชายบอก
“จะกลับมาตอนเสาร์อาทิตย์ หรือว่าจะไปกลับทุกวัน โรงเรียนอยู่ตั้งไกลลูกจะเดินทางไหวหรือ?” คุณนพรักษ์ถามด้วยความเป็ห่วง เพราะถึงโรงเรียนประจำของนพคุณจะอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ แต่ก็ถือว่าไกลพอสมควรถ้าจะต้องเดินทางไปกลับทุกวัน
“ผมจะย้ายจากโรงเรียนประจำ มาอยู่โรงเรียนใกล้บ้าน” นพคุณพูดตอบคำถามพ่อแต่ตาเขาจ้องสองแม่ลูก ภารดีไม่ได้พูดอะไร หล่อนเพียงแต่นั่งฟังเฉย ๆ ส่วนพริมาขมวดคิ้ว เหมือนหล่อนกำลังคิดว่า “โรงเรียนใกล้บ้าน” ที่ว่านั่นมีโรงเรียนอะไรบ้าง แต่เด็กหญิงไม่รู้จักแถวนี้มากนัก ชื่อโรงเรียนที่คิดออกจึงมีไม่มากนัก
“เหลวไหล!” คราวนี้ทุกคนใ...พริมาไม่เคยเห็นคุณลุงโมโหเลยสักครั้ง แต่วันนี้ดูเหมือนว่าคุณลุงของหล่อนจะพยายามอย่างสุดความสามารถในการควบคุมอารมณ์ตัวเอง ส่วนนพคุณนั้นเขามองพ่อด้วยสายตาท้าทาย
“ไม่เหลวไหลอะไรทั้งนั้น ผมคิดดีแล้ว พ่อยังทำอะไรตามใจตัวเองได้ แล้วทำไมผมจะทำบ้างไม่ได้” เด็กหนุ่มสวนกลับบิดาทันควัน
“นี่มันไม่ใช่การเอาชนะกันนะตาคุณ ลูกจะเอาอนาคตมาเล่นแบบนี้เพราะอยากเอาชนะพ่อไม่ได้ สุดท้ายแล้วมันไม่มีใครชนะทั้งนั้นแหละ” พริมาเห็นคุณลุงของหล่อนขบกรามแน่น เขาคงพยายามอย่างยิ่งที่จะข่มอารมณ์ตัวเองให้เย็นลง แต่ดูท่าว่ามันจะยากเอาการ เพราะตัวต้นเหตุยังคงส่งสายตาท้าทายมาไม่หยุด
“มันไม่ใช่การเอาชนะ... นี่มันอนาคตของผม ผมจะทำอะไร มันก็ไม่ใช่ธุระอะไรของพ่อ เหมือนเื่ของพ่อที่มันไม่ใช่ธุระอะไรของผม เพราฉะนั้นต่างคนต่างไม่มีส่วนร่วมในการตัดสินใจอะไรของใครทั้งสิ้น เหมือนที่พ่อทำไงครับ!” ยิ่งพูดเสียงยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ พริมามองตาม...หล่อนจะต้องมาอยู่ในเหตุการณ์ที่เหมือนาย่อย ๆ แบบนี้กี่ครั้งกันนะ ั้แ่วันแรกที่เขากลับมา วันถัดไปก็ด้วย แล้วมาวันนี้อีกในเวลาไม่ถึงอาทิตย์พวกเขาทะเลาะกันเฉลี่ยวันเว้นวันเลยทีเดียว...แล้วนี่ถ้าเขากลับมาอยู่บ้าน เด็กหญิงไม่อยากจะคิดว่าบ้านจะลุกเป็ไฟขนาดไหน
“หยุดทำตัวเหลวไหลได้แล้วตาคุณ!” ดูเหมือนคราวนี้ความอดทนของคุณนพรักษ์ได้หมดลงแล้ว เขาตบโต๊ะและตวาดลูกชายเสียงดัง
“กว่าลูกจะสอบเข้าโรงเรียนนั้นได้มันยากขนาดไหน แล้วลูกจะมาทำตัวแบบนี้เพื่อประชดพ่อมันไม่คุ้มกันหรอกนะ สุดท้ายคนที่จะได้รับผลของมัน มันไม่ใช่ใครเลย มันคือตัวลูกเอง” ภารดีเอื้อมมือไปจับมือคุณนพรักษ์เอาไว้ หล่อนส่งสัญญาณบอกให้เขาใจเย็น ๆ แต่นพคุณตีความต่างออกไป...ยัยปากแดง เสแสร้งทำเป็เหมือนเห็นใจพ่อเขา เพราะเขาสินะที่ก่อเื่และทำให้เื่วุ่นวายกันไปหมด เขาทำให้พ่อหนักใจ ในขณะที่หล่อนทำเป็เข้าใจและเห็นใจทุกอย่าง...พ่อเขาต้องหนักใจที่มีลูกแบบนี้...แบบเขา
“ผมไม่ได้จะขออนุญาต แค่จะบอกพ่อเอาไว้” เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารทำท่าจะเดินขึ้นข้างบน คุณนพรักษ์ลุกตามเข้าไปขวางลูกชายไว้
“จะไปไหนตาคุณ คุยกันให้รู้เื่ก่อน”
“ผมรู้เื่แล้ว... ดูเหมือนคนที่ไม่รู้เื่น่าจะเป็พ่อนะครับ ทำไม? กลัวผมกลับมาแล้วมาขัดความสุขของพ่อกับยัยปากแดงนี่รึยังไง!” สิ้นคำคุณนพรักษ์ตบหน้านพคุณอย่างแรง เด็กหนุ่มใ ตลอดชีวิตเขาไม่เคยถูกพ่อตีเลยสักครั้ง ดุก็แทบจะไม่เคย แต่วันนี้เขาถูกพ่อตบ...ตบต่อหน้าคนที่เขาเกลียด ใช่เขาเกลียด! เกลียดสองแม่ลูกที่แย่งพ่อเขาไป ในชีวิตเขาไม่เหลือใครแล้ว เหลือแต่พ่อคนเดียว...แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว นพคุณหันไปมองหน้าบิดาที่ตอนนี้มองเขาอยู่เหมือนกัน พ่อเขาโกรธ พ่อไม่เคยโกรธเขามากมายแบบนี้ แค่เพราะเขาพาดพิงถึงเมียใหม่ของพ่อเท่านั้น เขาหันไปมองภารดีที่ตอนนี้ใช้สองมือจับแขนพ่อเขาไว้ ฮึ! ทำเป็เสแสร้ง ความจริงในใจคงสะใจอยู่สินะ ส่วนเด็กนั่นหล่อนไม่ได้ลุกขึ้นมาจากโต๊ะอาหารเหมือนคนอื่น ๆ แต่เขารู้ว่าหล่อนกำลังเก็บข้อมูลทุกอย่าง ถ้าเขาไม่มีความสุขก็อย่าหวังเลยว่าสองแม่ลูกนี่จะอยู่อย่างมีความสุขในบ้านของเขา!!!
เด็กหนุ่มกลับเข้าห้องตัวเองด้วยอารมณ์โมโหไม่ต่างจากบิดา เขานั่งสงบสติอารมณ์ของตัวเองแล้วคิดได้ว่าเขาไม่ควรปล่อยให้พ่ออยู่บ้านลำพังกับสองแม่ลูกนั่น ในขณะที่เขาไปโรงเรียน...โรงเรียนนี้ที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดและเขาก็สอบเข้ามาได้สำเร็จ แต่วันนี้เขายอมทิ้งความฝันของตัวเอง เขาต้องกลับมาดูแลพ่อ เขาจะไม่ปล่อยให้พ่อถูกหลอกเป็อันขาด แต่ดูเหมือนพ่อจะไม่เข้าใจ คิดว่าที่เขาทำไปเพราะอยากประชด! ประชดเหรอ? สำหรับเขาจะไม่ใช้การประชด ถ้าประชดแล้วคนที่สูญเสียที่สุดคือเขาเอง สุดท้ายแล้วจะได้อะไร งานนี้เขาไม่ได้ประชด แต่เขาเป็ห่วงพ่อมากกว่า...มาคิดดูแล้วเขาไม่ควรทิ้งพ่อไปั้แ่แรก แต่จะทำยังไงให้พ่อเข้าใจว่าที่เขาจะกลับมาอยู่บ้านมันมีเหตุผล แต่ถ้าจะบอกเหตุผลของเขาตรง ๆ พ่อก็คงจะรับไม่ได้ เพราะเหตุผลของเขาคือไม่อยากให้สองแม่ลูกได้อยู่อย่างสบายและเสวยสุขในขณะที่เขาไม่ได้อยู่ปกป้องพ่อ เหตุผลของเขาคือเขาจะต้องคอยขวางทุกวิถีทาง เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่อยู่บ้านพ่อเลยพลาดท่าเอาแม่หม้ายลูกติดนี่เขาบ้าน แต่ต่อไปถ้ามีเขาพ่อจะไม่ทำพลาดแบบนี้อีก และเหตุผลที่สำคัญคือเขาเป็ห่วงพ่อ ตอนนี้เขาเหลือพ่อแค่คนเดียวถ้าระหว่างที่เขาไม่อยู่แล้วพ่อเป็อะไรไปเขาจะอยู่ได้อย่างไร เหตุผลของเขามีมากมาย มันมากกว่าการประชดแบบที่พ่อเข้าใจ แต่เขาจะไม่บอกเหตุผลพ่อทั้งหมดหรอกนะ บางข้อก็คงต้องเก็บไว้ในใจ แต่เมื่อกี้นี้ข้างล่างนั่นเขาทำพลาดไปหน่อย เขาใจร้อนเกินไป
พอสงบสติอารมณ์ได้แล้วนพคุณจึงคิดได้ เขาจะรอให้พ่ออารมณ์เย็นลงก่อน และเขาก็ต้องอารมณ์เย็นลงด้วย เขาจะคุยกับพ่อดี ๆ คุณนพรักษ์เป็คนมีเหตุผล ถ้าเขาใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์พ่อจะต้องเข้าใจ เขาจะไม่ใช้อารมณ์แบบเมื่อตอนหัวค่ำอีกแล้ว...หมายถึงในเื่นี้ล่ะนะ พออารมณ์เย็นลงเด็กหนุ่มก็มีเวลาสำรวจตัวเอง หน้าเขายังมีรอยมือของพ่ออยู่...เด็กหนุ่มน้ำตาคลอ พ่อไม่เคยตีเขาเลยสักครั้ง เพียงเพราะเขาพูดพาดพิงถึงยัยแม่เลี้ยงนั่นฝ่ามือของพ่อก็ฟาดลงเต็ม ๆ ที่หน้าของเขา แม่จะรู้ไหมว่าพ่อเป็แบบนี้ไปแล้ว เขาอยากรู้ว่าตอนนี้พ่อจะยังเราเขารักแม่เหมือนเดิมหรือเปล่า หรือในใจของพ่อไม่มีที่ว่างให้เขาอีกต่อไปแล้ว
เสียงท้องร้องทำให้เขาคิดได้ วันนี้เขาแทบจะไม่ได้กินอะไรเลย ตอนเย็น...เมื่อกี้เื่ก็ดันมาเกิดก่อนจะได้กินข้าว พอเกิดเื่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครได้กินข้าวเลยสักคน...หรือว่าพวกเขาจะนั่งกินกันต่อนะ...กินข้าวเย็นกันสามคนพ่อแม่ลูกโดยไม่มีเขา
นพคุณดูนาฬิกาตอนนี้บอกเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว เขาต้องกินข้าวเพราะตอนนี้ท้องร้องประท้วงอย่างหนัก ว่าแล้วก็ลุกขึ้นเดินลงไปข้างล่าง เขาคิดว่าถ้าเจอพ่อข้างล่างเขาจะเริ่มต้นคุยกับพ่อใหม่ คราวนี้จะพูดกันดี ๆ พูดด้วยเหตุผล
เด็กหนุ่มเดินลงบันไดแล้วมุ่งตรงไปทางหลังบ้านบริเวณที่มีห้องครัวคั่นอยู่...จะยังพอมีอะไรเหลือให้เขากินบ้างไหมนะ นพคุณคิดแล้วว่าั้แ่วันนี้เป็ต้นไปเขาจะไม่หมกตัวอยู่แต่ในห้องอีกแล้ว บ้านนี้เป็ของเขา เขาจะอยู่ตรงไหนก็ได้ สองแม่ลูกนั่นแหละที่เป็ฝ่ายต้องหลบออกไป ขณะเดินไปเกือบจะถึงประตูครัวเขาได้ยินเสียงหัวเราะ มีเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน นพคุณชะงักฝีเท้า ความจริงแล้วมันเป็จริงดังที่เขาคาดการณ์ไว้ คือพวกเขาสามคนก็ยังทำตัวตามปกติ มีแต่เขา...เขาคนเดียวเท่านั้นที่คิดกังวลบ้าบออยู่คนเดียว
เด็กหนุ่มเดินไปถึงประตูครัว ภาพที่เห็นคือทั้งสามคนกำลังนั่งล้อมวงอยู่ในครัว พวกเขากำลังกินอะไรกันนะ...อ้อ! นั่นไง ขนมอะไรสักอย่างที่เขาจำชื่อมันไม่ได้ แต่เขาจำได้ว่าเป็ขนมที่เด็กนั่นเป็คนทำ และทำออกมาได้อย่างน่ารักน่ากินทีเดียว...คงได้จังหวะอวดของพอดีสินะ ในขณะที่ลูกชายทำแต่เื่ ทุกข์ใจ ลูกสาว...ลูกใหม่ก็เข้ามาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี ถ้าเขาเข้าไปในครัวตอนนี้ ห้องครัวของบ้านหลังใหญ่ที่ไม่ใช่ห้องเล็ก ๆ เลย คงจะดูแคบและอึดอัดน่าดู
นพคุณยืนมอง เด็กผู้หญิงคนนั้นกำลังพูดเจื้อยแจ้ว...หล่อนพูดเก่งชะมัด ไม่ว่าคุยอะไรก็ดูเหมือนพ่อเขาจะชอบใจไปหมด เขาเห็นพ่อยิ้มตลอดเวลา ส่วนยัยปากแดง...วันนี้ก็ยังคงทาปากสีแดง เขาไม่ได้พูดใส่ร้ายหล่อนเกินจริงไปเลย ั้แ่เจอกันวันแรกแดงยังไงวันนี้ก็ยังคงแดงหยั่งงั้น ตอนนี้หล่อนไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่นั่งมองพ่อเขากับลูกสาวตัวเองคุยกันเท่านั้น บางครั้งก็หยิบขนมเข้าปากหัวเราะตามคู่สนทนาที่หล่อนนั่งมองอยู่ ขนมถูกกินหมดไปแล้ว นพคุณยืนมองอยู่ตลอดเวลา...พ่อเขาดูเหมือนจะอารมณ์ดีดูเป็ปกติ แต่เขานี่สิตอนนี้ไม่ปกติ ไม่ปกติอย่างมาก เมื่อคิดได้อย่างนั้นเด็กหนุ่มถอยหลังเดินกลับขึ้นห้องตัวเองไปอย่างเงียบที่สุด
หลังจากเกิดเื่เมื่อตอนหัวค่ำ นพคุณยังหมกตัวอยู่แต่ในห้อง ส่วนภารดีกับคุณนพรักษ์นั่งคุยอะไรสักอย่างกันอย่างเคร่งเครียด เด็กหญิงยังไม่อยากขึ้นข้างบน แต่ก็ไม่อยากนั่งฟังผู้ใหญ่คุยกันในบ้านด้วยเหมือนกัน หล่อนจึงหลบไปอยู่หลังบ้าน...อยู่กับไก่ของหล่อนดีกว่า...สบายใจกว่า
“ลูกแก้วยังไม่ได้กินข้าวเลย...นพคุณรู้ไหมคุณลุงกับพี่คนนั้นทะเลาะกันแรงมากเลย ลูกแก้วไม่เคยเห็นคุณลุงโกรธมาก่อน แสดงว่าคราวนี้คุณลุงต้องโมโหมากแน่ ๆ” เ้านพคุณของเด็กหญิงนอนอยู่บนตัก ตอนนี้ก็เกือบสองทุ่มแล้วแต่ดูเหมือนมันยังง่วงอยู่เลย นี่มันนอนมาั้แ่่บ่ายแล้วนะ! สงสัยหล่อนจะฝึกมันหนักไปหน่อย คงต้องแบ่งเวลาใหม่แล้วล่ะ พริมานั่งคุยกับไก่ของหล่อนอยู่อีกพักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไก่ของหล่อนดูท่าว่าจะไม่ไหวแล้วจริง ๆ หล่อนจึงเอามันเข้าเล้าแล้วกลับเข้าในบ้าน แม่กับพ่อเลี้ยงเดินผ่านเข้ามาทางครัวพอดี
“อ้าวลูกแก้ว ยังไม่นอนอีกเหรอลูก” คุณนพรักษ์ทักเด็กหญิง ดูเหมือนอารมณ์จะดีขึ้นมากแล้ว ภารดียืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ หล่อนไม่รู้แม่คุยอะไรกับคุณลุง แต่ดูท่าว่าทั้งสองคนจะหาข้อยุติและทางออกของปัญหาได้แล้ว
“ลูกแก้วออกไปคุยกับนพ...กับไก่น่ะค่ะ แต่วันนี้มันเอาแต่หลับท่าเดียวเลย” เด็กหญิงเล่าว่าวันนี้หล่อนคงฝึกมันหนักเกินไป คงต้องหาวิธีใหม่ที่เหมาะกับไก่ของหล่อนฝึกเข้มไปเดี๋ยวไก่หล่อนจะตายซะก่อน
“แล้วนี่ลูกกินข้าวรึยัง? แม่เห็นเมื่อตอนหัวค่ำลูกยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่นา” ไม่ใช่แค่พริมา แต่ดูเหมือนยังไม่มีใครได้กินข้าวเย็นเลยสักคน
“แหะ...ยังเลยค่ะ อ้อ! แม่กับคุณลุงลองกินนี่สิคะ ลูกแก้วว่าจะอวดั้แ่เมื่อเย็นแล้ว” เด็กหญิงยกขนมที่หล่อนเพิ่งนึ่งเสร็จก่อนที่แม่กับคุณลุงของหล่อนจะกลับถึงบ้านได้ไม่นาน ขนมถูกวางเรียงอยู่ในจานสวยงามมีฝาแก้วครอบไว้อย่างดี เด็กหญิงจัดจานไว้อย่างสวยงาม หล่อนจัดผักที่ใช้กินเป็เครื่องเคียงให้เป็รังของนกตัวน้อย ๆ หลากสี ดูเหมือนสวนน้อย ๆ ในจานแก้ว ภารดีภูมิใจถึงแม้ลูกสาวหล่อนจะเรียนหนังสือไม่เก่งนัก แต่หล่อนก็ค้นพบสิ่งที่ตัวเองชอบและถนัดและทำมันออกมาได้ดีพริมาชอบงานศิลปะและหล่อนชอบทำอาหารของแบบนี้ไม่จำเป็ต้องสอนหรือที่เค้าเรียกกันว่าพร์นั่นแหละ ไม่ต้องสอน...เป็เอง แต่ถ้าฝึกฝนเรียนรู้เพิ่มเติมก็จะเก่งได้ไม่ยากเลย
“โอ้โห!!!” คุณนพรักษ์อุทาน เขาไม่ได้แกล้งอุทานแต่เขาดูจะแปลกใจจริง ๆ กับสิ่งที่เห็น
“นี่หนูทำเองจริง ๆ เหรอ? มันน่ารักมากเลย...แล้วกินได้จริงไหมนี่?” ผู้สูงวัยกว่าแกล้งเย้า เหมือนเวลาที่ใครทำอาหารแล้วหลายคนชอบแกล้งพูดว่า “จะกินได้ไหม ท้องจะเสียรึเปล่า” ภารดีตีแขนสามีเบา ๆ
“แหม! กินได้สิคะ อร่อยด้วยนะ อ่ะ! ลองชิมดูค่ะ” ภารดีหยิบนกตัวน้อยสีชมพูป้อนสามี พริมาส่งยิ้มให้พ่อเลี้ยงส่งสายตาประมาณว่าสิบปากว่าไม่เท่าลองชิมเอง ไม่พูดมากคุณนพรักษ์ยกหัวแม่มือส่งให้สื่อความหมายว่า “สุดยอด” พริมาหัวเราะชอบใจ พวกเขานั่งกินขนมกันอีกพักใหญ่ ตอนนี้สถานการณ์ดีขึ้นทุกคนดูจะอารมณ์ปกติแล้ว กว่าจะแยกย้ายกันเข้าห้องตัวเองก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่ม แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ในขณะที่พวกเขานั่งคุยหัวเราะกันนั้น...มีใครบ้างคนแอบดูอยู่
จะห้าทุ่มแล้ว...นพคุณกะเวลา ดึกขนาดนี้คงจะไม่มีใครลงไปข้างล่างแล้วสินะ เด็กหนุ่มออกจากห้องลงไปในห้องครัว ดูเหมือนจะไม่มีใครได้กินข้าว เพราะในหม้อข้าวไม่มีร่องรอยการตักข้าวเลย
“พวกนั้นก็ไม่ได้กินข้าวนี่นา” นพคุณเปิดฝาหม้อข้าว เขาสำรวจรอบห้องครัว มีแต่กับข้าวที่ไม่มีใครได้กินตอนหัวค่ำกับข้าวที่ยังเต็มหม้อไม่มีร่องรอยใครกินเลยสักคนเดียว อิ่มแล้วเด็กหนุ่มไปนั่งเล่น ที่ห้องรับแขก เขานึกถึงเื่เมื่อตอนบ่าย...ตอนนี้ห้องรับแขกดูปกติ ของทุกอย่างที่ “เด็กนั่น” รื้อออกมาดูถูกเก็บไว้เรียบร้อยเหมือนเดิม เขาเดินไปหยิบอัลบั้มรูปจากในตู้มานั่งดู ั้แ่แม่ตายเขาเก็บรูปของแม่ใส่ตู้ไว้ทั้งหมดเพราะทนดูไม่ได้ แม่เขาไม่ชอบถ่ายรูป ตามปกติจึงมีรูปอยู่ไม่มากนัก...มีไม่มากและยังขาดอีก ขาดสองท่อนคามือเขาเลยด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มหยิบรูปแม่ใบหนึ่งมานั่งดู ในรูปนั่นคุณอารีกำลังนั่งทำสวนอยู่ ที่หลังบ้าน สวนที่ตอนนี้ส่วนหนึ่งกลายเป็เล้าไก่ไปแล้ว สองแม่ลูกนั่นคืบคลานไปทุกพื้นที่ในบ้านนี้จริง ๆ รูปนี้เขาเป็คนถ่ายเองเขาจำได้ วันนั้นแม่เขาได้ต้นไม้มาใหม่ คุณอารีดูมีความสุขมาก เขาก็เช่นกัน...ใน่เวลานั้นเขามีความสุขมาก และไม่คิดเลยว่าความสุขจะหายไปหลังจากนั้นไม่กี่เดือน รูปนี้เป็รูปสุดท้ายที่แม่เขาถ่าย หลังจากนั้นไม่นานคุณอารีก็ป่วยและจากไป คิดมาถึงตรงนี้เด็กหนุ่มร้องไห้ เกือบหกเดือนมาแล้วที่เขาไม่ได้เห็นหน้าแม่ เขาไม่กล้าดูแม้แต่รูปเพราะเขายังทำใจไม่ได้ บางครั้งเขาตื่นขึ้นมาตอนดึกยังเคยคิดเลยว่าถ้าเวลาผ่านไปยิ่งนานวันเขาจะลืมหน้าแม่ไหมนะ แต่เขารู้ตัวเองดีว่าเขาไม่มีวันลืมหน้าของแม่ได้เด็ดขาดถึงแม้จะไม่มีรูปไว้เตือนความทรงจำก็ตาม
“ทำไมแม่ต้องจากผมไป แม่ไม่ห่วงผมกับพ่อบ้างเหรอครับ มันเร็วเกินไปนะ ทำไมแม่ไม่ให้เวลาผมได้ดูแลหรือให้เวลาตั้งตัวกันบ้างเลย” เด็กหนุ่มสะอื้น หลังจากแม่ตายเขาไม่เคยร้องไห้เลยด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ ไม่คิดถึง แต่เพราะว่ามันเสียใจและคิดถึงมาก...มากจนมันตื้อไปหมด และที่สำคัญเขาไม่อยากร้องไห้ฟูมฟายให้พ่อเห็น เขาไม่อยากให้พ่อเสียใจหรือเป็ห่วง แต่ดูเหมือนผลลัพธ์ที่เขา้าจะตรงกันข้าม เพราะสิ่งที่เขาทำมันกลับทำให้พ่อคิดว่าเขาปกติดีแล้ว ซ้ำร้ายหนักกว่าเดิมคือพาผู้หญิงเข้าบ้านเขาไม่คิดว่าเื่จะกลับตาลปัตรไปหมดแบบนี้
“ถ้าแลกกันได้ให้ผมตายไปซะยังจะดีกว่า” นพคุณพูดจากใจจริง...ชีวิตเขามีแค่พ่อกับแม่ ถ้าให้เขาตายแทนแล้วพ่อกับแม่อยู่ต่อซะก็ยังจะดีกว่า
นพคุณนั่งอยู่ตรงนั้นนานเป็ชั่วโมงเขาเผลอหลับไป แล้วตื่นขึ้นมาอีกทีเกือบตีสอง เขาเก็บรูปแม่แล้วปิดไฟกลับขึ้นห้องนอนตัวเองข้างบน
พริมาเดินออกมาจากมุมมืดในห้องครัว...คืนนี้หล่อนนอนไม่หลับจึงลงมาเดินเล่นข้างล่างกะว่าจะลงมากินน้ำและแวะดูไก่ของหล่อนเสียหน่อย เพราะอย่างไรเสียอยู่บนห้องก็นอนไม่หลับอยู่ดี เกือบตีสองแล้วอีกไม่กี่ชั่วโมงไก่ของหล่อนก็ตื่นขึ้นมาขันพอดี แต่ตอนที่ลงบันไดมานั้น หล่อนเห็นแสงไฟข้างล่าง เด็กหญิงแปลกใจจะมีใครนอนไม่หลับแบบหล่อนหรือเปล่า เด็กหญิงเดินไปดูเห็นนพคุณนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก ...หลบแทบไม่ทัน กลัว...กลัวถ้าเขาเห็นหล่อนแล้วจะโมโหอีก
“มานั่งทำอะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ นะ” พริมาแอบมองอยู่จากในครัว จากในห้องครัวหล่อนมองเห็นเขาได้อย่างชัดเจน แต่นพคุณจะมองไม่เห็นหล่อนเพราะในห้องครัวค่อนข้างมืด เด็กหญิงยืนดูอยู่นานหล่อนเห็นเขาร้องไห้และได้ยินทุกอย่าง พริมาสงสารเด็กหนุ่มคนนั้นจับใจ หล่อนเข้าใจเขา...การสูญเสีย คนที่รักมันทรมานมาก ตอนที่คุณตาคุณยายตายหล่อนก็นอนร้องไห้ทุกคืนแต่หล่อนยังโชคดีที่ยังมีแม่ ถ้าไม่เหลือใครหล่อนคงทำใจไม่ได้ แล้วนพคุณตอนนี้ล่ะ เขาคงจะเศร้ามากทีเดียว เขาคงคิดว่าไม่เหลือใครอีกแล้วแน่ ๆ เพราะพ่อก็มีเมียใหม่ส่วนแม่ก็จากไปแล้ว แต่หล่อนอยากให้เขาได้รู้และเข้าใจเหลือเกินว่าหล่อนกับแม่ไม่ได้้าจะมาแย่งอะไรจากเขาไปเลย พริมานั่งอยู่ในครัวใช้ความคิดจากภาพที่หล่อนเห็น เขาต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนนะ? ที่จะไม่ร้องไห้ออกมา และจะต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนกัน ถึงได้มาร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียวในเวลานี้ พริมาอยากเข้าไปปลอบและให้กำลังใจเขา แต่หล่อนรู้ว่าเขาคงไม่้า หล่อนจึงนั่งอยู่ตรงนี้มองดูเขาอยู่เงียบ ๆ อย่างน้อยก็นั่งเป็เพื่อนตรงนี้ก็แล้วกัน
ตอนนี้นพคุณขึ้นข้างบนไปแล้วเหลือแต่พริมาอยู่คนเดียว ั้แ่แม่มาอยู่ที่นี่มีเื่เกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน หล่อนต้องใช้ความเข้าใจอย่างหนัก...ต้องเข้าใจทุกคน แต่ละคนก็มีเหตุผลของตัวเอง และไม่มีใครอยากจะให้เหตุผลของตัวเองไปทำร้ายคนอื่น เอาเป็ว่าั้แ่นี้เป็ต้นไปหล่อนปฏิญาณไว้แล้วว่าจะพยายามเข้าใจเขาให้มากที่สุด แม้ว่าเขาจะเกลียดหล่อนก็ตาม
29K
