นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๐
เพื่อน กับ รัก
เสียงเพลงของ ‘ภูสมิง หน่อ์’ บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเตโช.. บางท่อนกระทบเื่เขากับไม้ .. บางท่อนกระทบเื่เขากับแนน ..บางท่อนก็กระทบใจของเตโชเอง โชปล่อยให้น้ำตาไหลรินไปเรื่อยๆ โดยไม่สนใจจะเช็ดมัน
เตโชย้อนเพลง ‘บทเรียนสอนใจ’ฟังซ้ำอีกหลายรอบ จนน้ำตาหยุดรินไหล จึงกรอเทปไปหน่อยเพื่อฟังเพลง ‘รักนิรันดร์’
....... เมื่อรัก.. รักเธอ.. พร่ำเพ้อถึงเธอ.. ผู้เดียว.. ใฝ่ฝัน.. ทุกวัน.. มั่นรักเดียวคือเธอ.. เท่านั้น
......... จิตใจ.. ให้เธอ.. เพื่อรัก.. เสมอ.. นิรันดร์..
....... ฝากรักไว้.. แทนความสัมพันธ์.. ว่าสักวันคงสมดังใจ
......... เมื่อคิด.. ถึงเธอ.. เฝ้าเพ้อถึงเธอ.. ผู้เดียว.. ใฝ่ฝัน.. ทุกวัน.. มอบรักเดียวให้เธอ.. เสมอ..
....... ฝากใจ.. ถึงเธอ.. เพื่อรัก.. เสมอ.. นิรันดร์..
......... ฝากรักไว้.. เป็สื่อสัมพันธ์.. ว่ารักเธอไม่มีวันเลือน
ความที่ทั้งสองบทเพลงของ ‘ภูสมิง หน่อ์’ ฟังสบาย แม้จะเจ็บร้าวอยู่ลึกๆแต่ก็ไม่ได้คร่ำครวญอะไรมากมาย.. ช่วยให้เตโชโล่งขึ้นและหลับไปในที่สุด
..
รุ่งเช้า เตโชตื่นขึ้นรีบแต่งตัว เขาไม่รู้ว่าแนนจะมาตอนไหน? หรือ..จะมาจริงหรือเปล่า? ก็.. เมื่อวานก็ไม่ได้นัดเวลากันเอาไว้นี่นา หากเขาออกจากห้อง ลงไปที่ลานจอดรถจักรยานในเวลาปกติ แล้วยังไม่เห็นรถแนนโชก็จะนั่งรถสองแถวไปเอารถจักรยาน แต่พอโชลงมาจากห้องพัก
แนนก็จอดรถรออยู่แล้วพร้อมกับรอยยิ้มที่เคยพิมพ์อยู่ในใจเตโช..!!
เตโชนั่งรถไปโรงเรียนกับแนน ตลอดเส้นทางแนนชวนคุยเื่โน้นเื่นี้เหมือนกับว่าเมื่อวานเตโชตอบรับว่า.. ‘คบกับแนน’ ยังไงยังงั้น
เพือนๆ ที่นั่งเรียนด้วยกันวันนี้ต่างก็รู้สึกว่าแนนอารมณ์ดีเป็พิเศษ หลังจากที่อยู่เงียบๆ มาหลายวันแต่ก็ไม่ได้มีใครคิดอะไรมาก นอกจาก.. แบง!!
แบงแปลกใจ ั้แ่เมื่อคืนวาน เพราะไม้ฝากจดหมายให้เขาส่งให้เตโชในเช้าวันนี้
“ทำไมมึงไม่เอาไปให้เองล่ะ” แบงถามเพื่อนอย่าง งง งง
“มึงเอาไปให้แหละ ดีแล้ว”
“มึงสองคนทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าวะ?ั้แ่อัดรูป ขายรูปเสร็จ พวกมึงก็เลิกไปกินข้าวเที่ยงกับพวกกูไอ้โชก็เลิกมาหากูกะไอ้ที” แบงถามเป็ชุด
“กูวางจดหมายไว้นี่นะ” ไม้วางจุดหมายบนกระเป๋านักเรียนของแบง แล้วเดินออกไป
“ไอ้ไม้” แบงะโตามหลัง
“กูไม่รู้จะตอบอะไร” เสียงไม้ะโตอบลอยลมกลับมา
..
เมื่อได้จังหวะ แบงจึงวางจดหมายของไม้ไว้ที่หน้าโต๊ะเรียนของเตโช ซึ่งแนนก็เห็นชัดเจนอยู่แล้ว แม้เตโชจะมองจดหมายนั่นอย่าง.. งง. งง. แต่ลายมือไม้ที่หน้าซองก็ทำให้ใจเตโชเต้น ใบหน้าก็เจือด้วยรอยยิ้มขึ้นมาได้
จดหมายนั่นก็ทำให้ใจแนนหวั่นไหวไปประมาณหนึ่งแล้ว แต่ที่ทำให้แนนไหวหวั่นมากขึ้นเป็เท่าทวีก็คือ.. รอยยิ้มบนใบหน้าเตโชนั่น..!!
โชเปิดจดหมายนั่นออกดู..
ถึง.. โช
ไม้อ่าน ‘จุฬาตรีคูณ’ จบไปห้าหกรอบแล้ว ที่ต้องอ่านหลายรอบอย่างนั้นก็เพราะ..ตอนที่ไม้ดูหนังกับแม่ มันมีคำโปรยว่า ..ความรักสร้างและทำลายทุกสิ่ง..
แต่ที่อ่านมาตั้งหลายรอบ ไม้ก็ไม่ได้รู้สึกตามคำโปรยนั่น แต่ไม้รู้สึกว่านิยายพยายามจะบอกเราว่า ‘รักที่รู้ใจ ย่อมอภัยให้กันและกันได้เสมอ’
อ่านถึงตรงนี้ เตโชรู้ทันทีว่า.. ไม้บอกอะไรกับเขา
.. .. ไม้ยังคงอภัยให้โชเสมอ .. ..
แม้ว่า.. องค์อริยวรรต พระเอกของเื่..จะไม่เคยรู้จักรัก รู้จักแต่หลง แล้วคิดว่านั่นคือ.. รักจึงพยายามเอาชนะความรักนั่น .. สุดท้ายเมื่อคนรักอภัยให้ ..เขาจึงเข้าใจและยอมตายตามคนรักไป
ดารารายพิลาศ นางเอกก็คล้ายกับพระเอกที่ไม่รู้จักรัก รู้จักแต่หลง แล้วคิดว่านั่นคือ.. รัก แต่พอต้องจากกัน จึงเริ่มเข้าใจในรัก จึงยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อรักและกลับมาหาพระเอก มาเพื่ออภัยให้พระเอก อภัยให้ตนเอง แต่พอรู้ว่าพระเอกแต่งงานแล้วก็ไม่เลือกแย่งชิง แต่เลือกตาย เพื่อให้รักอยู่กับิญญาตนตลอดไป
ขัตติยะราเชนทร์ พระรอง คือตัวละครที่ไม้ไม่เข้าใจเท่าใดนักแต่ไม้คิดว่าโชคงเข้าใจตัวละครตัวนี้มากกว่าไม้ เพราะขัตติยะราเชนทร์รักคนรักของเขามาก..แต่ก็ยอมพาคนรักของเขาไปแต่งงานกับพระเอก ..ยอมเ็ปปานจะขาดใจเขาลาคนรักด้วยบทเพลง.. ใต้ร่มมลุลี
หากโชมีเวลาอ่านนิยายเื่นี้ เราคงคุยกันสนุกนะ
จาก.. ไม้
ข้อความแสนธรรมดา แนนอ่านซ้ำไปซ้ำมาตั้งหลายรอบก็ไม่เข้าใจ ทำไมโชจึงน้ำตาตก แต่ใบหน้าโชกลับยิ้มละไมอยู่ตลอดเวลา
เย็นวันนั้น เตโชให้แนนไปส่งที่หน้าร้านข้างคลุกกะปิห้าแยก เพื่อเอารถจักรยาน โชขี่จักรยานไปกินะหมี่แห้งริมทาง แนนขับรถตามไปนั่งกินด้วย แม้จะรสชาติดีแต่แนนก็รู้สึกแปลกๆ กับการนั่งกินริมทางแบบนี้
“ทำไมต้องพาแนนมานั่งกินแบบนี้ด้วย”
“แนน.. ” โชเรียกชื่อเขาอย่างเป็มิตร “โชใช้ชีวิตติดดินแบบนี้ โชชอบอย่างนี้” เตโชหยุดคิดแป๊บนึง “ซึ่งแนนคงใช้ชีวิตกับโชยาก”
แนนมองหน้าโชทันที!!
“แนนเป็ความฝันของโชเป็คนที่โชอยากใกล้ชิดที่สุด” โชมองหน้าแนน ตาเขาเริ่มแดงๆ “แต่.. ความจริง คงเป็แบบนั้นได้ยากมาก”
“ให้แนนลองเปลี่ยนตัวเองก่อนมั้ย?”
“หรือ.. เราจะเป็เพื่อนที่รักกันที่สุดอย่างนี้ดีกว่ามั้ย?” โชพูดและยิ้มให้แนน
แนนเองก็เริ่มลังเล .. เพราะเขาก็ไม่รู้ว่า..เขาจะปรับเปลี่ยนตัวเองได้มากแค่ไหน?
“ถ้าวันนึงในอนาคต โชไม่มีใคร แนนก็ไม่มีใครและ..” โชทอดเสียงและคิดคำที่จะพูดออกมาให้ดีที่สุด “สังคมที่แนนยืนอยู่ เปิดกว้างให้เราเคียงข้างกัน วันนั้น..ค่อยเป็วันของเรา.. ดีกว่ามั้ย?”
แนนยิ้มให้โช “วันนี้.. แนนกอดโชได้ไหม?”
“ได้สิ” โชตอบ “แต่ไม่ใช่ที่นี่นะ ต้องในที่ลับตาคน”
แนนยิ้มและพยักหน้ารับ .. โชรอบคอบเสมอ ..เพราะหากแนนกอดกับผู้ชายในที่สาธารณะแบบนี้ .. แล้วมีใครเห็น และไปบอกที่บ้านแนนแนนต้องลำบากแน่ๆ ..
ตุ๊กบอกทุกคนว่า.. เงินกิจกรรมของห้องเหลืออยู่พอสมควรพอที่จะจัดงานเลี้ยงปีใหม่ได้ ทุกคนก็เห็นดีด้วย แล้วโหวตให้จัดงานปีใหม่กันในสุดสัปดาห์นี้แม้จะยังไม่คริสมาส แต่ก็เป็สัปดาห์ที่ว่างที่สุด เมื่อเพื่อนๆโหวตกันเป็เอกฉันท์แล้ว ก็สรุปกันว่า.. งานเลี้ยงปีใหม่จะจัดขึ้นที่บ้านตุ๊ก
ฉากเวทีเป็ทางมะพร้าวและผ้าขาวผูกโยงสลับกันไปมา เตโชใช้แสงเหลืองกับน้ำเงินเป็หลัก ฉากเวทีจึงสวยขึ้นอีก
ที แบง ไม้ รับผิดชอบการบรรเลงดนตรีตลอดงาน ..ถึงวันนี้ .. ไม้กลายเป็เพื่อนที่คนในห้องเตโชไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ทั้งสามตกลงกันว่าจะใส่ชุดดำเวลาที่เล่นดนตรี
ป้อมชวนป้องไปช่วยเธอดูแลเื่อาหาร ดูเหมือนป้องจะพบเจอสิ่งที่ตัวเองถนัดแล้ว ป้อมได้แต่ยิ้มและดูป้องลงมือทำอาหาร ซึ่งป้องก็ทำอาหารได้อร่อยจนป้อมตาโต
เมื่อได้เวลาเริ่มงาน แต่ละคนก็ทะยอยกันมาที่บ้านตุ๊ก ด้วยเสื้อผ้าแฟชั่นงดงามตามแต่ใครจะชอบใส่ บางคนก็แต่งตัวน่ารักแบบอนุสรา จันทรังษีจากหนัง.. เคหาสน์ดาว บางคนก็แต่งตัวตามจินตหรา สุขพัฒน์ บางคนก็แต่งตัวเลียนแบบอำพล ลำพูน บางคนก็มีสินติสุข พรหมศิริเป็แบบ บางคนก็ชอบสไตล์ลิขิตเอกมงคล
มีน้อยคนนักที่จะมีรูปแบบการแต่งตัวเป็ของตัวเองอย่าง.. เตโช และไม้
ความที่โชต้องเป็พิธีกรงานนี้กับป้อมทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะใส่เสื้อสีน้ำเงิน กางเกงขาวในแฟชั่นที่แต่ละคนชอบ
ทุกคนมีของขวัญมาจับฉลากด้วยกัน ตุ๊กกับเพื่อนอีกสองสามคนรับหน้าที่ลงทะเบียนและทำฉลากของขวัญ
พอเริ่มงาน.. เตโชกับป้อม พิธีกรคู่ขวัญของห้องและของโรงเรียนก็เริ่มงานทั้งสองพูดคุยทักทายเพื่อนๆ อย่างเป็กันเองสลับกับให้วงดนตรีบรรเลงเพลงไปสักครู่
เพื่อนๆหลายคนชอบและชมรสชาติอาหารกันอย่างจริงจัง จนพิธีกรป้อมต้องเชิญตัวผู้ปรุงอาหารออกมาพูดคุย
แต่เตโชเบรดป้อมกลางเวที “ป้อมครับก่อนที่เราจะได้พูดคุยกับผู้ปรุงอาหาร เค้ามีการแสดงมาให้เพื่อนๆ ชมก่อนนะครับ” เตโชโปรยขึ้น
ป้อมจึงนำเพื่อนๆ ชมการแสดงทันที
เสียงดนตรีจากเทปคาสเซ็ทดังขึ้น .. คือ ..ดนตรีอินโทรเพลง .. ‘เพลงสุดท้าย ของสุดา ชื่นบาน’ ..จากภาพยนตร์ในชื่อเดียวกัน
ป้องในชุดราตรีดำ วิกผมยาวสลวย ใบหน้าสวยเก๋แต่งแต้มให้จัดจ้านเดินขึ้นเวที
เพื่อนๆ หลายคนใจนแทบช็อค ที่ผ่านมาก็คิดว่าป้องแค่ทำตัวอย่างนั้นเพื่อเล่นสนุกๆในห้องเรียน ไม่คิดว่าป้องจะอยากเป็หญิงจริงจังขนาดนี้
แต่เพื่อนบางคนที่รู้อยู่แล้วว่าป้องเป็แบบนี้ พอเห็นป้องกล้า ‘แต่งหญิง’ ขึ้นเวที ก็กรี๊ดสนั่น และตบมือรัวๆ เป็การให้กำลังใจเพื่อน
ป้องลิฟซิงค์เพลง.. เพลงสุดท้ายอย่างได้อารมณ์ ทั้งทึ้งผมตัวเอง ทั้งเริ่มฉีกชุดราตรี แล้วก็ใช้กรรไกรตัดผม ฉีกชุดราตรีทิ้ง เป็การแสดงที่เพื่อนๆ ดูจนตาค้าง
พอการแสดงจบลง ทั้งป้อมทั้งเตโชรีบขึ้นไปบนเวทีกอดให้กำลังใจป้องกัน ตุ๊กและเพื่อนๆอีกสามสี่คนต่างก็ขึ้นไปกอดให้กำลังใจป้องกัน แล้วก็ช่วยกันเก็บเศษผมปลอม ซึ่งจริงๆก็คือไหมพรมสีดำ และเก็บเศษชุดราตรีซึ่งจริงๆ ก็คือกระดาษสาสีดำกับถุงขยะสีดำ ที่เตโชเนรมิตให้เพื่อน
เตโชกับป้อมพูดคุยกับป้องอย่างมันส์ ทั้งสองล้วงลึกถึงหัวใจป้องก็ซ่อนความเป็หญิงไว้ในร่างชาย รวมถึงวิธีปรุงอาหารรสเลิศ
คำตอบของป้อง ทำให้แนนรู้สึกได้ว่า..ป้องชอบเขามากเหลือเกิน แม้ป้องกับโชจะมิได้เอ่ยชื่อแนน แต่แนนรู้ดีเพราะในหลายเหตุการณ์ที่ป้องเอ่ยถึงชายคนรัก จริงๆ ก็คือแนนนั่นแหละ
แต่แนนไม่ได้รู้สึกว่าเขาชอบหญิงในร่างชายแบบที่ป้องเป็.. เขาไม่ได้ชอบแบบนี้ .. แต่แนนก็ตอบไม่ได้ว่าเขาชอบแบบไหน .. แนนรู้ใจตนเองแค่ว่า..เขาชอบผู้ชาย .. แต่ก็หาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมจึงไม่ชอบแบบป้อง? ..
..
่การแสดง และ่พูดคุยเป็่ที่นักดนตรีได้พัก ได้ทานอาหารบ้าง จากนั้น ดนตรีก็เริ่มบรรเลงยาวๆอีก่ มีทั้งเพลงเร็ว เพลงช้าสลับกันไปมา ตามที่นักดนตรีจัดวางเอาไว้
“่นี้ พวกเรามีเพลงเม็ดเล่ย์ที่เพื่อนผมคนนี้” แบงผายมือไปที่ไม้ “เขาอยากเล่าเื่ความรักที่เขาพบเจอมา ลองมาฟังกันดูนะครับ” แล้วแบงก็ยกไมค์ของตนไปตั้งที่หน้าไม้
มือไม้เริ่มตีคอร์ทกีตาร์ขึ้นอินโทรเพลง ‘์เป็ใจ ของวงอินทนิล’ ซึ่งเป็เพลงเร็ว แล้วไม้ก็เริ่มร้องเพลง สายตาไม้จับจ้องที่โชคนเดียว
........ เมื่อฉันพอเธอวันนั้น ดั่ง์เป็ใจ
.......... สุขฤทัยยามเมื่อเราได้ ชิดเคียงกายใจคู่กัน
....... เมื่อยามเธอสบตาฉัน สุขจำนรรค์ความในใจ
......... บอกเธอไปให้เธอรู้ไว้ ว่าดวงใจฉันรักแต่เธอ.. รักแต่เธอ..
เตโชอึ้ง.. พูดอะไรไม่ออก..ไม่คิดว่าไม้จะบอกรักเขาอย่างนี้..
ไม้ร้องเพลง ‘์เป็ใจ’ มาถึงครึ่งเพลง ไม้ก็เปลี่ยนสไตล์การเล่นกีตาร์ให้ดนตรี.. ช้าลงเข้าสู่คอร์ทเพลง ‘เพ้อรัก ของวงซิกซ์เซ็นซ์’ ซึ่งเป็เพลงช้า ...
....... ใกล้เธอ.. ฉันชื่นฉ่ำ.. จึงเพ้อพร่ำ.. ถึงความนัย..
......... ว่ารัก.. เธอหมดใจ.. ตลอดไป.. ตราบวันตาย..
....... แมกไม้.. และหมู่ดาว.. ทั่วกลางหาว.. คงเข้าใจ..
......... โปรดมา.. ปรากฏกาย.. และจงได้.. เป็พยาน..
....... ว่ารัก.. ฉันซื่อตรง.. และมั่นคง.. จงสงสาร..
......... ฉันบ้าง.. นะนงคราญ.. ฉันสาบาน.. ด้วยชีวี..
เตโชยิ้มและพยักหน้ายอมรับคำสาบานจากหัวใจของไม้
ไม้ยิ้มให้โชและตีคอร์ทกีตาร์กลับไปสู่จังหวะเร็วอีกครั้ง เพื่อบรรเลงและร้องเพลง ‘์เป็ใจ’ ครึ่งหลัง ..
....... ฉันหวังรักเราสดใส เบิกบานภายในใจสองเรา
......... ดุจดังเงาคอยติดตามไป ไม่หวั่นไหวแม้นใครนินทรา
....... ความรักความเสน่หา ได้นำพาให้เราพบกัน
......... ไม่มีวันที่ทำให้ฉัน ต้องจากไกล เปลี่ยนใจจากเธอ..
จบตอน ๒๐
13K
