เรือนกาญจนา

​

​

ในระหว่างที่ธัญไปทำงานที่กระบี่ คนที่เป็นสายของคุณวัฒน์ที่อยู่ในบริษัทของเสี่ยวันชัยก็คอยส่งข่าวคราวให้คุณวัฒน์มาโดยตลอด โดยเฉพาะเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างธัญกับติณวัฒน์ ทำให้ชนวัฒน์โกรธมาก แต่เขาทำอะไรไม่ได้จริงๆ ดังนั้นเขาก็เลยประชดด้วยการคบผู้หญิงหลายคน แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครมาแทนที่ธัญได้เลย

ดังนั้นข่าวของคุณวัฒน์กับผู้หญิงไฮโซ จึงถูกลงข่าวในคอลัมน์ซุบซิบของคนชนชั้นสูง ซึ่งธัญเองก็คอยติดตามข่าวของเขาเช่นกัน เมื่อเธอเห็นรูปของวัฒน์กับผู้หญิงคนอื่น มันจึงทำให้เธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะตัดใจจากผู้ชายคนนี้ให้จงได้

สองเดือนผ่านไป มีเหตุการณ์เลวร้ายเกิดขึ้นกับครอบครัวของเสี่ยวันชัยอีกแล้ว เสี่ยวันชัยถูกมือปืนลอบยิงจนมีอาการโคม่า

วัฒน์พาพี่สาวไปโรงพยาบาลเพื่อคอยฟังอาการของพ่อ

“ทำยังไงดีวัฒน์ ทำไมถึงมีเรื่องราวแย่ๆ กับครอบครัวพวกเราไม่หยุดไม่หย่อนแบบนี้” วุฒินันท์บ่นรำพึง

“อย่าเพิ่งคิดมากนะครับพี่ ยังไงพ่อพวกเราก็ต้องปลอดภัย” ชนวัฒน์คอยปลอบพี่สาว

ผ่านไปห้าชั่วโมง หมอก็เดินออกมา

“เป็นยังไงบ้างครับหมอ” วัฒน์รีบถาม

“คุณวันชัยพ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่ยังไม่ฟื้น คงต้องรอดูอาการต่อไปครับ” หมอกล่าว

“ขอบคุณมากครับ ท่านปลอดภัยก็ดีแล้วครับ” วัฒน์รู้สึกดีขึ้นมานิดนึง

“หมอขอตัวก่อนนะครับ”

สองพี่น้องพยักหน้า พวกเขาทำได้แต่มองหน้าประตูห้องผู้ป่วย เพราะหมอยังไม่อนุญาตให้เข้าเยี่ยมในตอนนี้

ดังนั้นตลอดสิบวันก็มีบรรดาแวดวงธุรกิจไฮโซและนักข่าวมาคอยเยี่ยมเสี่ยวันชัยอยู่ไม่ขาด แต่ถึงกระนั้นท่านก็ยังไม่ฟื้นอยู่ดี

************************************

ทางด้านธัญและติณที่ได้ทราบข่าวของเสี่ยวันชัย พวกเธอก็อยากไปเยี่ยมผู้มีพระคุณ แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่กระบี่ทำให้เธอปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลย ดังนั้นธัญจึงขอให้ติณกลับไปที่กรุงเทพฯ เพื่อไปเยี่ยมดูอาการของเสี่ยแทนเธอด้วย

“ฝากด้วยนะคะ ติณ” ธัญเดินไปส่งตรงที่จอดรถ

“ไม่ต้องห่วงนะครับ ถ้าเสี่ยฟื้นผมจะรีบแจ้งข่าวให้คุณทราบ ว่าแต่คุณไม่ฝากอะไรถึงดาบ้างหรอครับ” ติณเห็นธัญถือถุงของฝากเลยรีบเตือนเธอ

ธัญทำหน้างง สักพักก็นึกได้ว่าตนตั้งใจจะฝากของไปให้ดา ธัญมองตาของติณก็ดูออกมาเขากำลังรออย่างมีความหวัง “ใช่ๆ มีสิ ฝากขนมและโมบายไปให้ดาด้วยนะคะ” ธัญยื่นถุงไปให้และแอบยิ้มเมื่อเห็นอาการดีใจของเพื่อนร่วมงาน

ติณเก็บอาการไม่ค่อยอยู่ เขาแสดงสีหน้าดีใจขึ้นมาทันที เพราะสามารถหาข้ออ้างไปพบดาได้แล้ว

ธัญเฝ้ามองดูติณขึ้นไปบนรถกับคนขับรถประจำบริษัท และคิดในใจว่า “ขอให้คุณสมหวังในความรักนะคะติณ”

ธัญไปสำรวจสินค้าที่เกาะ และแล้วเธอก็สะดุดตา เพราะเธอเห็นเสี่ยวิบูลย์มาที่กระบี่ด้วย ด้วยความอยากรู้ ธัญจึงแอบตามไปดู

************************************

ธัญแอบอยู่หลังพุ่มไม้ ใกล้หลังวัดแห่งหนึ่ง เธอคอยเงี่ยหูฟัง

“น่าเสียดายที่มันไม่ตาย! ไม่เช่นนั้นบริษัทก็จะตกเป็นของฉัน” เสี่ยวิบูลย์แสดงสีหน้าเจ็บใจ

“ผมขอโทษครับ ผมมั่นใจว่ายิงถูกจุดสำคัญแล้วแท้ๆ แต่เสี่ยวันชัยก็ดวงแข็งจริงๆ” ลูกน้องบ่น

ธัญผู้ซึ่งได้ฟังบทสนทนาระหว่างเสี่ยวิบูลย์กับลูกน้อง เธอถึงกับปิดปากกับคำพูดที่ได้ยิน

“เอานี่ นายนำเงินก้อนนี้หนีไปก่อน ให้เรื่องมันเงียบค่อยกลับมา”

“ครับนาย”

ธัญได้รู้แล้วว่าผู้อยู่เบื้องหลังของการลอบสังหารเสี่ยวันชัยก็คือเสี่ยวิบูลย์นี่เอง เธอคิดในใจว่า “พี่ชายแท้ๆ ทำไมทำกันได้ลงคอนะ”

ธัญพยายามติดต่อเพื่อบอกเรื่องราวต่างๆ นี้ให้วัฒน์รับรู้ แต่ทว่าเบอร์เก่าของเขาถูกปิดใช้งานไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจลากิจเพื่อกลับกรุงเทพฯ ชั่วคราว อ้างว่าเธอจะรีบกลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยกะทันหัน

ธัญสามารถจองเครื่องบินได้ในวันพรุ่งนี้เย็น เพราะตั๋วของวันนี้ขายหมดไปแล้ว

************************************

แต่พอมาถึงกรุงเทพฯ เธอก็รีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล เพื่อไปหาวัฒน์

วัฒน์นั่งรออยู่หน้าห้องของพ่อตัวเอง และเขาก็ตกใจที่เห็นธัญเดินมาหาเขาอย่างลุกลี้ลุกลน

“คุณมาที่นี่ทำไมครับ ธัญ” วัฒน์แสดงสีหน้าแปลกใจ

“ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ คนที่บงการลอบสังหารพ่อคุณ ก็คือเสี่ยวิบูลย์” ธัญรีบพูด

วัฒน์นิ่งเงียบไปสักครู่ แล้วกล่าวว่า “ผมไม่เชื่อคุณหรอกธัญ เลิกใส่ร้ายอาผมเถอะ”

“มันเป็นความจริงนะคะวัฒน์ เอ้ย คุณวัฒน์” ธัญจับไปที่แขนของอดีตคนรักด้วยความเคยชิน

วัฒน์สะบัดแขนออกเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม และกล่าวว่า “งั้นคุณดูนั่น”

วัฒน์เดินนำเพื่อให้ธัญเดินตามไปดูตรงช่องที่เป็นกระจกใสที่ประตูห้องผู้ป่วยพิเศษ เธอก็พบว่าเสี่ยวิบูลย์นั่งจับมือเสี่ยวันชัย และเขาก็พยายามพูดให้พี่ชายฟื้น

“คุณเห็นแล้วใช่มั้ยครับ ว่าอาผมไม่ยอมลุกไปไหนเลย เขาคอยดูอาการของพ่อผมอยู่ไม่ห่าง” วัฒน์เคารพอาวิบูลย์มาก

“แต่ว่า….” ธัญพูดไม่จบเพราะวัฒน์รีบพูดตัดบท

“อีกอย่างคุณลืมสัญญาแล้วหรอครับ ว่าจะไม่เข้าใกล้ผมอีก” วัฒน์เตือน

ธัญเม้มปาก “ฉันขอโทษค่ะ ฉันลืมไป ฉันจะรีบกลับไปทำงานที่กระบี่เดี๋ยวนี้”

ธัญรีบหันหลังแล้วเดินจากไป แต่ทว่าสักพักเธอก็เห็นผู้หญิงสวย แต่งตัวเปรี้ยว เป็นเดรสสีขาว กระโปรงสั้น หุ่นดี เดินเข้าไปกอดวัฒน์อย่างไม่เกรงใจใคร จนธัญถึงขั้นหันไปมองตาม

“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ วัฒน์ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร”

“พนักงานคนนึงค่ะ ไม่มีอะไรหรอกนะคะ ฉันขอตัวก่อน” ธัญพยายามข่มอารมณ์แล้วรีบเดินจากมา และคิดในใจว่า “เรื่องระหว่างเรามันจบไปแล้วจริงๆ สินะ จำบ้างสิธัญ”

************************************

ธัญกลับมาที่อพาร์ทเม้นท์ก็เห็นติณกำลังนั่งคุยกับดาที่ด้านล่างของอพาร์ทเม้นท์พอดี

“อ้าว พี่ธัญ ไหนคุณติณบอกว่าพี่ธัญมากรุงเทพฯ ไม่ได้ไงคะ และนี่ไงของฝากของพี่” ดายกถุงของฝากให้พี่สาวดู

“นั่นสิครับ คุณมาได้ยังไง” ติณเองก็งง

“พี่มีธุระด่วนน่ะดา ดาเอาของไปเก็บที่ห้องก่อนนะ พี่มีเรื่องจะคุยกับติณน่ะ”

“ค่ะพี่ธัญ” ดาเลยเข้าใจว่าติณกับธัญคงคบกันเป็นแฟนแล้ว เธอก็เลยรีบขึ้นลิฟท์เพราะไม่อยากเป็นกว้างขวางคอ

“มีอะไรจะคุยกับผมงั้นหรอครับ” ติณสงสัย

“ไปที่ร้านอาหารใกล้ๆ นี้ก่อนค่ะ”

ติณเลยเดินตามธัญไปนั่งที่ร้านข้าวมันไก่แห่งหนึ่ง

“ฉันเห็นเสี่ยวิบูลย์ที่กระบี่เมื่อวานนี้ค่ะ” ธัญรีบพูด

“อ้าว แต่ผมเห็นเสี่ยวิบูลย์มาเยี่ยมเสี่ยวันชัยที่โรงพยาบาลตั้งแต่เช้าเลยนะครับ”

“คงรีบนั่งเครื่องบินกลับมากรุงเทพฯ ค่ะ” ธัญคาดการณ์

“มีอะไรงั้นหรอครับ” ติณอยากรู้

“เสี่ยวิบูลย์จ้างวานมือปืนให้ไปลอบฆ่าเสี่ยวันชัยค่ะ ฉันได้ยินกับหู แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้อัดเสียงหรือถ่ายคลิปเก็บไว้นี่สิ”

“แน่ใจหรอครับ” ติณไม่อยากเชื่อ

“คุณเองก็ไม่เชื่อฉันงั้นหรอคะ”

ติณถอนหายใจ “ผมเชื่อคุณ พวกเราทำงานร่วมกันมาหลายปี ผมเชื่อใจคุณ”

“แล้วพวกเราจะทำยังไงดีคะ” ธัญคิดอะไรไม่ออก

“มันไม่มีหลักฐานครับ ผมคงทำได้เพียงบอกเรื่องนี้กับชัยสง เพื่อให้เขาคอยระวังตัวและปกป้องเสี่ยวันชัยครับ”

“ฝากด้วยนะคะ เพราะฉันพยายามบอกคนในครอบครัวเสี่ย ก็ไม่มีใครยอมเชื่อฉันสักคน”

“มันไม่น่าเชื่อนี่ครับ เพราะเสี่ยวิบูลย์นั้นคอยทำดีกับเสี่ยวันชัยมาโดยตลอด ทำให้คนในครอบครัวเสี่ยวันชัยเคารพเสี่ยวิบูลย์อย่างมาก”

“ฉันคงต้องรีบกลับกระบี่ในวันพรุ่งนี้ค่ะ เพราะต้องรีบกลับไปเคลียร์งาน”

“คุณพยายามจะมาบอกความลับนี้กับคุณวัฒน์สินะครับ” ติณคาดการณ์

“ใช่ค่ะ แต่เขาก็ไม่ยอมเชื่อฉัน” ธัญพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

“เรื่องราวระหว่างคุณกับเขาคง…เอ่อ ไม่อาจกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว” ติณรู้สึกสงสารธัญ

“ค่ะ ฉันจะตัดใจจากเขาให้ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ” ธัญกล่าวด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น

“งั้นผมเดินทางกลับพร้อมคุณเลยดีกว่าครับ”

ธัญยิ้มบางๆ พยักหน้าให้ แล้วรีบจ่ายเงินเลี้ยงค่าข้าวมันไก่อย่างใจกว้าง เพราะคิดในใจว่าต่อไปเขาจะได้มาเป็นน้องเขยเธอแล้ว

“ให้ผมเลี้ยงคุณก็ได้นี่ครับ” ติณบ่น

“เอาเถอะค่ะ ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่คุณช่วยถือของฝากมาส่งให้น้องฉันถึงที่นี่” ธัญยิ้มให้

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ คงต้องรีบไปหาชัยสง”

“ระวังตัวด้วยนะคะติณ”

​