ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

        “เพียงดาวน่ะ คือ My love ฉันเองล่ะ” 

        ตูนนิ่งเงียบไม่ตอบอะไรกลับมา

        “นายอย่าไปบอกใครเชียวนะ ฉันบอกเรื่องนี้กับนายคนเดียวเลยนะเนี่ย ถึงแม้ว่าเราจะพึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ฉันมีความรู้สึกว่าเราต้องเป็น friend ที่ดีต่อกันได้แน่ ๆ” พูดจบ จอร์จก็ได้ลุกขึ้นมา “เดี๋ยวฉันจะเข้าไปที่ชมรม นายมาก็ด้วยกันสิ” 

        ตูนลุกขึ้นมาและเดินตามจอร์จไป และทั้ง 2 คนก็ได้มีการพูดคุยกันเล็กน้อยระหว่างทางเดิน 

        “จอร์จ นายชอบผู้หญิงขี้บ่นเหรอ...?” 

        “หืม...? นี่นายรู้ได้ไงว่าเธอขี้บ่น นายก็รู้จักเธอเหมือนกันงั้นเหรอ... ชั่งบังเอิญอะไรเช่นนี้ ฉันว่าความขี้บ่นนั่นแหละคือเสน่ห์ของเธอล่ะ” 

        “แล้วทำไมนายถึงชอบเธอล่ะ...” 

        “อืม... พอดีเรื่องมันยาวน่ะ ไว้ว่าง ๆ เดี๋ยวฉันจะมาเล่าให้ฟังนะ” 

        ตอนนี้ตูนกำลังคิดอะไรอยู่ในหัวกันแน่ เขากำลังรู้สึกอะไรอยู่ เขาหน้านิ่งไม่แสดงความรู้สึกมาสักพักแล้ว ยินดี? หึงหวง? โมโห? เสียใจ? ไม่สามารถอ่านสีหน้าของเขาได้เลยในตอนนี้ จนกระทั่งทั้ง 2 คนได้เดินมาถึงห้อง ๆ หนึ่งที่คลับคล้ายคลับคลากับห้องชมรมมวยไทยของเค แต่ที่นี่ดูออกแนวไปทางฝั่งตะวันตกซะมากกว่า จอร์จเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตู หันหลังกลับพร้อมกับยิ้มร่ามาทางร่างเล็กตรงหน้า 

        “Welcome to ฐานทัพของฉัน ชมรมมวยสากล!! กล.... กล....” ใส่เอฟเฟคเสียงก้องเองซะด้วยเจ้าหมอนี่ “เอาล่ะตูน เข้ามาสิทำตัวตามสบายได้เลยนะ” 

        ทันทีที่จอร์จเปิดประตูเข้าไป ก็ปรากฏให้เห็นนักเรียนเชื้อสายต่างชาติและลูกครึ่งมากมายกำลังซ้อมมวยกันอย่างขมักเขม้น ทันใดนั้นเอง พวกที่อยู่ข้างในนั้นทั้งหมดก็ได้หันมาทางเด็กหนุ่มผมทอง หยุดทุกอย่างที่กำลังทำอยู่ตรงหน้าและตะโกนเสียงดังออกมาพร้อมกัน 

        “Welcome back ครับ Boss!!! (ยินดีต้อนรับกลับครับหัวหน้า!!!)” 

        “ฮ่า ๆ ๆ นี่เพื่อนฉันเอง ชื่อตูนน่ะไม่ใช่ใครที่ไหนไกล ทำตัวตามสบายเถอะ” 

        “ครับ Boss!!” 

        ที่แท้จอร์จก็เป็นลูกพี่ใหญ่ของที่นี่นี่เอง ไม่น่าเชื่อว่าคนติ๊งต๊องแบบเขาจะเป็นลูกพี่ใหญ่กับเขาได้ ดูคนที่ภายนอกไม่ได้เลยจริง ๆ  

        “ฮ่า ๆ ๆ ช่วงนี้อาจจะวุ่นวายหน่อยนะ พอดีใกล้จะกีฬาสีแล้วน่ะ ใช่สิ ว่าแต่นายมีแฟนแล้วหรือยังล่ะ my friend” 

        ตูนนิ่งลงไปพร้อมกับทำสีหน้าท่าทางเหมือนกับกำลังนึกคำตอบ และไม่นานหลังจากนั้น 

        “แฟนเหรอ....? อืมม.... คนเราจะต้องมีแฟนไปทำไมเหรอ....?” 

        จอร์จที่ได้ยินคำตอบสุดไม่คาดคิดก็ถึงกับกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่  

        “ฮ่า ๆ ๆ ๆ นายนี่ตลกจริง ๆ ถามคำถามแปลก ๆ ที่เราต้องมีแฟนก็เพราะสิ่งที่เรียกว่าแฟนน่ะคือการที่ทำให้เรารู้สึกไม่โดดเดี่ยว เวลาเรารู้สึกแย่หรือท้อแท้เราก็จะมีแฟนอยู่ข้าง ๆ ค่อยช่วยหรือเป็นกำลังใจให้เสมอ เป็นสิ่งที่นายต้องปกป้องด้วยชีวิต เป็นสิ่งที่ชีวิตของนายขาดไม่ได้ยังไงล่ะ” 

        ตูนหน้านิ่วคิ้วขมวดไปอีกครั้ง ก่อนที่ครั้งนี้จะทำท่าทางเหมือนกับปิ๊งอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ 

        “อ๋อ!!! ถ้างั้นฉันก็มีแล้วล่ะ มีเยอะด้วย!” 

        “โว้ว ๆ !!? มีเยอะเลยเหรอ!? นายนี่ไม่ทำธรรมดาเลยนะเนี่ย เห็นเงียบ ๆ ร้ายไม่เบา” 

        “ใช่! ถ้าสิ่งที่เรียกว่าแฟนคือสิ่งที่ฉันขาดไม่ได้ในชีวิต ฉันก็มีเยอะเลยล่ะ หลายเล่มเลยด้วย!” 

        “หืม? หลายเล่ม?” 

        “มีทั้ง one piece ครูพิเศษจอมป่วนรีบอร์น นารูโตะ แฟรี่เทล attack on titan และก็เยอะแยะเลย ล่าสุดพึ่งซื้อ Solo Leveling ฉบับรวมเล่มมา ของพวกนี้คือสิ่งที่ในชีวิตฉันขาดไม่ได้เลยล่ะ และฉันก็ปกป้องด้วยชีวิตของฉันเลย!” 

        อะ...ไอ่หมอนี่มันพูดอะไรของมันเนี่ย มันเข้าใจความหมายของคำว่าแฟนว่ายังไงกันแน่ฟะเนี่ย? 

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า.... งั้นก็ช่างเถอะนะ สงสัยว่านายคงจะยังเด็กเกินไปที่จะรู้เรื่องพวกนี้... เอาเป็นว่า เรามาลองซ้อมมวยกันหน่อยดีไหม เดี่ยวฉันโชว์อะไรเจ๋ง ๆ ให้นายดู” 

        จอร์จได้พาตูนไปใส่นวมและทั้งคู่ก็ได้มายืนอยู่หน้ากระสอบทรายอันหนึ่ง 

        “ดูนี่น่ะ นี่คือหมัดแย็บ” พูดจบ จอร์จก็ได้ปล่นหมัดแย็บออกไป หมัดแย็บของเขารวดเร็วและรุนแรงมาก เสียงหมัดที่กระทบกับกระสอบทรายเหมือนกับเสียงฟาดของแส้ไม่มีผิด “นี่คือคร่าว ๆ อันที่จริงฉันทำได้ดีกว่านี้ อันนี้แค่ทำให้นายดูก่อนเฉย ๆ น่ะ ไหนลองทำตามสิ้!” 

        ตูนเดินเข้าไป ตั้งท่า ปล่อยหมัดแย็บออกไปแบบลักษณะท่าทางการออกหมัดเหมือนจอร์จแบบเป๊ะ ๆ แต่ทว่า 

        แปะ...! 

        หมัดแย็บที่ตูนปล่อยออกไปมันไม่ได้ดูมีพิษสงร้ายแรงอะไรเลยสักนิด กระสอบทรายไม่กระดิกเลยด้วยซ้ำ 

        “ฮ่า ๆ ๆ ไม่เป็นไร ๆ nice try แรก ๆ ก็งี้แหละ เอาเป็นว่าลองต่อย ๆ ไปก่อนดูนะ เดี๋ยวฉันขอไปห้องน้ำแปป” 

        และเขาก็เดินออกไป หลังจากที่จอร์จเดินออกไปตูนก็ได้ต่อยกระสอบทรายด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ อยู่อย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนทำให้เจ้าถิ่นแถวนั้นรู้สึกเริ่มหงุดหงิดขัดใจ มันจึงเดินเข้ามาตั้งใจที่จะหาเรื่อง 

        “เฮ้ยไอ่เตี้ย ต่อยอะไรของมึงมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วว่ะ กากชิบหาย ต่อยกาก ๆ แบบนี้หลบไปเหอะว่ะเกะกะ ให้คนอื่นเขาซ้อมดีกว่า” ไอ่นักเลงที่มาหาเรื่องคนนี้เป็นคนผิวสีตัวใหญ่กล้ามเป็นมัด ๆ เหมือนกับที่เห็นในหนังอยู่บ่อย ๆ มันคงคิดว่าตัวใหญ่แล้วจะทำอะไรกับใครก็ได้ 

        “อย่าดีกว่านะ นั่นเพื่อนของ Boss--” 

        “หนวกหู! ไอ่นี่มันเป็นฝ่ายผิดเห็น ๆ ที่กระจอกแล้วไม่ยอมหลบให้คนเก่งกว่าเข้ามาซ้อม!! หรือมึงอยากจะโดนด้วยอีกคน!” 

        “เฮ้อ... แกนี่พูดมากชะมัด อย่างแกนี่แค่ 5 วิก็เกินพอแล้ว” 

        ทันทีที่ไอ่ร่างใหญ่ได้ยิน มันก็โกรธจนเส้นเลือดปูดขึ้นขมับทันทีเมื่อโดนพูดหยามใส่ขนาดนี้ 

        “ปากดีนี่หว่า... งั้นก็ขึ้นเวทีมาเลยไอ่เวร...” 

        ทางฝั่งของจอร์จที่ไปเข้าห้องน้ำมาก็ได้ทำหน้าระรื่นชื่นบานเดินกลับมาในห้องชมรมอย่างสบายใจ และทันทีที่กลับเข้ามา เขาก็ได้เห็นว่าทุกคนที่กำลังซ้อมกันอยู่เมื่อครู่ได้ไปมุงกันอยู่ข้างเวทีกันหมดแล้ว 

        “Hey! What's going on? (เฮ้! เกิดอะไรขึ้นน่ะ?)” 

        เมื่อจอร์จเดินตรงเข้าไปที่ข้างเวทีเขาก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าเมื่อเด็กหนุ่มผิวสีร่างยักษ์ที่เป็นมือดีในชมรม กำลังนอนคอพับตาเหลือกโดยที่เป็นฝีมือของเด็กหนุ่มร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้า 

        “ตูน! My friend! เกิดอะไรขึ้นน่ะ!” 

        ทว่าตูนไม่ตอบอะไร เขาถอดนวมทิ้งและเดินลงมาจากเวที

        “ฉันกลับแล้วนะจอร์จ สนุกมากเลยล่ะ ขอบใจที่พาเที่ยวนะ” 

        และตูนก็เดินออกไปพร้อมกับสายตาของคนในชมรมที่ยังอึ้งไม่หาย จากนั้นไม่นานหนึ่งในสมาชิกชมรมมวยสากลก็ได้เดินเข้ามาหา Boss ของเขา 

        “คะ-คืออย่างงี้นะ Boss” และเขาก็ได้เล่าเรื่องราวทุกย่างที่เกิดขึ้นให้จอร์จฟัง 

        “Unbelievable!! (ไม่น่าเชื่อ!!) มือดีของเราโดนจัดการภายในเวลาไม่ถึง 5 วิเนี่ยนะ!!” 

        “ใช่ครับ Boss พวกผมก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองเหมือนกัน....” 

        “แต่ว่าเราเป็นฝ่ายไปหาเรื่องก่อนใช่ไหม!?” 

        “ใช่ครับ...” 

        “oh no! ไม่ได้การแล้ว... เราต้องรีบไปขอโทษเขา” 

        และภายในเย็นวันนั้นจอร์จก็ได้ตามหาตูนซะทั่วโรงเรียนเพราะอยากจะขอโทษในสิ่งที่สมาชิกในชมรมของเขาได้ทำตัวเสียมารายาทเอาไว้ 

        โอ้วไม่ ๆ ๆ ! ไปอยู่ไหนกันล่ะเนี่ย my friend! ไม่ได้ขอเบอร์ขอเฟสไว้ซะด้วยสิ! 

        จนกระทั่งในที่สุด เขาก็ได้วิ่งจนเจอเข้ากับตูนจนได้ 

        “โอ้ว!!! ตูน!! My frien-” 

        ทว่าเขาก็ต้องชะงักลงไปทันทีเมื่อภาพตรงหน้าที่เขาเห็นก็คือตูนที่กำลังเดินอยู่กับเพียงดาวผู้หญิงที่เขากำลังแอบชอบแบบ 2 ต่อ 2 แถมพวกเขายังดูสนิทสนมกันดีอีกด้วย

        จอร์จที่เห็นว่าตูนเดินอยู่กับเพียงดาวแบบ 2 ต่อ 2 ก็พยายามจะวิ่งเข้าไปหา แต่ทว่าทันใดนั้นเอง จู่ ๆ ก็ได้มีนักเรียนหญิงที่อยู่แถวนั้นวิ่งเข้ามารุมล้อมตัวเขาเอาไว้พร้อมกับพากันกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่ทำให้จอร์จขยับตัวได้ค่อนข้างลำบาก 

        “พี่จอร์จคะ ขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ!!” 

        “พี่จอร์จมองกล้องหน่อยค่าาา!” 

        เขายิ้มเจื่อน ๆ ให้กับผู้หญิงเหล่านั้นและพยายามจะปลีกตัวออกมาอย่างทุลักเล จนกระทั่งเขาสามารถออกมาได้สำเร็จแต่ทว่าตูนและเพียงดาวก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว… 

        เหตุการณ์จะเป็นเช่นไร จะกลายเป็นศึกชิงนางของ 2 เพื่อนรักหรือไม่!? จอร์จจะทำยังไงเมื่อเห็นผู้หญิงที่เขาชอบกำลังเดินอยู่กับเพื่อนรักของเขาแบบ 2 ต่อ 2 พูดแล้วมันก็เจ็บใจ โปรดติดตามตอนต่อไป...