Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่สี่สิบห้า สิ่งที่หายไป

คนบางคนหากไม่สูญเสียอะไรบางอย่างไปก็จะไม่เข้าใจว่าตนเองมีอะไรอยู่บ้างและไม่ให้ความสนใจในของที่ตนเองเห็นอยู่เสมอ

การตัดสินใจลงทุนอะไร วอเรน บัฟเฟต จึงบอกเสมอว่าเขาไม่ลงทุนในเรื่องที่เขาไม่เข้าใจและไม่ลงทุนในกิจการที่อยู่เพราะมีคนฉลาดเป็นผู้บริหารเพราะคนโง่ต้องมาบริหารในสักวันหนึ่ง แต่ดูในพื้นฐานของกิจการนั้น ว่าอีกสิบปียี่สิบปีจะเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่?

หากคนเรายังดื่มโค้กน้ำอัดลมในอีกสิบปีข้างหน้า เราก็ควรจะลงทุนในกิจการน้ำอัดลมนั้น

มันคือสายตาของการมองอนาคตที่มีแต่คนที่มองสถานการณ์แจ่มแจ้งเท่านั้น จึงจะสามารถทำอย่างนี้ได้

คนธรรมดา ที่ไม่มองอนาคต พยายามดิ้นรนเอาตัวรอดวันต่อวันเพราะความยากจน

ก็ไม่เพียงได้รับผลจากแค่อุปกรณ์ในโรงเรียนเท่านั้นแต่เป็นชีวิตประจำวันในวันต่อมาด้วย

เริ่มจากสะพานที่พวกเขาข้ามด้วยความสะดวกที่ติดกับห้างสรรพสินค้าห้างสรรพสินค้าปิดและสะพานโดนรื้อไป

ทำให้พวกคนที่ข้ามถนนทางนั้นประจำไม่สามารถข้ามทางเดิมได้

รถโดยสารประจำทางบางสายก็หายไปมีจำนวนน้อยลงเพราะสายที่สกุลอ้าวลงทุนหายไป

ทำให้พวกเขาไปทำงานและไปโรงเรียนสายกว่าเดิม

นั่นก็ยังดีสำหรับคนที่ยังมีงานให้ทำ

ยังมีอีกหลายร้อยคนที่ตกงานและที่อยู่อาศัยหายไป

ข้าวของโดนย้ายออกตึกโดนทุบทิ้งและรื้อถอน

และสิ่งของที่หายไปยังมีสัญลักษณ์ตราของสกุลอ้าว

แสดงเด่นเป็นสง่าในสถานีตำรวจและสถานที่ราชการที่สัญลักษณ์ตราของสกุลอ้าวไม่ได้รื้อถอนออกไป

ยิ่งแสดงภาพที่แตกต่างกันสองอย่างอย่างสุดขั้ว

คนที่ได้รับการสนับสนุนจากสกุลอ้าวเจริญรุ่งเรือง

คนที่กระตุ้นโทสะสกุลอ้าวได้รับความเดือดร้อนแสนสาหัส!!!

ทุกคนในเมืองที่เห็นสัญลักษณ์ของสกุลอ้าวในสถานีตำรวจและสถานที่ราชการ

ไม่ได้เกิดความโกรธแค้นแต่รู้สึกถึงความกลัวและสิ้นหวังต่อหน้าพลังของสกุลอ้าว

อ้าวป้าหม่านายน้อยรุ่นสองของสกุลอ้าว ช่างเป็นคนที่ตัดสินใจได้เฉียบขาดนัก!!!

ในความรู้สึกของทุกคน ที่ได้เห็นภาพที่ขัดแย้งกันระหว่างความอยู่ดีมีสุขของสถานที่ได้รับความเมตตาจากสกุลอ้าวปละสถานที่ได้รับความโกรธเกรี้ยวของอ้าวป้าหม่าแห่งสกุลอ้าว

ตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาดแสดงความโกรธของตนเองให้คนทั้งเมืองได้ประจักษ์และยอมสยบโดยลงมือเพียงครั้งเดียว

สกุลอ้าวกระทืบเท้าคราเดียวทั้งเมืองก็สั่นสะเทือนไม่ใช่คำกล่าวลอยๆหรือคำร่ำลืออีกต่อไปแล้ว

ทุกคนในเมืองเจอสัญลักษณ์ของสกุลอ้าวที่สถานีตำรวจและสถานที่ราชการสอนให้รู้แล้วว่าสกุลอ้าวยิ่งใหญ่เพียงไหน

แม้แต่นักเลงท้องถิ่นหรือเจ้าของกิจการต่างๆก็แทบจะคุกเข่าขอร้องให้กลับมาแต่ไม่ได้ผลแต่ประการใด

นายน้อยอ้าวป้าหม่ายังยืนยันคำเดิมขายของให้เร็วที่สุด

ช่างเฉียบขาดยิ่งนัก

แม้อ้าวป้าหม่าจะจากไปจากเมืองแต่เงาดำของเขาราวกับครอบงำไปทั่วเมืองโดยทุกคนไม่อาจสลัดหลุดออกไปอีกแล้ว

ทุกคนไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกต่อไป

...

“สองหมื่นสามพันล้านหยวน”

ผมจิบไวน์พักผ่อนอยู่ข้างสระว่ายน้ำส่วนตัวมีเชฟเสิร์ฟไวน์และอาหารว่างอยู่ข้างๆ

อาหู่ก้มศีรษะรายงาน

“ถูกแล้วขอรับนายน้อย ขออภัยที่ได้เพียงเท่านี้”

“ไม่ต้องห่วงทำงานสำเร็จก็ดีแล้วล่ะ”

ผมขอบคุณอาหู่

ความจริงขายด้วยความรวดเร็วที่สุดและปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว

อันที่จริงคนที่มีเงินซื้อมีไม่มากนัก ที่จะรับเนื้อชิ้นโตเช่นนี้ได้

และคนที่มีเงินซื้อก็ไม่กล้ากดราคากระตุ้นโทสะของสกุลอ้าวมากจนเกินไปจนราคาที่ได้ก็เรียกว่าสมเหตุสมผล

ผมทานองุ่นคัดสายพันธุ์พิเศษกับไวน์กลั้วคอ

ขณะที่ดูรายงานบัญชีไปด้วย

ตั้งแต่ออกจากโรงเรียนมาเมื่อวานผมฉลองกับพวกนักษัตรและเหล่านักวิทยาศาสตร์ศิษย์ร่วมสำนักอย่างมีความสุข

ที่รอดพ้นจากเมืองบ้าๆนั่นแล้ว

ก้อนไวน์พุ่งขึ้นจากแก้วที่ผมจับอยู่เป็นลูกกลมๆ

ด้วยพลังปราณของผมที่บังคับไวน์ให้เป็นก้อนกลมในอากาศได้และค่อยๆดูดไวน์แบบไม่ใช้แก้วกลางอากาศ

“ยินดีกับนายน้อยด้วยขอรับความสามารถเพิ่มขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว”

ผมโบกมือย่างไม่ใส่ใจ

ผมทำคติ ฝึกสามวัน พักวันหนึ่ง

ในวันที่พัก ก็ไม่ได้หมายความวว่าพักเสียทีเดียวแต่คือการรวบรวมข้อมูลความก้าวหน้าทั้งหมดและคิดวิเคราะห์มากขึ้นจนสามารถหาจุดชีพจรเร้นลับทั้งแปดและพิสดารทั้งสิบสามในตัวของผมเองได้แล้ว

ด้วยการสร้างโมเดลจุดชีพจรในร่างกายของผมจากพวกนักวิทยาศาสตรืและเทคโนโลยีการสร้างโมเดลของฮอลลี่วู้ดการเดินลมปราณของผมก็ราวกับมีคู่มือบทสรุปอย่างชัดเจน

อาหู่ยังยืนอยู่อย่างสงบ

“เอ่---มีอะไรอีกหรืออาหู่?”

ผมที่ใส่กางเกงในตัวเดียว ใส่แว่นกันแดดนอนตากแดดริมสระว่ายน้ำกล่าว

“นายน้อยจะทำอย่างไรกับสกุลไป่ต่อไปหรือขอรับ?”

อาหู่โยนระเบิดมาให้ผมอีกลูกแล้ว