ผมเข้ามาในห้องน้ำซึ่งเคยใช้ตอนยังอยู่ในดันเจี้ยนชั้นที่5
สภาพห้องน้ำยังคงเป็นห้องน้ำหรูหรา มีห้องส้วมหลายห้องและชักโครก เมื่อเดินเลยสิ่งเหล่านี้ไปก็จะมีฝักบัวและอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่ผมต้องลองเช็คดูก่อน
ผมเปิดหน้าต่างสเตตัสขึ้นมาเพื่อเช็คระยะเวลาบัพที่ยังเหลืออยู่
---------------------------
<บัพสัตว์เทพ-สฟิงซ์>
-ปรับเพิ่มความสามารถทุกด้านจนถึงขอบเขตที่กำหนด (+10 LV)
-เพิ่มอัตราปริมาณ EXP ที่ได้รับ (x200%)
-ระยะเวลา 71 ชม. 36 นาที 22 วินาที
71:36:22
71:36:21
71:36:20
71:36:19
.
.
---------------------------
ตามคาดเลย..แม้เวลาภายนอกจะเสมือนถูกหยุดเอาไว้ แต่กระแสเวลาภายนี้ยังคงไหลตามปกติ และตัวเลขระยะเวลาบัพก็ลดลงเรื่อยๆ ดูท่าทางเวลาพักก็มีจำกัดเหมือนกัน
“รูอันพวกเราปูถุงนอนกันตรงนี้นะ..หลังปูเสร็จแล้วฉันจะอาบน้ำ ฉะนั้นนายช่วยไปหลบตรงมุมโน้นที”
“เข้าใจแล้วครับ..เห้อ..งั้นเดี๋ยวนายอาบเสร็จแล้ว ผมขออาบต่อด้วยละกันนะครับ”
“อืม”
ผมกับรูอันช่วยกันปูถุงนอนระหว่างอ่างอาบน้ำกับห้องส้วม เมื่อเสร็จแล้วรูอันก็เดินไปหลบอีกมุมหนึ่งแล้วหยิบอาหารกระป๋องขึ้นมานั่งกิน
ผมเริ่มปลดชุดเกราะออก เริ่มจากเกราะมือ → เกราะขา→ เกราะอก →รองเท้าบูท
จากนั้นก็ถอดเครื่องแบบนักเรียนที่สวมทับอยู่ภายใน
‘ดีนะที่เบิกชุดสำรองมาเยอะ’
เนื่องจากในนี้ไม่มีภัยอันตรายใดๆผมกับรูอันจึงเก็บอาร์ติเฟกซ์ของตัวเองหายเข้าไปในฝ่ามือ
ผมเอาชุดเดิมที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อและคราบเลือดพับใส่กล่องแล้วเก็บเข้าไปในถุงเวทมนตร์ จากนั้นหยิบชุดใหม่ออกมาวางกองไว้
เนื่องจากเวลาไม่ได้เหลือเฟือขนาดนั้น เพราะระยะเวลาบัพสัตว์เทพยังคงลดลงเรื่อยๆอยู่ตลอดแม้จะอยู่ในห้องนี้ก็ตาม ผมจึงไม่ได้แช่อ่าง แต่เลือกที่จะใช้ฝักบัวในการอาบน้ำแทน เพื่อความรวดเร็ว
เมื่ออาบน้ำเสร็จก็สวมชุดที่เปลี่ยนใหม่แล้วมานั่งกินอาหารกระป๋อง จากนั้นก็รีบมุดเข้าไปในถุงนอน ซึ่งตอนที่กินเสร็จรูอันก็อาบน้ำเสร็จพอดี แล้วมุดเข้ามาในถุงนอนข้างๆเหมือนกัน
“ไม่ได้นอนด้วยกันแบบนี้มานานเลยนะ”
“นั่นสินะครับ..นึกถึงตอนที่ฝึกวิชาด้วยกันกับอาจารย์ในป่าเลยล่ะ”
“ว่าแต่ตอนนี้อาจารย์เป็นยังไงบ้างนะ?..ไหนบอกว่าจะมาเยี่ยมพวกเราหลังจากเข้า รร.อัศวินเวทมนตร์ได้แล้วไง..”
“แต่ละคนเขาก็คงมีภาระหน้าที่ในแบบของเขาแหละครับ ผมคิดว่าวันนึงถ้าโอกาสมาถึงพวกเราคงได้เจออาจารย์เองแหละ”
“อา..ถ้ารอดไปจากที่นี่ได้ล่ะนะ”
ก่อนจะผลอยหลับ เรเวลได้นึกถึงประโยคหนึ่งของเซซิเลีย
‘สิ่งที่ทำให้มนุษย์เรามีความสุขที่สุดคือการที่ได้สมหวังกับสิ่งที่เรารักค่ะ..’
เรเวลยิ้มออกมาเล็กน้อยราวกับจะหัวเราะ
“ถ้างั้น..สิ่งที่ทำให้มนุษย์เรามีความทุกข์ที่สุดก็คือการที่ไม่สมหวังกับสิ่งที่เรารักสินะ..”
“หืม?..มีอะไรหรอ?”
รูอันหันมาถาม เพราะอยู่ดีๆก็เห็นเรเวลพูดลอยๆออกมา
“เปล่า..ไม่มีอะไรหรอก..”
เรเวลเปลี่ยนจากนอนหงายพลิกตัวไปฝั่งตรงข้ามกับรูอัน
ตัวเขานึกถึงเด็กสาวผมทองตาทองคนหนึ่งแล้วเอามือกุมที่หัวใจเล็กน้อย
‘เอลิเซ่’
***
เรเวลกับรูอันเปิดประตูห้องน้ำออกมา
“พวกฉันเสร็จละ”
ผมกดปุ่มที่อยู่ข้างห้องสุขา จากนั้นห้องสุขาทั้งห้องก็กลับไปเป็นแคปซูลอีกครั้ง
‘บุ้มมมมมม’
“เวลาข้างนอกผ่านไปตั้ง5นาทีเลยนะ”
เซเลน่ากล่าวขณะมองเรเวลเก็บแคปซูลสุขาใส่ถุงเวทมนตร์
“งั้นสินะ…แสดงว่าเวลาภายนอกไม่ได้ถูกหยุดเอาไว้ แต่แค่มันไหลไปช้าเมื่อเทียบกับเวลาภายในที่อยู่คนละมิติเฉยๆ"
“ถึงจะรู้สึกแย่แค่ช่วงแรกๆ แต่พอได้กินกับนอนพักเต็มที่แล้วก็สดชื่นขึ้นเยอะเลยนะครับ แถมพลังเวทก็ฟื้นกลับมาเต็มแล้วด้วย”
“เอ่อแล้วก็..ถึงจะเป็นในแคปซูลห้องน้ำแต่ระยะเวลาบัพสัตว์เทพยังคงลดลงไปเรื่อยๆนะ ยังไงก็กะเวลาพักให้ดีๆละกัน..เอาแค่ให้พลังเวทฟื้นกลับมาเต็มก็พอ"
“อ่า..รู้แล้วล่ะ..ไม่ต้องพูดมากหรอกน่าาา”
เซเลน่าเดินตามเซซิเลียเข้าไปในห้องน้ำ
“ถ้างั้นพวกเราขอไปพักก่อนนะคะ ><”
เซซิเลียกล่าวจบแล้วปิดประตูลง
‘กึก’
ตัวฉันเข้ามาในห้องน้ำ..ถึงแม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่ราชวงศ์อย่างฉันต้องเข้ามานอนในสถานที่แบบนี้..แต่ถ้าหากต้องแลกมาด้วยการที่เรเวลจะตามใจฉันหลังจากนี้ ก็ถือว่าคุ้มค่าสุดๆไปเลยค่ะ ><
“นี่เซซิเลียเธอจะอาบน้ำก่อนไหม?”
“อืม..ก็ดีนะ..แต่ถ้าไม่ให้เสียเวลาพวกเราแช่ในอ่างอาบน้ำด้วยกันเลยจะดีกว่าค่ะ เพราะยังไงมันก็กว้างพออยู่แล้ว”
***
“ถึงปราสาทรีเซลแล้วครับ”
หลังคนขับรถม้ากล่าวจบ ก็มีไนท์มาเปิดประตูให้
ถ้าหากในโลกนี้จะมีสถานที่สักแห่งที่ไอรีนไม่อยากไปมากที่สุด ก็คงไม่พ้นที่นี่แหละ
เมดโค้งหัวคำนับ แล้วค่อยๆประคองไอรีนลงจากรถม้า
ไอรีนถอนหายใจเบาๆเล็กน้อย
‘นี่เราไม่ได้มาที่นี่กี่ปีแล้วล่ะเนี่ย’
ฉันมองทิวทัศน์เบื้องหน้าที่เป็นปราสาทหรูหราสูงโออ่า..ไม่แพ้กับปราสาทของฉัน
ภายนอกเป็นประตูรั้วกว้างใหญ่ ภายในก่อนถึงปราสาทเป็นสวนดอกไม้งดงามที่มีไม้ประดับนานาชนิด พร้อมกับมีบ่อน้ำพุสวยงามอยู่ตรงกลางหน้าปราสาท
ไนท์ที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงป้อมข้างประตูรั้ว เมื่อเห็นมีคนมาจึงรีบวิ่งเข้ามาทำความเคารพ
“สวัสดีขอรับ..ดัชเชส..”
ไนท์2คนทำท่าวันทยหัตถ์
เมื่อเห็นตราราชวงศ์ประดับที่ข้างรถม้า ก็รู้ได้ถึงตำแหน่งของไอรีนทันที
ดัชเชสคือตำแหน่งภรรยาของดยุค และเมื่อดยุคได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ ตำแหน่งดัชเชสก็จะถูกเปลี่ยนเป็นราชินี
“ช่วยเรียกดัชเชสเลน่ากับท่านดยุคเซเฟอร์ให้หน่อยได้มั้ย”
“ครับ..รอสักครู่ครับ..”
เมื่อผ่านไปสักพักก็มีผู้หญิงผมสีแดงเดินออกมาพร้อมกับไนท์แล้วก็เมดอีกหลายคน
“ไม่ได้เจอกันนานนะไอรีน..มีธุระอะไรงั้นหรอ..”
“สวัสดีค่ะ…ท่านเลน่าสบายดีไหมคะ..”
“อืม..ตอบไม่ตรงคำถามเลยนะ”
ไอรีนตากระตุกเล็กน้อย..แต่เธอยังคงยิ้มอยู่
ตัวเธอไม่ได้ตอบโต้อะไร..แม้จะมีตำแหน่งคือดัชเชสเหมือนกันในอาณาจักรนี้ แต่เลน่าคือองค์หญิงที่มาจากอาณาจักรอื่น ส่วนไอรีนมีชาติกำเนิดมาจากตระกูลขุนนางชั้นสูง ตำแหน่งวิสเคาน์เท่านั้น
นอกจากนี้ไอรีนยังใช้เวทมนตร์ไม่ค่อยได้ด้วย แม้จะเป็นตระกูลขุนนางก็ใช่ว่าทุกคนจะชื่นชอบการฝึกเวทมนตร์หรือการต่อสู้
ถ้าถามว่าไอรีนมีอะไรดี ก็คงมีแค่2สิ่งคือหน้าตากับนิสัยของเธอเท่านั้นแหละ
เลน่ามองไอรีนด้วยสายตาดูถูกเล็กน้อย
“ขออภัยค่ะ..”
ไอรีนโค้งคำนับอย่างสุภาพ
“ท่านดยุคเซเฟอร์อยู่ไหมคะ?”
“มีเจรจาทางการทูตและการค้าระหว่างอาณาจักรที่อาณาจักรอื่นน่ะ…ตอนนี้ฉันรับหน้าที่ดูแลงานเอกสารและงานบัญชีอยู่..ไม่เหมือนพวกขุนนางที่เป็นปรสิตเกาะราชวงศ์กินหรอกนะ”
ไอรีนยังคงยิ้มให้แบบแม่พระ…แม้ในใจจะแอบด่าก็ตามทีเถอะ
‘ตัวเธอเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันหรอกนะ..แค่เกิดเป็นเจ้าหญิงที่อาณาจักรไลอาก็เท่านั้นเอง’
แม้เลน่าจะใช้เวทมนตร์ไม่ค่อยได้เหมือนกัน แถมไม่ได้ครอบครองอาร์ติเฟกซ์ด้วย คงต้องบอกว่ามีแค่อาณาจักรเบลฟาร์สเท่านั้นที่จริงจังกับเวทมนตร์และอาร์ติเฟกซ์มากเกินไป
แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งบัญชี การคิดคำนวณ เศรษฐศาสตร์ รวมทั้งงานเอกสารต่างๆก็เป็นสิ่งที่เลน่าถนัดและชื่นชอบ แม้ไอรีนจะแอบด่าในใจแบบนี้ แต่ตัวเธอก็ยังสู้เลน่าไม่ได้อยู่ดียกเว้นเรื่องหน้าตาล่ะนะ
ในขณะเดียวกันแม้เลน่าจะเป็นผู้หญิงที่สวยมากๆ แต่เธอก็ยังสวยสู้ไอรีนไม่ได้ นี่จึงเป็นสาเหตุหนึ่งที่เธอไม่ค่อยชอบไอรีนเท่าไหร่ด้วย
“ต้องขออภัยจริงๆนะคะ..แต่คนที่จะตัดสินใจว่าดิฉันจะเป็นปรสิตหรือไม่นั้น มีแค่ท่านเซนาทซึ่งเป็นสามีดิฉันเท่านั้นแหละค่ะ..ไม่ใช่ท่านเลน่าเลยนะคะ”
หน้าผากของเลน่ามีเครื่องหมายบวกปูดขึ้นเล็กน้อย
“ชิ..เธอนี่มันกวนประสาทเหมือนเดิมเลยนะ..”
“ฮึฮึๆ..”
ไอรีนเอามือป้องปากแล้วหัวเราะเล็กน้อย
ตอนนั้นเองมีเมดคนหนึ่งได้กระซิบข้างหูไอรีน…ซึ่งนั่นทำให้ไอรีนมีสีหน้ากลับมาจริงจังอีกครั้ง
“จริงสิ!..ท่านเลน่าคะดิฉันมีเรื่องด่วนอยากจะถามค่ะ..ไม่ทราบว่าท่านได้จดหมายแบบนี้ส่งมาที่ประสาทหรือเปล่าคะ?”
ไอรีนหยิบกระดาษจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาให้เลน่าดู เมื่อเลน่าเห็นสิ่งนั้นก็หรี่ตาลงและมีท่าทีเคร่งเครียดเหมือนกัน
“อย่าบอกนะว่านอกจากเซเลน่าแล้ว..ลูกสาวเธอก็ติดอยู่ในดันเจี้ยนเหมือนกันงั้นหรอ?”
“ใช่แล้วค่ะ..นั่นเป็นสิ่งที่ดิฉันกังวลอยู่ในตอนนี้”
เมื่อเลน่าเห็นว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาโต้คารมกับไอรีนเธอจึงชวนเขาเข้ามาในปราสาท
“เข้ามาก่อนสิ..”
“ขอบคุณค่ะ”
***
เซซิเลียกับเซเลน่าเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ
ทั้งคู่มีสีหน้าสดชื่นขึ้นเพราะได้นอนพักกันเต็มที่และได้กินอาหารจนอิ่มท้อง
พวกเธอมองมายังเรเวลกับรูอันที่นั่งชันเข่ากอดอาร์ติเฟกซ์ตัวเองรออยู่หน้าห้องน้ำ
“รอนานมั้ยคะ?”
“ก็ประมาณ4นาทีได้ครับ” รูอันตอบกลับอย่างสุภาพ
“เท่านี้พลังเวทของพวกเราทุกคนก็ฟื้นฟูกลับมาเต็มแล้ว..ฉะนั้นลุยกันเถอะ” เรเวลกล่าวจบแล้วยืนขึ้น
#คุยกับไรท์(คนเขียน)#
ตั้งแต่ตอนที่118(ตอนปัจจุบัน) เป็นต้นไปจะขอซอยความยาวของตอนออกเป็น2ตอนต่อสัปดาห์ เพราะการเขียนความยาวเยอะๆหลัก10,000คำ+ ต่อ 1ตอน จะทำให้การตรวจแก้คำผิดค่อนข้างลำบาก
ฉะนั้นหลังจากนี้จะอัพสัปดาห์ละ2ตอน (โดย1ตอนอาจจะมีความยาวประมาณตอนนี้หรือน้อยกว่าเล็กน้อย) ส่วนวันที่อัพก็เหมือนเดิมคือวันอาทิตย์10โมง
4.85M
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)