ตอนที่ 8 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (18)
เหอหรงถอนหายใจ หากเขาตายภารกิจนี้ก็จะล้มเหลว โลกนี้จะพังทลาย แล้วคนในโลกนี้จะเป็อย่างไรต่อ เด็กๆ เหล่านี้ ไหนจะท่านชายอันหนิงที่ดีกับเขามาตลอดก็คงไม่รอด
เหอหรงชักรู้สึกแย่ ยังมีเหยียนเจ๋ออีก ก็โดนเขาลากเข้ามาเอี่ยวด้วย
“สหาย บัดนี้พวกเราก็ถือว่าร่วมเป็ร่วมตายกันแล้วนะ” เหอหรงทอดถอดใจ “น่าเสียดาย ข้ายังมิได้เป็ฮองเฮาเลย”
เหยียนเจ๋อรู้สึกเหมือนมีมือใหญ่มาบีบหัวใจของเขา เสียงของเขาแหบแห้ง “ท่านอยากเป็ฮองเฮาหรือ”
เสียงของเหอหรงอ่อนแรงลงเรื่อยๆ “ใช่แล้ว โลกนี้สวยมากเลยใช่ไหม วันนี้ได้เที่ยวถนนเส้นนี้ครบแล้ว คึกคักจริงๆ ข้าน่ะ มีแต่ต้องเป็ฮองเฮาจึงจะปกป้องเตียเตีย ปกป้องจวนโหว ปกป้อง...” โลกใบนี้
โลกเดิมของเขาแห้งแล้งกันดารไปนานแล้ว เขาไม่ได้เห็นโลกที่เต็มไปด้วยพลัง มีชีวิตชีวา มีความสุข และเปี่ยมไปด้วยความหวังเช่นนี้มานานมากๆ แล้ว
เขาอยากปกป้องโลกใบนี้ให้ดี ไม่ให้มันต้องพังทลาย แต่น่าเสียดาย เขาไม่มีโอกาสนั้นแล้ว
เสียงของเหอหรงค่อยๆ หายไป เหยียนเจ๋อก้มหน้า จึงเห็นว่าเหอหรงาเ็ที่เอวั้แ่เมื่อไรก็ไม่รู้ เืชุ่มอาภรณ์ของเขาไปหมดและไหลซึมออกมา เหอหรงหลับตาอยู่ในอ้อมกอดของเขา
น้ำตาเหยียนเจ๋อพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย เขาพยายามใช้มืออุดปากแผลของเหอหรงเอาไว้
เสียงของเขาทั้งสั่นเครือและแหบแห้ง “อย่าไหลอีกเลย คุณชาย… อู๋โยว…”
“ท่านอยากเป็ฮองเฮาไม่ใช่หรือ ข้าจะช่วยท่าน”
“ท่านอยากปกป้องโลกใบนี้ไม่ใช่หรือ ข้าจะช่วยท่าน”
“หลังจากนี้ข้าจะไปฝึกวรยุทธ์ ข้าจะไปสอบเป็ขุนนาง ข้าจะกลายเป็ผู้มีอำนาจ”
“ข้าจะปกป้องท่าน ข้าจะพาท่านไปถึงตำแหน่งฮองเฮา ข้าจะทำให้คนใต้หล้าไม่อาจรังแกท่านได้อีกต่อไป”
“ขอร้องล่ะ ท่านตื่นสิ…”
ไม่ใช่เขาก็ไม่เป็ไร ขอเพียงท่านตื่นขึ้นมา ยิ้มให้เขาได้เหมือนเดิม ใช้อารมณ์กับเขาได้เหมือนเดิม ไม่ใช่เขาก็ไม่เป็ไร
เหยียนเจ๋อเกลียดความไร้ความสามารถของตนเอง จนกระทั่งตอนสุดท้าย คุณชายน้อยของเขาก็เป็ฝ่ายปกป้องเขา
ชายฉกรรจ์ชุดดำคนหนึ่งคลำตามทางเข้ามา พอเห็นว่าตรงนี้ยังเหลือคนเป็ๆ อยู่หนึ่งคนจึงส่งเสียงหัวเราะหึๆ ง้างดาบขึ้นเตรียมจะฟัน แต่จงใจไม่ฟันเข้าลำคอ เขาตั้งใจจะทรมานคนคนนี้ไปเรื่อยๆ จนตาย
เหยียนเจ๋อเอาตัวบังเหอหรงไว้ใต้ร่างตนเองอย่างมิดชิดและรับดาบนั้นไว้เต็มๆ ทว่าดาบที่สองกลับไม่ฟันลงมาเสียที ธนูขนนกปักทะลุหัวใจของชายฉกรรจ์ผู้นั้นแล้วล้มลงกับพื้น
เสียงโหวกเหวกดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เหยียนเจ๋อหันกลับไปก็เห็นภาพคนกลุ่มใหญ่มุ่งหน้ามาจากทางเมืองหลวงอย่างเลือนราง
คุณชาย ท่านเห็นหรือไม่ มีกองหนุนมาแล้ว ท่านอย่าทิ้งข้าไปนะ
ตอนที่ท่านชายอันหนิงพบพวกเขา เหยียนเจ๋อใช้ตัวเองบังอยู่บนตัวเหอหรง ร่างของทั้งสองเต็มไปด้วยาแและเื พวกเขาปิดทางเข้าคลังเก็บของของเรือไว้มิด
ท่านชายอันหนิงลองอังจมูกเหอหรงด้วยมืออันสั่นเทา “ยังหายใจอยู่ ยังหายใจอยู่! หมอทหาร! หมอหลวง! มานี่เร็วเข้า!”
หมอหลวงเร่งเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามา ตรวจดูอย่างละเอียดก่อนจะรีบเอ่ยขึ้น “ท่านชายมิต้องเป็กังวล แม้ว่าทั้งสองจะเสียเืมาก แต่าแไม่ถึงชีวิต และเพิ่งได้รับาเ็มาไม่นาน แผลไม่เน่า ย่อมไม่ถึงแก่ชีวิตขอรับ”
ทหารสี่ห้าคนนำเปลเข้ามา ยกทั้งคู่ขึ้นไปอย่างเบามือ มือของเหยียนเจ๋อยังคงจับเสื้อของเหอหรงไว้แน่น
ท่านชายอันหนิงกรีดเสื้อผ้าของเหอหรงจนขาดวิ่นทันควันเพื่อแยกทั้งสองออกจากกันและนำไปรักษา
หลังจากย้ายร่างทั้งสองไปแล้ว ทหารที่เข้าไปในคลังเก็บของของเรือร้องเสียงหลง “ท่านชาย ในคลังเก็บของมีเด็กอยู่จำนวนหนึ่งขอรับ ยังมีชีวิตอยู่ทั้งหมดขอรับ!”
ท่านชายอันหนิงนิ่งอึ้ง ดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งในนั้นกำจี้หยกปลาคู่หยินหยางสีดำของเหยียนเจ๋อในมือแน่น ร้องไห้ฟูมฟาย ถึงขั้นเข้าไปกอดท่านชายแล้วร้องไห้ “ท่านชาย นั่นเสด็จพี่!”
ท่านชายอันหนิงลูบหัวของเด็กสาว “ไม่เป็ไรนะพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงฮุ่ยิ่ พวกเราไปทูลฝ่าากันนะพ่ะย่ะค่ะ”
1K
