ผมได้กลับมาเกิดใหม่ในร่างของคนอื่นกว่าสมองจะประมวลผลได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร
ผมยังคิดด้วยซ้ำว่าที่มาอยู่ตรงนี้ได้ เพราะตัวเองกำลังฝันอยู่รึเปล่า เื่เหนือธรรมชาติแบบนี้มันเป็ไปได้ยากหรือแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ผมอยู่ในโลกใบเดิม ประเทศเดิม ปีเดิมห่างจากวันที่ผมตายเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น
ผมได้รับความทรงจำของร่างนี้มาทั้งหมด ผมพยายามจัดเรียงความทรงจำอยู่นานเพราะมีทั้งความคิดของผมและเด็กคนนี้ประสมปนเปกัน
ขอเล่าคร่าวๆ แล้วกัน ร่างที่ผมอยู่ตอนนี้มีชื่อว่า เรย์ เด็กหนุ่มอายุ 20 ปี ปัจจุบันเป็นักศึกษาบริหารธุรกิจชั้นปีที่ 2 มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง
เรย์เป็กะเทย เ้าตัวรู้ว่าตัวเองชอบผู้ชายมาั้แ่เด็กๆ เรย์เริ่มอยากแต่งผู้หญิง จึงไปงอแงขอร้องคุณปู่ และด้วยความที่เป็เด็กจึงไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน เมื่อทุกคนในครอบครัวรู้เข้าก็ใและกีดกันรสนิยมของเรย์ทุกทาง เพราะคิดว่าเรย์อาจจะยังเด็กเกินไปโตขึ้นคงเปลี่ยนความคิดไปเอง
ด้วยความเป็เด็กจึงต้องเชื่อฟังคำสั่งของทุกคน
ครอบของเรย์มีคุณปู่ คุณย่า คุณพ่อและพี่ชายอีก 2 ส่วนแม่แยกทางกันั้แ่พี่คนรองยังเด็ก ครอบครัวนี้เข้มงวดมากโดยเฉพาะคุณปู่
การใช้ชีวิตในแต่ละวันของเรย์ต้องอยู่อย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้การแสดงออกของตนเองทำให้ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียง
เรย์เป็แบบนี้มีเพียงคุณย่าเท่านั้นที่ยังส่งเสริม แต่ก็ทำได้เพียงแค่แอบทำลับหลังทุกคน
พอโตขึ้นคำห้ามปราม ก็เหมือนคำยั่วยุสำหรับเด็กวัยนั้น เมื่อไปเรียนแล้วเรย์เจอเพื่อนที่เป็แบบเดียวกัน ยิ่งทำให้เรย์มีความมั่นใจมากขึ้น เรย์ชอบแอบแต่งหญิงในห้องคนเดียว จนเมื่อโดนเพื่อนยุยงสุดท้ายเรย์ก็กล้าแต่งออกมาข้างนอกให้คนในครอบครัวได้เห็น ด้วยความที่คิดว่าทุกคนจะยอมรับเหมือนที่ครอบครัวเพื่อนยอมรับ
แต่แล้วทุกอย่างกลับตาลปัตร คุณปู่โกรธมาก จนหลังๆ ทั้งคู่เรื่อยมีปากเสียงกันอยู่บ่อยครั้ง
จนมาใน่เรย์สอบเข้ามหาวิทยาลัย เรย์สอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันกับพี่ชายคนรอง เ้าตัวดึงดันที่จะออกไปพักอยู่คอนโดคนเดียว
คอนโดแห่งนี้เป็แม่ของเรย์ซื้อไว้ให้ โดยที่ทุกคนในบ้านไม่รู้ เรย์นั้นเป็ลูกเลขาคนสนิทของเ้าสัวพิชัยผู้เป็พ่อของเรย์ เรย์เป็ลูกคนละแม่กับพี่ชายทั้งสองคน ด้วยความที่ฐานะแม่ของเรย์ต่ำต้อย ถึงแม้จะมีความสามารถแต่ก็ไม่มีพื้นฐานทางครอบครัวเพราะเป็แค่เด็กกำพร้า เมื่อคลอดเรย์เสร็จก็ถูกคนในตระกูลกีดกันไม่ให้อยู่กับเรย์
แม่ของเรย์นั้นเสียใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตระกูลของเ้าสัวพิชัยนั้นมีอิทธิพลมาก แต่แม่ของเรย์ก็ยอมตัดใจเพราะอย่างน้อยก็เป็เครื่องยืนยันได้ว่าถ้าหากเรย์อยู่ที่นี่ก็จะสุขสบายไปตลอดชีวิต
ภายในบ้านเรย์ไม่ได้โดนดูถูกหรือโดนด้อยค่าไปกว่าพี่ชายทั้งสองคนเลย ตอนเด็กๆ ทุกคนต่างรักใคร่เรย์เหมือนหลานคนอื่นๆ จนเรย์โตขึ้นมาหน่อย เรย์ถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้มีแม่คนเดียวกันกับพี่ชายทั้งสอง แต่ทุกคนในบ้านก็ปลอบใจจนทำให้เรย์เลิกคิดน้อยใจไปในเื่นี้
แต่ที่เรย์มาโดนคนในบ้านรังเกียจก็เพราะเรย์เป็กะเทยหรือผิดเพศนั้นเอง
แม่ของเรย์นั้นนำเงินเก็บของตัวเองไปซื้อคอนโดแห่งนี้ไว้ให้เรย์ ก่อนที่เ้าตัวจะตายลงเพราะอาการป่วยเรื้อรังหลังคลอด เ้าตัวกลัวว่าเรย์จะไม่มีที่พึงทางใจยามตัวเองไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว
ซึ่งนั่นก็เป็อย่างที่แม่ของเรย์กังวลไว้จริงๆ
เรย์ยังคงดึงดันที่จะออกมาอยู่คอนโดคนเดียว แต่คุณปู่และเ้าสัวพิชัยยังคงไม่ยินยอม ซ้ำยังกล่าวหาว่าเรย์จะต้องแอบพาผู้ชายขึ้นห้อง พวกเขาไม่อยากให้ตระกูลขายขี้หน้าไปมากกว่านี้ ชื่อเสียงที่สั่งสมมานานจะมาป่นปี้เพราะการกระทำของเรย์ไม่ได้
เรย์และคนในบ้านมีปากเสียงกันหนักขึ้นเรื่อยๆ และวันนั้นมันหนักกว่าครั้งไหนๆ วันนั้นคุณปู่โกรธจนเืขึ้นหน้าพลั้งมือตบหน้าเรย์อย่างแรง พร้อมกับเอ่ยปากไล่เรย์ออกจากบ้าน ให้เรย์ไปได้แต่ตัวไม่ต้องเอาของอะไรในบ้านไปด้วย ให้ไปดิ้นรนหาเงินเอาเอง ถ้าคิดว่าตัวเองปีกกล้าขาแข็งแล้ว
ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจเป็ทุนเดิม ทุกอย่างตีตื้นขึ้นมาที่อก ไม่ว่าใครในบ้านก็ไม่เคยเข้าข้างเรย์เลยสักคน
ในเมื่อโดนไล่แล้ว มีหรือที่เรย์จะทนอยู่ต่อ เรย์ตัดสินใจออกจากบ้านมาใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกคนเดียว และยังพอมีเื่ดีอยู่บ้างที่แม่ของเรย์ฝากเงินไว้ในให้บัญชีก่อนตาย มันมากพอที่จะนำออกมาใช้จ่ายจนเรย์เรียนจบ
ครอบครัวของเรย์ค่อนข้างมีฐานะและมีชื่อเสียงในวงการธุรกิจ เรียกง่ายๆ เป็พวกไฮโซ มีแค่คนสนิทเท่านั้นที่จะรู้ว่าเรย์เป็ลูกชายคนเล็ก ด้วยความที่ไม่เคยได้ออกสื่อหรือไม่เคยมีใครพูดถึงเลยจึงทำให้คนทั่วไปเข้าใจว่ามีตระกูลนี้มีลูกชายแค่สองคน
ราม พี่ชายคนโตของบ้านอายุ 28 ปี ตอนนี้ดำรงตำแหน่งรองประธานบริษัทของที่บ้าน รามมีนิสัยนิ่งขรึม ไม่ค่อยพูดจา ฉลาดเป็กรด ด้วยความที่ต้องรับ่ต่อจากเ้าสัวพิชัยเ้าตัวจึงต้องวางท่าทีให้ดูสูงส่งและเหมาะสมอยู่ตลอดเวลา เวลาที่เรย์ทะเลาะกับคนในบ้าน เ้าตัวก็ทำเพียงแค่ยืนมองเหมือนกับคนนอกมองเข้ามา ไม่พูดส่งเสริมแต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม
ริว พี่ชายคนกลาง นิสัยต่างจากรามสุดขั้วเ้าตัวเป็นักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเดียวกันเรย์ ริวตั้งแง่กับเรย์ั้แ่รู้ว่าเรย์อยากเป็ผู้หญิง มีนิสัยหัวร้อน เอาแต่ใจ พูดไม่รู้จักคิดและเป็ที่รักยิ่งของทุกคนในบ้านถูกตามใจมากที่สุด อยากได้อะไรก็ต้องได้
เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่คำว่าบ้านไม่เคยอบอุ่น
แต่เื่ที่เรย์ออกจากบ้านมาอยู่คนเดียวยังไม่มากพอ เรย์ยังได้ไปก่อวีรกรรมเพิ่มที่มหาลัยอีก ด้วยความที่เรย์อยู่ตัวคนเดียวจึงกินตามใจปาก ทำให้ร่างกายที่เคยเรียวเล็กเริ่มอวบอ้วน แต่เรย์ก็หาได้ใส่ใจไม่ เพราะเขานั้นมีความสุขกับการกิน
จนกระทั่งวันหนึ่งเรย์ได้เจอกับพู่กันหนุ่มหล่อหน้าใส เรียนดี กีฬาเด่นและเป็ทายาทตระกูลดัง เ้าตัวเป็รุ่นพี่ในคณะกลุ่มเพื่อนของริว ดีกรีเป็ถึงอดีตเดือนมหาวิทยาลัย
พู่กันได้บังเอิญช่วยเรย์ไม่ให้หกล้ม เรย์คิดว่านั้นคือพรหมลิขิต หลังจากเหตุการณ์นั้นเรย์ก็พยายามเข้าหาพู่กัน
พู่กันไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เรย์ทำ แต่คนที่สนใจกับเป็รุ่นพี่สาวสวยเพื่อนร่วมรุ่นของพู่กัน แค่ระยะเวลา 1 สัปดาห์ที่เรย์ตามจีบพู่กัน ก็สร้างความรำคาญให้ใครหลายคน รุ่นพี่หลายคนเริ่มบูลลี่ ด่าทั้งทางตรงทางอ้อมบอกว่าขนาดหญิงแท้ยังไม่กล้าอาจเอื้อมพู่กันเลย แต่เรย์เป็แค่กะเทยแถมยังอ้วนเหมือนหมู ขี้เหร่แล้วไม่รู้จักเจียมตัว
มีใครหลายคนห้ามปรามกับคำรุนแรงแต่ก็เป็เพียงส่วนน้อย ที่เหลือนิ่งเฉยและส่งเสริมการกระทำอันโหดร้ายนี้
คนพวกนั้นสนุกกับเื่อะไรแบบนี้จริงๆ ขอแค่ให้มีเื่กดคนอื่น คนพวกนี้ก็ไม่รีรอที่จะเข้าร่วมวง
พอเจอแบบนั้นเรย์ก็ท้อแต่ก็มีไข่มุกที่มาพูดกรอกหูเรย์อยู่เสมอ บอกว่าที่ทุกคนมองเรย์แบบนั้นเพราะอิจฉา เรย์สวยที่สุดพอเรย์ได้ฟังคำพูดพวกนั้นเข้าก็ยิ่งมีแรงฮึดสู้มากขึ้น เรย์ทำตัวไม่แคร์ว่าใครจะมองตนยังไงต่อไป
พฤติกรรมของเรย์เป็ที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน ทำให้ใครบางคนเอือมระอา บางคนก็ขำขัน จะมีก็แต่รุ่นพี่สาวสวยในคณะที่ไม่พอใจเรย์แบบออกนอกหน้า ด้วยความหมั่นไส้คนพวกนั้นจึงมาดักทำร้ายเรย์ ตอนที่เรย์กำลังจะกลับคอนโด
ด้วยความโมโหและหมั่นไส้อีกฝ่ายได้รุมตบตีเรย์อย่างหนัก ทั้งกระชากผม ตบหน้า เอาไม้ฟาด ถึงแม้เรย์จะเป็ผู้ชาย แต่เมื่อเรย์พลาดท่าล้มลงคนพวกนั้นได้ทีจึงจับหัวเรย์ฟาดพื้นซ้ำๆ แบบไม่ยั้งแรง เืที่เกิดจากาแเริ่มไหลอาบหน้าเรย์อย่างน่ากลัว ด้วยความใและกลัวความผิดคนพวกนั้นจึงรีบวิ่งหนีไป ไม่แม้แต่จะหันหลังกับดูว่าเรย์จะเป็จะตายอย่างไร
ยังเคราะห์ดีที่มีคนเดินผ่านมาเห็น จึงรีบนำตัวเรย์ส่งโรงพยาบาล
แต่กว่าคนจะมาเจอ กว่าจะถึงมือหมอเรย์ก็เสียเืมากแล้ว แรกกระแทกทำให้ศีรษะและสมองของเรย์ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก อาการเป็ตายเท่ากัน ทั้งตามร่างกายก็มีแต่ร่องรอยฟกช้ำมากมาย หมอบอกว่ามีโอกาสรอดแค่ 30 เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้ารอดแล้วก็จะต้องเป็เ้าชายนิทราไปตลอดชีวิต
จุดจบอันแสนน่าเศร้าของเรย์ หนุ่มน้อยผู้อยากมีอิสระในการใช้ชีวิต อยากจะกลายเป็ผู้หญิงและอยากที่จะลองรักใครสักคน
ความเป็จริงแล้ว ใจลึกๆ ของเรย์เพียงแค่โหยหาที่พึ่งทางใจเท่านั้น อยากให้ใครสักคนเข้ามาช่วยฮีลหัวใจในวันแย่ๆ และที่สำคัญเรย์โกหกทุกคนและหลอกหัวใจตัวเองว่าชอบพู่กัน
หลอกตัวเองว่าการทำแบบนั้นมันดี ไม่มีใครรู้จักนิสัยเราได้ดีเท่าตัวเรา แต่บางครั้งเราอาจจะไม่รู้จักนิสัยตัวเองเลยด้วยซ้ำ
ผลกระทบที่ได้รับมาั้แ่เด็กๆ ส่งผลให้เกิดความทุกข์ภายในใจ นำไปสู่โรคซึมเศร้าโดยที่เรย์ไม่รู้ตัว
มันคือจุดจบของเรย์ แต่เป็จุดเริ่มต้นของผม
เหตุการณ์ที่กล่าวมานั้น ทำให้คุณปู่ยืนยันเสียงแข็งว่าจะรับผมกลับไปอยู่บ้าน
แต่ทุกคนอย่าเข้าใจผิดว่าพวกเขาจะมารับผมด้วยตัวเองนะครับ เพราะั้แ่ที่ผมฟื้นมาผมเจอหน้าคนในครอบครัวแค่เพียงสองครั้งเท่านั้น และนี่ก็เป็วันที่ผมจะได้ออกจากโรงพยาบาล
เรย์นอนหลับไปหนึ่งเดือนเต็ม และเป็หนึ่งเดือนที่ผมตายก่อนจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ การฟื้นขึ้นมาของผมทำให้คุณหมอทุกคนประหลาดมาก และคิดว่านี้คือปาฏิหาริย์
จะมาปาฏิหาริย์อะไรล่ะ ก็ในเมื่อเรย์ตายไปแล้ว เพราะเรย์ตายผมถึงได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทนไง ไม่ฟื้นขึ้นมาน่ะสิถึงจะแปลก
อาการป่วยและาแต่างๆ ของผมหายดีในเวลาอันรวดเร็ว ผมทำกายภาพบำบัดจนดีขึ้น หมอจึงอนุญาตให้กลับไปพักรักษาตัวต่อที่บ้านได้ ตอนนี้ผมกำลังเตรียมตัวจะกลับไปบ้านหลังนั้น
“คุณหนูครับ รถพร้อมแล้ว”
“ครับ” ผมตอบกลับอีกฝ่ายไป คนที่มารับผมในวันนี้เป็คนขับรถซึ่งเขามาคนเดียว ผมไม่แปลกใจอะไรมาก เรย์ไม่ใช่ลูกรักที่พวกเขาจะต้องถ่อมารับถึงที่ ได้เท่านี้ผมก็คิดว่าดีมากแล้ว
ตอนแรกยังนึกอยู่เลยว่าจะให้ผมนั่งแท็กซี่กลับไปเองซะอีก
ผมค่อยๆ เดินไปนั่งบนรถเข็นที่อีกฝ่ายเข็นมารับ ส่วนอื่นๆ แข็งแรงมากแล้ว จะมีก็แต่ร่างกายภายนอกเท่านั้นที่แตกต่างไปจากเดิม ผลจากการนอนหลับไปหนึ่งเดือนทำให้ร่างกายที่เคยอวบอิ่มกลับมาซูบผอม ก่อนหน้านี้หนัก 90 ตอนนี้หนักแค่ 55 กิโลกรัม
มันเป็การลดน้ำหนักแบบวิธีลัดนะครับ แต่ผมก็ไม่แนะนำหรอก คงไม่มีใครอยากมาเป็แบบนี้เพราะอยากลดนเำหนักหรอกใช่ไหม
พอมาถึงรถคนขับรถก็ขับออกไป ผมมองออกไปนอกรถ เมืองหลวงที่ผมไม่เคยมีวาสนาได้มาเหยียบ มันเจริญกว่าบ้านนอกมากหรืออาจจะเป็เพราะผมอยู่แต่ในป่าเลยไม่เคยได้ััอะไรพวกนี้ มีของแปลกใหม่ทั้งนั้นเลย
ผมนั่งเงียบๆ ก่อนจะจมอยู่กับความคิดตัวเอง
ตอนตายคนเราไปอยู่ที่ไหนกันนะ ผมรู้สึกเหมือนแค่ตัวเองกำลังหลับ รู้ตัวอีกทีก็ตื่นมาอยู่ในร่างแล้ว
แต่มีเื่แปลกอยู่อย่าง ผมกับเรย์เกิดวันเดียวกัน เดือนเดียวกัน ต่างกันแค่ปีเกิด หรือนี่อาจเป็สาเหตุที่ทำให้ผมเข้ามาอยู่ในร่างนี้?
เหมือนกับเป็ตัวตายตัวแทน
ผมแอบเสียใจอยู่ลึกๆ ว่าทำไม์ไม่ให้ผมตายไปแบบสบายๆ ทำไมต้องให้ผมมาเจอเื่อะไรแบบนี้อีก หรือพวกเขาคิดว่าผมยังเ็ปไม่มากพอ
น่าขำนักเหรอกับการเล่นกับจิตใจคนอื่น
แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อเขาให้โอกาสผมมาแล้ว ผมก็จะถือว่านี้คือชีวิตใหม่ที่พวกเขามอบให้ผม ผมจะมีชีวิตให้ดีกว่าเดิมให้ได้และจะอยู่โดยไม่สนใจใครอีกต่อไป เพราะคนพวกนั้นไม่ได้หาเงินให้ผมใช้
ผมขอแค่ผมมีความสุขก็พอแล้ว
อย่างน้อยร่างนี้ก็มีเงินมากพอ ในโลกใบนี้เงินคือปัจจัยสำคัญ เงินสามารถซื้อความสุข ความสะดวกสบายให้เราได้
แต่จะให้ผมไปบอกใครไปว่าผมมาเกิดใหม่ คงไม่มีใครเชื่อและคงหาว่าผมบ้าแน่ๆ มันยากมากที่จะมีคนเชื่อ
ผมคิดอะไรเพลินๆ รถตู้ก็เคลื่อนเข้ามาภายในตัวบ้านแล้ว บ้านหลังใหญ่มากจะเรียกว่าบ้านคงไม่ได้ ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ ทั้งกว้าง ทั้งใหญ่ ดูๆ แล้วคงประมาณ 10 กว่าไร่ได้
“เชิญครับ คุณหนู”
“ขอบคุณครับ” ผมก้าวเท้าเดินลงจากรถ ก็เจอกับแม่นมของเรย์ที่ยืนต้อนรับอยู่คนเดียว
“คุณหนูของนม คุณพระคุ้มครองนะคะ อย่าให้เป็อะไรไปอีกนะ นมใจจะขาดตาม ฮือออออ” อีกฝ่ายเดินเข้ามาสวมกอดผม พร้อมกับร้องไห้ออกมา ผมรีบกอดตอบอีกฝ่าย
“ครับ เรย์จะระวังตัวให้มากกว่านี้ นมไม่ต้องร้องแล้วนะ เรย์ไม่เป็อะไรแล้ว” ผมยิ้มออกมาก่อนจะยกมือปาดน้ำตาให้แม่นมอย่างเบามือ
“มาค่ะ เข้าบ้านกันเถอะค่อยๆ เดินนะคะ” แม่นมประคองผมเดินเข้าไปข้างใน พอเข้ามาข้างในตัวบ้าน ผมก็กวาดสายตามองรอบๆ ทุกอย่างภายในบ้านหรูหราสมกับบ้านคนรวยจริงๆ
แม่นมพาผมเดินขึ้นบันไดมายังห้องนอน พอได้อยู่คนเดียว ผมก็กวาดตาสำรวจทุกอย่างภายในห้อง ห้องเป็โทนสีขาวเทา ข้าวของเครื่องใช้เข้าชุดกับสีห้อง ห้องน้ำที่มีขนาดกว้างมาก แถมยังมีอ่างกุชชี่ เตียงนอนที่โคตรนุ่ม ทุกอย่างเป็สิ่งที่ชีวิตก่อนผมไม่เคยได้ััมันได้แต่แอบอิจฉาอยู่ในใจลึก
พอเดินมาห้องแต่งตัว ผมก็แทบใกับของแต่ละชิ้นมันมีแต่ของแบรนด์เนมราคาแพงทั้งนั้น แต่เสื้อผ้าของเรย์เกินกว่าครึ่งเป็เสื้อผ้าผู้หญิง
ผมเดินมาหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ก่อนผมจะลงมือถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ออก เหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว ผมมองสำรวจตัวเองในกระจกอีกครั้ง
เรย์เป็ผู้ชายหน้าสวยเพียงแค่อ้วน ด้วยความที่แก้มเยอะเลยบดบังใบหน้าสวยราวกับนางฟ้า หุ่นที่แต่ก่อนเคยอวบตอนนี้ผอมลงมาก ริมฝีปากแดงอิ่มน้ำ จมูกโด่งเป็สัน ผิวขาวอมชมพู องค์รวมก็คือลูกรักพระเ้า แต่ก่อนที่ไม่เห็นชัดขนาดนี้เพราะอ้วน ส่วนสูงนั้นอยู่ประมาณ 170 เิเ เรย์ในตอนนี้แตกต่างจากผมในชาติก่อนมาก ร่างก่อนผมทั้งผอมแห้งจนเนื้อติดกระดูก ผิวแห้งดำคล้ำ มิหนำซ้ำหน้ายังมีแต่สิว
แต่ก็ดีแล้ว อย่างน้อยมันก็ไม่ได้แย่เหมือนกับแต่ก่อน
แต่สิ่งที่เราทั้งสองมีเหมือนกันคือผมยาว ผมของเรย์มีสีดำยาวเรียงสวย รู้ได้เลยว่าดูแลมาอย่างดี ส่วนตัวผมในชาติก่อนไว้ยาวเพราะต้องเอาไว้พรางตัวหลบเลี่ยงผู้คน
การแต่งกายของเรย์น่าเกลียดมากจริงๆนั่นแหละ เ้าตัวชอบใส่เสื้อรัดรูปแน่นให้เห็นสัดส่วน เนื้อบางส่วนก็ปลิ้นออกมา แต่เรย์หาได้สนใจไม่คิดว่ามันเป็เสน่ห์อีกอย่างหนึ่ง แต่มีหรือคนอื่นจะเข้าใจ
ความจริงแล้วเรย์รู้ว่ามันตลก แต่ก็ยังแต่งเพราะประชดคนในบ้าน เพราะอยากได้รับความสนใจ
แต่ก็มีคนพยายามบอกพยายามเตือน จะมีก็แต่ไข่มุกเพื่อนคนเดียวในมหาลัยของเรย์ ที่ยังคงยืนยันว่าเรย์ดูดี เอาจริงนะครับเพื่อนดีๆ ที่ไหนเขาทำกันแบบนี้
เมื่อนึกย้อนกลับไปเื่ไข่มุก ไข่มุกมักจะชอบเชียร์เรย์ให้จีบพู่กันตลอด แม้จะโดนหัวเราะเยาะจากคนอื่น แต่ไข่มุกก็ยังคงเป่าหูเรย์ว่าเพราะทุกคนอิจฉาเรย์จึงทำแบบนี้ ยังชอบหลอกให้เรย์เลี้ยงข้าว ซื้อของแบรนด์เนมให้ เรย์ที่คิดว่าเพื่อนจริงใจกับตนก็ไม่ได้คิดอะไรมากยอมที่จะจ่ายให้ เวลาไปไหนมาไหนไข่มุกก็จะชอบเดินกอดแขนเรย์อยู่ตลอด เพื่อให้คนอื่นเอาไปพูดเปรียบเทียบแล้วตัวเองจะได้ดูเด่น
เรย์ไม่ได้โง่ แต่เรย์ก็ยอมคบกับไข่มุกต่อเพราะว่าเขาเหงาและไม่อยากอยู่ตัวคนเดียว
แต่ในเมื่อผมมาอยู่ในร่างนี้ ผมก็จะถือว่าร่างกายนี้ ชีวิตนี้เป็ของผม ต่อจากนี้ไปผมจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างด้วยตัวเอง
อันดับแรกคือเลิกคบกับไข่มุกก่อนเลย มีเพื่อนแบบนี้ผมขอยอมอยู่คนเดียวซะยังดีกว่า
ความเหนื่อยจากการรื้อฟื้นความจำ และการเดินทางทำให้ผมเริ่มเพลีย ตอนนี้เป็เวลาบ่ายกว่าๆ ขอนอนพักเอาแรงสักหน่อยแล้วกัน ตื่นมาค่อยว่ากันอีกที
___
ยังไม่แก้คำผิด
มาจ้าเปิดเื่ใหม่แนวมหาลัย เวลาปัจจุบัน
64
