ผู้ชายของเจ้าพ่อ 2 [I’m loser baby] - จบแล้ว - บทที่ ๓๓ ผมเป็นผู้ชายของเจ้าพ่อ (Ending)

มาตินพาร์ท

หลังจากที่ผมส่งทนายของผมไปจัดการเรื่องหย่ากับรามผมก็บอกกับเควินว่า...ผมขออยู่ในห้องของผมตามลำพัง ไม่ต้องให้ใครเข้ามารบกวนผมแต่เควินก็ยังพยายามพูดจากหว่านล้อมผมไม่หยุด เพื่อให้ผมเปลี่ยนใจ โดยเควิ

นบอกกับผมว่า

"มาติน? นายจะไปจริง ๆ เหรอ? นายไม่เป็นห่วงฉันแล้วเหรอ? นายไม่รักรามแล้วจริงๆ เหรอ?"

"เควิน...พี่ตัดสินใจแล้วว่าพี่จะกลับไปอยู่อิตาลีพี่ไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บมาตายเพราะพี่อีก นายออกไปได้แล้ว พี่อยากอยู่เงียบ ๆคนเดียว"

"แต่ว่าพี่มาติน? "

"เควิน? พี่บอกให้ออกไป แล้วก็อย่าให้ใครเข้ามารบกวนพี่พี่อยากอยู่คนเดียวสักพักก่อนออกเดินทาง"

"แต่..."

"ออกไป"

"อืม"

เควินเดินออกจากห้องนอนของผมไปด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่แต่ผมก็ไม่ได้คิดมากอะไร ผมเพียงแค่คิดว่าตอนนี้ผมอย่างอยู่เงียบ ๆ คนเดียว และถ้าผมรู้สึกดีขึ้นเมื่อไหร่ผมถึงจะไปง้อเควินทีหลัง

หลังจากที่เควินออกจากห้องของผมไปแล้วผมก็เดินออกไปนั่งอยู่ริมระเบียงห้องนอนของผมแล้วผมก็เห็นเจ้ากระต่ายสามขาของรามวิ่งเล่นไปมาอยู่แถว ๆ สนามหญ้าบริเวณนั้น และยิ่งผมเห็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของเขาวิ่งไปมาผมก็ยิ่งคิดถึงเจ้าของของมันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนผมต้องข่มตาหลับลงเพราะผมไม่อยากจะมองมันเลย

แต่พอเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีต่อมาผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องของผมสองสามครั้ง และได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาผมคิดว่าต้องเป็นเควินแน่ ๆ ผมเลยไม่สนใจที่จะหันกลับไปดูแต่ผมเอ่ยถามออกไปอย่างไม่พอใจว่า

"เควิน? พี่บอกว่าอย่าเข้ามารบกวนพี่ไง แล้วทำไมนายยังเข้ามาอีก"

ผมไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเควินแต่ผมได้ยินเสียงเขาเดินมาหาผมจากทางด้านหลัง แล้วผมก็ถามเขาอีกครั้งว่า

"มีอะไร? เข้ามาทำไม? "

"เอ่อ...มาติน...ฉัน...ฉันเอง"

พอผมได้ยินเสียงของฟ้าครามผมก็ลืมตาขึ้น และหันกลับไปจ้องหน้าของฟ้าคราม และถามเขาอย่างสงสัยว่า

"ฟ้าคราม??? นี่นายยังไม่ได้กลับอิตาลีเหรอ? "

"คือ...กลับแล้ว แล้วก็มาแล้ว"

"ทำไมนายไปเร็วมาเร็วแบบนี้ล่ะ? "

"คือ...เควินโทรตาม เควินบอกว่าจะประชุมใหญ่พรุ่งนี้น่ะและอีกอย่างฉันก็อยากกลับมาเยี่ยมนายด้วย เพราะฉันได้ยินว่านายเกิดเรื่อง"

"ขอบใจนะ แต่ว่าฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ? แล้ว...พรุ่งนี้มีประชุมใหญ่เรื่องอะไรเหรอ?ทำไมเควินไม่เห็นบอกฉันเลย"

"อืม...ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่แต่เห็นเควินบอกว่าเป็นเรื่อง...การแต่งตั้งเจ้าพ่อคนใหม่ อะไรทำนองนี้แหละ"

"อ้อ...ฉันเข้าใจแล้ว"

"เข้าใจอะไรวะ? ทำไมนายเข้าใจง่ายจัง แล้วทำไมฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลยวะ? "

"หึ...เดี๋ยวพรุ่งนี้นายก็จะเข้าใจเองนั่นแหละเอาเป็นว่าคืนนี้นายค้างที่บ้านฉันเลยก็แล้วกันนะ เพื่อความปลอดภัยของนาย"

"เฮ้ย...ไม่เอา ฉันจะกลับไปค้างที่บ้านของฉัน"

"ฟ้าคราม? นายมีบุหรี่ไหม? "

"มี ทำไมเหรอ?"

"ฉันอยากสูบบุหรี่"

"แต่ว่าบุหรี่มันไม่ดีต่อสุขภาพของนายนะ ฉันไม่ให้หรอก"

"ฟ้าคราม? ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ"

"ไม่เอาหรอก เดี๋ยวโดนเควินดุ"

"หึ...ฟ้าคราม? นายรู้ไหมว่าวันนี้ฉันเลิกกับรามแล้วนะแต่ว่าฉันกลับลืมเขาไม่ได้เลย ตอนนี้ฉันคิดถึงเขามาก ฉันอยากลืมเขาให้ได้ นายช่วยดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว"

"เอ่อ...อืม...ก็ได้...แต่ว่าฉันดีใจมากเลยนะที่นายเลิกกับเขาได้น่ะเพราะฉันไม่อยากให้นายยุ่งกับเขาเลย เฮ่ย...คนอะไร มีผัวสองคนพร้อมกันเฮ่ย...มันน่าจับถ่วงน้ำจริง ๆ "

ผมได้ยินฟ้าครามพูดเชิงบ่นออกมาเบาๆ แต่ว่าผมได้ยินชัดเจนมากกับสิ่งที่ฟ้าครามพูด ผมจึงถามฟ้าครามด้วยความไม่พอใจว่า

"ฟ้าคราม? นี่นายหาว่าเมียฉันมีผัวสองคนพร้อมกันเหรอ? นายรู้จักเขาหรือไง?ทำไมนายต้องใส่ร้ายเขาแบบนี้น่ะ เขาไม่ใช่คนแบบนั้นนะ"

"หึ...รู้จักสิ เพราะน้องรามของนายก็กำลังคบหาดูใจกับธาราอยู่และอีกอย่างตอนที่อยู่กับธาราเขายังเปลี่ยนชื่อจากรามเป็น...หมอเรียวด้วยนะเฮ่ย...คนอะไรหน้าด้านจริง ๆ "

"นี่ฟ้าคราม? นายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าวะ?"

"เข้าใจผิดอะไรวะ? ฉันก็พูดอย่างที่ฉันเห็น"

"หึ...รามกับเรียวเขาเป็นพี่น้องกัน เขาเป็นคนละคนกัน หมอเรียวก็คือหมอเรียวรามก็คือทนายรามเมียของฉัน ส่วนธาราเขาก็ไม่ได้คบกับหมอเรียวเขาแค่กำลังตามจีบหมอเรียวอยู่ เฮ่ย...ฟ้าครามนะฟ้าครามนายนี่มันไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ "

"ห๊ะ? นี่แสดงว่าทนายรามแฟนของนายกับหมอเรียวแฟนของธาราเป็นคนละคนกันเหรอ?แล้วเขาก็เป็นพี่น้องกันด้วยเหรอ? "

"อืม"

"เอ่อ...พี่น้องแล้วทำไมต้องหน้าเหมือนกันขนาดนี้ด้วยวะ? "

"หึ...รู้แล้วก็มานั่งลงตรงนี้ แล้วก็เอาบุหรี่มาให้ฉันด้วยแล้วก็เดินไปหยิบแก้วไวน์สองใบกับไวน์ในครัวให้ฉันด้วย"

"อืม...แต่ถ้าเควินมาเจอเข้า นายต้องรับผิดชอบเองนะเฮ่ย...นี่ยังดีที่เควินไม่อยู่บ้านนะเนี่ย"

"อะไรนะ? เควินไม่อยู่บ้านเหรอ? แล้วเขาไปไหนของเขาน่ะ? "

"เห็นบอกว่าจะพาเมียเด็กไปซื้อกระต่ายในเมือง"

"หึ...คนมีแฟนก็แบบนี้แหละ"

ฟ้าครามยื่นบุหรี่ให้กับผมพร้อมไฟแช็คก่อนที่ฟ้าครามจะเดินไปหยิบแก้วมาสองใบและไวน์หนึ่งขวดมาวางไว้บนโต๊ะด้านหน้าของผม

ผมบอกให้ฟ้าครามช่วยรินไวน์ให้ผมและฟ้าครามก็ทำตามคำขอของผมอย่างไม่ลังเลจากนั้นผมกับฟ้าครามก็นั่งดื่มไวน์ด้วยกันจนฟ้าครามเริ่มเมา ส่วนผมเองก็เริ่มมึนแล้วเหมือนกัน

แต่ในขณะที่ฟ้าครามเริ่มเมาผมก็เห็นฟ้าครามฟุบหน้าลงบนโต๊ะ และบ่นออกมาว่าคนเดียวว่า

"ทำไมนะ...ทำไมผมถึงรู้สึกว่าผมเคยรู้จักคุณมาก่อนนะทำไมผมถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับคุณทั้ง ๆ ที่ผมไม่เคยรู้จักคุณมาก่อนเลย...เอิ้ก"

ผมสงสัยว่าฟ้าครามพูดถึงใครผมจึงลองถามฟ้าครามว่า

"นายรู้สึกคุ้นเคยกับใครเหรอ? "

"กับ...กับใครบางคนที่ฉันไม่สมควรรู้สึก"

"หึ...นี่อย่าบอกนะว่านายไปหลงรักคนที่เขามีเจ้าของแล้วน่ะ? "

"ยังไม่ได้หลงรักหรอกแต่แค่...บางครั้งฉันรู้สึกว่า...เขานั่งกุมหัวใจของฉันอยู่ ฉันรู้สึกว่า...ฉันคิดถึงเขาแต่...ฉันไม่ควรรู้สึกแบบนั้นกับเขา ฉันไม่ควรเลยจริง ๆ "

พอผมได้ยินฟ้าครามพูดความในใจออกมาผมก็พอจะเดาออกทันทีว่า...ฟ้าครามไปหลงรักคนที่เขามีเจ้าของเข้าเสียแล้ว

และหลังจากนั้นผมก็ยังคงได้ยินเสียงของฟ้าครามบ่นออกมาอยู่เรื่อยๆ ซึ่งมันก็ทำให้ผมคิดถึงใครบางคนขึ้นมาอย่างสุดขั้วหัวใจ ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบสลับกับดื่มไวน์ไปเรื่อย ๆ

สักพักผมก็ไม่ได้ยินเสียงของฟ้าครามพร่ำเพ้อเรื่องของเขาอีกเลยจนผมคิดว่าเขาหลับไปแล้วผมจึงเอื้อมมือไปสะกิดฟ้าครามเบา ๆ แล้วถามเขาว่า

"ฟ้าคราม? นายหลับแล้วเหรอ? "

"ยัง...ฉันแค่กำลังคิดถึงเขาอยู่"

จากนั้นผมก็เอนกายของผมลงพิงโซฟาแล้วหลับตาลงเพื่อข่มใจให้ลืมใครบางคน แล้วผมก็อัดบุหรี่เข้าปอดอย่างเต็มที่และผมยังพูดระบายความในใจของผมให้กับฟ้าครามฟังด้วยว่า

"ความรู้สึกของนายก็คงไม่ต่างอะไรกับฉันตอนนี้เท่าไหร่หรอก"

"ยังไงเหรอ?"

"ตอนนี้ฉันคิดถึงเขามากเลยล่ะ ฉันลืมเขาไม่ได้เลย ฉันอยากลืมเขาแต่ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงและต้องใช้เวลานานเท่าไหร่"

"ถ้านายลืมเขาไม่ได้ แล้วนายเลิกกับเขาทำไมวะ? "

"เพราะฉันไม่อยากให้เขาต้องมาเจ็บปวดเพราะฉันอีก เขาเจ็บเพราะฉันมามากแล้วฉันทำให้เขาเจ็บทั้งตัวและหัวใจ ฉันเลยไม่อยากให้เขาต้องเอาชีวิตดี ๆมายึดติดกับคนอย่างฉันอีก ฉันคิดว่าฉันไม่ดีพอ ฉันไม่คู่ควรกับคนดี ๆ อย่างเขาเลยไม่ว่าฉันจะพยายามทำดีกับเขามากแค่ไหน ฉันก็ยังคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับเขาอยู่ดี"

"มาติน? แล้วนายไม่ดีตรงไหนวะ? ฉันไม่เห็นว่านายจะมีข้อเสียอะไรเลยสักอย่างนี่หน่า"

"มีสิ...ฉันมีข้อเสียมากมายเลยล่ะและที่สำคัญ...ทุกคนที่อยู่ใกล้ฉันล้วนแต่ต้องมารับกรรมแทนฉันพวกเขาต้องมาตายเพราะฉัน พวกเขาต้องเสียใจเพราะฉันฉันเลยไม่อยากให้คนที่ฉันรักที่สุดต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงกับฉันอีก"

"นายก็เลยเลิกกับเขางั้นเหรอ? "

"อืม...แต่ว่า...จนป่านนี้ฉันก็ยังลืมเขาไม่ได้เลยยิ่งอยู่ห่างเขาเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งคิดถึงเขามากมากจน...ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ได้ยังไงถ้าหากฉันไม่มีเขา"

"..."

"ฉันคิดถึงเขาจังเลยวะ...ทำไมฉันถึงลืมรามไม่ได้เลยวะ? ฉันควรทำยังไงดีฉันจะทำยังไงดี บอกฉันทีว่าฉันควรทำยังไง? "

ผมไม่ได้ยินเสียงของฟ้าครามคุยตอบโต้กับผมอีกแต่ผมรู้สึกว่ามีใครบางคนเอื้อมมือมาแกะแก้วไวน์และบุหรี่ออกจากมือของผมผมคิดว่าคงจะเป็นฟ้าคราม ผมคิดว่าฟ้าครามคงกำลังปลอบใจผมอยู่

และด้วยความที่ผมกำลังอยู่ในภาวะที่อ่อนแอมากผมจึงโผเข้าไปกอดฟ้าครามอย่างลืมตัว แล้วผมก็ร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้แต่ผมกลับได้ยินเสียงสะอื้นร้องไห้ออกมาเหมือนกับผม ผมจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและเงยหน้าขึ้นไปมองดูฟ้าคราม แต่ผมก็ต้องตกใจมากเพราะคนที่ผมคิดว่าคือฟ้าคราม...กลับกลายเป็น...ราม

ผมเห็นรามยืนกอดผมอยู่แล้วเขาก็กำลังร้องไห้สะอื้นแข่งกับผม ผมไม่รู้ว่ารามเข้ามาในบ้านของผมได้ยังไงทั้ง ๆ ที่ผมบอกกับทุกคนเอาไว้แล้วว่าถ้ารามมาหาผม ห้ามให้เขาเข้ามาเด็ดขาด

แต่ผมก็ยังดีใจมากที่ผมได้เห็นเขาอีกครั้งอย่างที่ไม่คาดคิดมากอ่นผมเห็นบนใบหน้าของเขายังคงมีรอยเขียวช้ำจากการโดนขอบฟ้าทำร้ายอยู่และเขายังใส่ชุดโรงพยาบาลอยู่เลย ผมมองเลยออกไปที่ประตูห้องของผมผมก็เห็นหมอเรียวยืนอยู่ตรงนั้น และหมอเรียวก็พูดกับผมว่า

"ผมขอโทษนะครับที่ผิดสัญญา แต่ผมทนเห็นรามเจ็บปวดไม่ได้อีกแล้วได้โปรดเห็นใจน้องชายของผมด้วยนะครับ ได้โปรดอย่าใจร้ายกับรามเลยนะครับและได้โปรดอย่าใจร้ายกับตัวเองอีกเลยนะครับ ผมขอตัวไปรอด้านล่างนะครับ"

จากนั้นผมก็เห็นหมอเรียวปลายตามองฟ้าครามเล็กน้อยคล้ายกับคนที่กำลังอกหักก่อนที่เขาจะปิดประตูห้องของผมลงเบา ๆแล้วผมก็ได้ยินเสียงหมอเรียวเดินออกไปจากบริเวณประตูห้อง

ส่วนรามก็กอดผมแน่นขึ้นและซบหน้าของผมเขาบนไหล่ของผมผมค่อย ๆ ผลักไหล่ของรามออกเบา ๆ แล้วผมก็ถามเขาอย่างห่วงใยว่า

"คุณยังไม่หายดีแล้วออกมาทำไม? ผมส่งทนายไปคุยกับคุณแล้วไม่ใช่เหรอ?แล้วทำไมคุณยังมาหาผมอีก? "

"ผมแค่อยากมาถามพี่ว่า...ทำไมพี่ต้องเลิกกับผมด้วย ผมอยากรู้ว่าผมผิดอะไร? "

"คุณไม่ได้ผิดอะไรหรอก แต่ผมแค่ไม่อยากให้คุณต้องเจ็บต้องเสียใจเพราะผมอีกผมมันไม่ดี ผมไม่ดีพอสำหรับคุณ ผมไม่คู่ควรกับคนดี ๆ อย่างคุณ"

"ฮึก ฮึก...ผมบอกแล้วไงว่าพี่ดีที่สุดสำหรับผม ผมเคยบอกพี่แล้วไงว่าผมรักพี่ผมอยากอยู่กับพี่"

"คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าทุกคนที่เข้ามาในชีวิตผมล้วนแต่มีจุดจบเดียวกันคือ...ตายแล้วคุณจะอยากอยู่กับผมอีกทำไม? คุณไม่รักตัวกลัวตายบ้างเลยเหรอ? "

"ผมไม่กลัวครับ เพราะพี่คือครึ่งหนึ่งของชีวิตผม ชีวิตของผมขาดพี่ไม่ได้ครับผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่ ฮึก ฮึก"

"ทำไมจะอยู่ไม่ได้ล่ะ? ในเมื่อผมหย่าให้คุณแล้ว ผมให้ทุนไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณแล้วคุณต้องอยู่ได้สิ แค่พยายามสักหน่อย คุณก็จะมีความสุขแล้วแค่ชีวิตของคุณไม่ต้องมีคนเลว ๆ แบบผมอยู่ข้าง ๆ ทุกอย่างก็จะดีเอง...เชื่อผมนะ"

"ฮึก ฮึก ฮึก"

รามผละตัวเองออกจากผม แล้วเขาก็หยิบเอกสารการหย่าและเช็คเงินสดออกมาซองสีน้ำตาลจากนั้นเขาก็ฉีกเอกสารทิ้งต่อหน้าของผม ก่อนที่เขาจะถามผมว่า

"ผมไม่หย่ากับพี่ครับ ผมไม่เลิกกับพี่ ผมไม่รับเงินของพี่และผมก็อยากย้ำกับพี่อีกครั้งว่า...พี่คืนคนที่ดีที่สุดที่ผมต้องการอยู่เคียงข้างครับผมยังยืนยันว่าผมจะอยู่กับพี่จนกว่าผมจะหมดลมหายใจผมอยากเป็นผู้ชายของพี่ตลอดไปจนกว่าผมจะตายครับ"

"ราม? ทำไมต้องพูดคำว่าตายด้วย? รู้ไหมว่าผมไม่ชอบ ผมไม่อยากได้ยินน่ะ? "

"ฮึก ฮึก ...เพราะหัวใจของผมต้องการพี่ครับและอีกอย่างไตหนึ่งข้างที่พี่มอบให้กับผม มันก็ต้องการเจ้าของดูแลครับ "

"ราม? คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง? ใครบอกคุณ? หมอเรียวเหรอ? "

"เปล่าครับ...ไม่มีใครบอกผมหรอก แต่ว่าผมรู้เองครับแต่ผมไม่เข้าใจว่าพี่ปิดบังผมทำไมครับ จะปิดผมไปถึงไหนน่ะ? ฮึก ฮึก"

"ราม...ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณ "

"ฮึก ฮึก นี่ถ้าผมไม่รู้...พี่ก็คงจะปิดผมไปจนวันตายสินะครับ"

พอผมเห็นว่ารามเริ่มจะร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ ผมก็รีบพูดตัดบทรามออกไปทันทีว่า

"ผม...ผมยังยืนยันว่า...ผมจะขอแยกทางจากคุณ ผมต้องการหย่าขาดจากคุณ"

"ฮึก ฮึก...ไหนพี่บอกว่ารักผมไง? แล้วทำไมต้องทำแบบนี้กับผมด้วย? "

"เพราะ...เพราะผมอยากมีชีวิตอิสระ ผมไม่พร้อมที่จะดูแลใคร"

"ฮึก ฮึก ก็ได้ครับ...ถ้าพี่ต้องการที่จะจบทุกอย่าง ผมก็จะทำครับ"

"คณ? คุณจะทำอะไรน่ะ? "

"ผมจะคืนไตให้กับคุณครับ เราจะได้ไม่ต้องเกี่ยวข้องอะไรกันอีก และผมจะได้ตาย ๆไปสักที ฮึก ฮึก"

"ราม?"

รามหยิบมีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วเขาก็หันปลายมีดเข้าหาตัวเองในตำแหน่งที่ผ่าตัดปลูกถ่ายไตเมื่อหนึ่งเดือนที่ผ่านมากผมรีบหยุดรามโดยการกุมข้อมือของเขาเอาไว้แล้วผมก็พยายามแกะมีดออกจากมือของรามจนสำเร็จจากนั้นผมก็เผลอตะคอกรามออกไปด้วยความโมโหว่า

"ราม? อยากตายนักใช่ไหม? ห๊ะ? "

"ครับ...ผมอยากตาย ฮึก ฮึก ผมไม่อยากอยู่โดยไม่มีพี่ถ้าพี่ไม่ได้รักผมแล้วก็ปล่อยให้ผมตาย ๆ ไปเถอะครับ ฮึก ฮึก"

"พี่บอกแล้วไงว่าห้ามพูดคำว่าตายน่ะ? "

"ทำไมครับ...ทำไมต้องห้ามผมพูดด้วยทำไมผมถึงจะพูดไม่ได้ในเมื่อตอนนี้ผมก็ไม่ต่างกับตายทั้งเป็นอยู่แล้ว"

อุ๊บ...ผมคว้ารามเข้ามาบดจูบอย่างรุนแรงทั้งๆ ที่เขายังสวมชุดคนป่วยอยู่ เพราะผมโมโหมากที่เขาเอาแต่พูดเรื่องตายซึ่งมันเป็นคำที่อ่อนไหวมากสำหรับผม ผมไม่อยากได้ยินคนที่ผมรักมากพูดคำ ๆ นี้เลยผมกลัวว่าผมจะเสียเขาไป ผมกลัวจนผมควบคุมตัวเองไม่ได้

รามไม่ได้ขัดขืนหรือต่อต้านอะไรผมผมเห็นเพียงคราบน้ำตาของรามที่กำลังไหลออกมาอีกระรอกแล้วผมยอมถอนจูบที่รุนแรงออกมา ก่อนที่ผมจะคว้ารามเข้ามากอดไว้แนบชิดกับผมให้มากที่สุดจนไม่เหลือช่องว่างใดๆ เลย แล้วผมก็กระซิบบอกรามว่า

"ต่อไปนี้อย่าทำแบบนี้อีก อย่าพูดคำว่าตายอีกอย่าทำให้พี่ต้องเป็นห่วงแบบนี้อีก"

"ฮึก ฮึก...พี่มาตินครับ...อย่าทิ้งผมไปได้ไหมครับ? อย่าเลิกกับผมเลยได้ไหม?อยู่กับผมตลอดไปได้ไหมครับ? "

เมื่อผมได้ยินเสียงที่อ้อนวอนของรามผมก็ถึงกับใจอ่อนลงทันทีจนผมต้องเอื้อมมือของผมขึ้นมาซับน้ำตาให้กับรามแล้วผมก็บอกกับรามว่า

"ครับ...พี่จะอยู่กับราม จะดูแลรามตลอดไปครับ"

ผมกับรามกอดกันร้องไห้ เพราะผมเองก็รักเขามากผมอยากอยู่กับเขา ผมอยากมีเขาอยู่ใกล้ ๆ ยิ่งเขามาหาผมถึงบ้านและมายืนร้องไห้ต่อหน้าผมแบบนี้ ผมก็ยิ่งทำเป็นใจแข็งไม่รู้สึกอะไรไม่ได้อีกแล้ว

ผมก้มลงไปหารามอีกครั้งเพื่อที่จะจูบปลอบใจให้เขาหยุดร้องไห้แต่ว่าสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นฟ้าครามนั่งมองผมกับรามสลับไปมาอยู่ที่เดิมผมจึงเปลี่ยนใจหันไปหยิบส้มขึ้นมาหนึ่งลูกก่อนจะปาใส่หัวไหล่ของฟ้าครามจนฟ้าครามสะดุ้งแล้วฟ้าครามก็ถามผมว่า

"นายเอาส้มมาปาฉันทำไมวะ? "

"แล้วทำไมนายยังไม่ไปอีก นายจะมานั่งดูทำไม? "

"ดูอะไรวะ ฉัน...ฉันไม่ได้ดูอะไรเลย ฉัน...ฉันแค่นั่งดื่มไวน์เองฉันไม่ได้ยินและก็ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละ นายอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะฉันไม่ดูหรอกน่า"

"หึ...ไม่ดูก็ออกไปได้แล้ว ฉันต้องการเวลาส่วนตัวกับ...เมีย...ของฉัน"

"เอ่อ...อืม...ไปก็ได้ เฮ่ย...ดูดกันอย่างกับหอยแล้วเพิ่งจะมาไล่อะไรตอนนี้วะ"

"รีบไปได้แล้วฟ้าคราม อย่าพูดมาก"

"อืม...ไปล่ะ ตามสบายนะ"

ในที่สุดฟ้าครามก็ยอมลุกออกไปจากห้องของผมจากนั้นผมก็หันกลับมาจูบรามเบา ๆ อีกครั้ง แล้วผมก็ถามรามว่า

"แต่งงานกับพี่นะ"

"ฮึก ฮึก พี่มาตินพูดจริงหรือครับ? พี่จะแต่งงานกับผมจริง ๆ เหรอครับ? "

"ครับ...ครั้งนี้เราจะแต่งงานกันจริง ๆ ครับ แต่งพรุ่งนี้เลยไม่ต้องรออะไรอีกแล้ว เพราะพี่ไม่อยากรออีกแล้ว"

"ฮึก ฮึก ครับ"

"ครับ...แค่นี้เองเหรอ? "

"ผม...รักพี่มาตินนะครับ ผมขอเป็นผู้ชายของพี่ตลอดไปได้ไหมครับ? "

อุ๊บ...

เมื่อผมได้ยินคำบอกรักจากปากของรามอีกครั้งผมก็ช่วงชิงลมหายใจของรามอย่างรวดเร็วผมกับรามแลกจูบกันจนพวกเราย้ายจากระเบียงห้องมานอนจูบกันอยู่บนเตียงและบทรักของเราก็เริ่มขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เราไม่ได้สัมผัสกันและกันมานานนับเดือน

และวันนี้ก็ดูเหมือนว่า...รามจะเอาใจผมมากเป็นพิเศษเขาตามใจผมทุกอย่าง เขาเป็นฝ่ายเริ่มบทรักอันเร่าร้อนด้วยซ้ำรามจูบเล้าโลมผมจนไปถึงส่วนที่อ่อนไหวที่สุดจนผมเสร็จไปหลายรอบแล้วเขาก็จูบไล่กลับขึ้นมาจนถึงปากของผม ก่อนที่เขาจะอ้อนผมว่า

"พี่มาตินครับ...ผมรีดน้ำเชื้อให้พี่แล้วนะครับ ถ้าพี่ยังไหว ผมอยากให้พี่... "

"อยากให้พี่ช่วยเหรอ? "

"ครับ"

"หึ..."

ผมจัดการกับรามอย่างชำนาญเมื่อเขาขอผมและตลอดเวลาที่ผมมอบบทรักที่อ่อนโยนให้กับเขา ผมจะได้ยินเสียงของเขาครางออกมาอยู่ตลอดเวลาสลับกับเสียงของผม

อ่า พี่มาติน อ้า ผมไม่ไหวแล้ว อ่าอ่า ช่วยผมหน่อย อา อา ผม อ่า อ่า ผม รอไม่ไหวแล้วครับ อ่า เข้ามาสักทีสิครับ อ่าพี่มาติน อ่า ผมต้องการพี่ครับ อ่า อ่า ตอนนี้

อืม น้องราม ซี๊ด อ่า อ้า อืม พี่รักรามน้า อ่า อ่า ซี๊ด อ่า อ่า

ผมก็รักพี่ครับ อ่า อ่า อืม อืม อาอ่า

ผมกับรามใช้เวลาทำกิจกรรมรักร่วมกันยาวนานมากจนผมรู้สึกว่า...วันนี้ท้องฟ้าเหลืองอร่ามงดงามจริงๆ ผมคว้ารามเข้ามากอดไว้หลังจากที่บทรักของพวกเราจบลงแล้วหลายครั้งจากนั้นผมก็ถามรามว่า

"น้องรามครับ?"

"ครับ"

"น้องรามว่าวันนี้ท้องฟ้าสวยเป็นพิเศษไหมครับ? "

"ครับ...สวยมากครับตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นท้องฟ้าสวยงดงามเท่าวันนี้เลยครับ"

"หึ หึ หึ แล้วรามชอบไหมครับ"

"เอ่อ...ชอบครับ แต่ว่า...คราวหลังไม่ต้องขนาดฟ้าเหลืองก็ได้ครับ คิก คิก คิก"

"หึ หึ หึ...พี่รักรามนะครับ"

"ผมก็รักพี่มาตินครับ"

อุ๊บ...

.....

จบเล่มสอง

โปรดติดตามสนับสนุนนวนิยายชุดผู้ชายของเจ้าพ่อ เล่มสามและสี่ต่อไปด้วย