ผมชื่อว่า กอล์ฟ เป็นักศึกษาชั้นปีที่4 คณะนิเทศศิลป์ สาขาการถ่ายภาพ ชีวิตนักศึกษาของผมดำเนินไปตามปกติจนกระทั่งเมื่อต้นเทอมที่1ของชั้นปีที่4ผมได้มีโอกาสไปทัศนะศึกษาดูงานที่หอศิลป์แสดงภาพถ่ายแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ในสถานทีนั้นเต็มไปด้วยผู้คนทีเข้ามาดูงานแสดงภาพถ่าย ผมและเพื่อนอีก3คน พวกผมได้เดินไปตามทางเดินที่ล้อมรอบไปด้วยภาพถ่ายของช่างภาพมากมาย ซึ่งแต่ละภาพถ่ายนั้นก็จะถูกจัดให้อยู่ในโซนต่างๆ แบ่งออกไปเป็ห้องๆ ในขณะที่พวกผมกำลังจะเดินผ่านโซนภาพถ่ายพอร์ทเทรตนั้น ได้มีสายลมเย็นะเืปริศนาพัดผ่านตัวผมไปทำให้ใบปลิวเข้างานของผมล้นไปกับพื้น จังหวะที่ผมก้มลงไปเก็บของนั้นสายตาผมเหลือบไปเห็น ต่างหูเพชรข้างหนึ่ง และขาของหญิงสาวที่กำลังเดินไปในโซนจัดแสดงที่ห้ามบุคคลภายนอกเข้า ผิวของเธอนั้นซีดขาว ผมยาวดำสนิท การแต่งกายด้วยชุดเดรสสีแดง ท่าทีการเดินของเธอนั้นเหมือนคนไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงมากนัก
“คุณครับคุณต่างหูของคุณหล่น น่ะครับ”
ผมเรียกเธอตั้งหลายครั้งแต่เธอกลับไม่หันมาสนใจในสิงที่ผมพยายามเรียกเธอและยังเดินมุ่งไปในโซนที่ห้ามบุคคลภายนอกเข้า ผมสังเกตว่าชุดทีเธอใส่นั้นไม่น่าจะใส่ชุดของเ้าหน้าที่ดูแลภาพถ่าย เลยะโเรียกเธอให้ออกมา
“นี่คุณ พื้นที่นี้คนนอกห้ามเข้านะครับ”
“คุณ….คุณ หูหนวกรึไง!!”
พอผมเรียกเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมหันกลับมาแล้วเดินลับหายเข้าไปอีกห้องหนึ่ง
ผมจึงคิดจะเดินเข้าไปตามหญิงสาวคนนั้น
“เห้ยมึงเดี่ยวกูมานะ”
ผมบอกกับพวกเพื่อนๆแล้วรีบเดินตามเข้าไป ในขณะที่กำลังเดินตามทางความรู้สึกในตอนนั้น ขนหนาวลุกซู่ไปทั้งตัว บรรยากาศที่วังเวง ชวนพิศวง เสียงพูดคุยของผู้คนที่มาร่วมงานค่อยๆเริ่มเงียบลง และรอบๆทางนั้นมีแต่ภาพถ่ายแปลกๆ บ้างก็เป็ภาพถ่ายแมวตาย หรือ ภาพถ่ายบุคคลในสมัยก่อน ผมได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า
“เป็ภาพถ่ายแนว แอปสแตรก ที่โคตรหลอนเลยว่ะ”
แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องที่เธอผู้นั้นหายเข้าไป ทันใดที่ผมเดินเข้าไปในห้องนั้น เธอกลับหายตัวไปอย่างลึกลับ ผมได้แต่กวาดสายตาไปรอบๆเพื่อมองหาหญิงสาวคนนั้น ภายในห้องนั้นเป็เหมือนห้องที่ว่างเปล่า มีผ้ายันต์สีแดงแปะในตรงประตูทางเข้า บรรยากาศที่เงียบสงัด ภายในห้องนั้นไม่ได้ยินเสียงอื่นใดเลยนอกจากเสียงหายใจของผมเอง
ไม่มีประตูหน้าต่าง หรือช่องอะไรก็ตามที่ให้มนุษย์สามารถปีนออกไปได้
มีแค่แสงไฟดวงเดียวที่ส่องไปยังกลางห้องที่มีภาพประหลาดที่ถูกตั้งแสดงโชว์
“ภาพอะไรว่ะ” ผมอุทานในใจ
ภาพถ่ายที่ตั้งอยู่ตรงหน้าผมนั้นเป็เหมือนภาพถ่ายที่ไม่มีอะไรเลยแค่สีแดงครอบด้วยกรอบรูปและกระจกที่กั้นอยู่ระหว่างภาพนั้น เหมือนมีอะไรดึงดูดสายตาผมให้จ้องมองไปยังรูปประหลาดใบนั้นผมพยายามสังเกตภาพใบนั้นเข้าไปอย่างช้าๆ ความหนาวเหน็บทั้งๆที่ในห้องนั้นไม่มีแอร์ หรือ พัดลม ที่จะผัดแล้วทำให้ผมหนาวไปทั้งร่าง เสียงหายใจ ห้องเงียบๆ ผมแอบเห็นภาพเริ่มเปลี่ยนเป็ร่างหญิงสาวรางๆในภาพถ่าย เธอไม่มีใบหน้า ใส่ชุดเดรสสีแดง ที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับ สร้อยคอ ต่างหู ผมจ้องไปอยู่สักพักสังเกตว่า ต่างหูของหญิงสาวในภาพถ่ายเธอได้หายไป เธอยืนคล้ายกับว่า เธอยืนอยู่ข้างหลังผม คล้ายว่าผมกำลังมองกระจกสะท้อนเงาอยู่ เหมือนได้ยินเสียงหายใจเย็นๆรดต้นคอผมอยู่ ช้าๆ ฟู่….ฟู่….
ผมจึงรีบตัดสินใจหันหลังกลับไปมอง!!!
“เห้ย!!! ไอกอล์ฟมึงทำไรอยู่ตรงนี้ว่ะ”
“ปะ…ป่าว นิ กูแค่กำลังเอาต่างหูมาคืนผู้หญิงที่ทำหล่นไว้”
“ไหนว่ะ ผู้หญิงมึง กูเห็นมึงยืนอยู่คนเดียวเนี่ย ไหนอ่ะต่างหูที่ว่า”
“เอ๊ะ หายไปไหนว่ะ”
“เออช่างเหอะ รีบกลับไปถ่ายรูปกลุ่มกัน”
จากนั้นผมก็กลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อน4คน เพื่อที่จะถ่ายรูปกลุ่มส่งอาจารย์
“แชะ!!!” เสียงชัตเตอร์ดังขึ้น
หลังจากที่กลับมาจากงานนิทรรศการผมก็อดสงสัยไมได้ว่าเธอคนนั้นหายไปไหนกัน และตลอดทางที่ผมถือต่างหูผมถืออะไรอยู่ เช้าวันต่อมาผมได้ไปทำการล้างฟิมล์ในห้องมืดที่มีแต่แสงสีแดง ผมหยิบรูปถ่ายตอนไปงานนิทรรศการภาพถ่ายมาปรากฏว่า รวมถ่ายทุกรูปที่มีผมกำลัง มีหญิงสาวไร้ใบหน้ายืนอยู่ข้างหลังคอผมสายตากำลังจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา….จบ
3K
