ย้อนเวลามาปลูกผักในวันที่โลกล่มสลาย

“หนี! ทุกคนหนี…”

“ฉันยังไม่อยากตาย ฉันยังไม่อยาก พระเจ้าได้โปรดช่วยลูกด้วย”

“ฮืออออ! ฮืออออ! ผมยังไม่ตาย ใครก็ได้ช่วยผมด้วย ฮือออออ! ใครก็ได้ผมยังไม่อยากตาย”

เสียงตะโกนแห่งความหวาดกลัวและความสิ้นหวังยังคงดังอย่างต่อเนื่องหลังจากฝูง {เดเมียส} อสูรร้ายจากขุมนรก สิ่งมีชีวิตสุดกระหายความตายที่มีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวคือการล่าสังหารทุกสิ่งมีชีวิตที่มันสัมผัสได้ เพื่อที่จะลากเหยื่อลงสู่ห้วงนรกบ้านเกิดของพวกมันแล้วทรมานวิญญาณของเหยื่อต่อจนกว่าดวงวิญญาณนั้นจะดับสลายลง…

แม้รูปร่าภายนอกงของมันจะลักษณะเช่นเดียวกับสุนัทเพื่อนแสนดีของมนุษย์ แต่ก็ได้แค่เค้าโครงรูปร่างเท่านั้น...เพราะด้วยดวงตาสีแดงฉานราวกับจ้องลงสู่ขุมนรก ปากที่ยื่นยาวออกมาพร้อมกับคมเขี้ยวยาวกว่าสามสิบเซนติเมตร ผิวหนังสีดำที่ดำมึดที่สุด ไร้ซึ่งกล้ามเนื้อไร้ซึ่งไขมันร่างของมันผอมแห้งจนผิวหนังรัดจนเห็นกระดูกอย่างชัดเจน ขาทั้งสี่ขายาวกว่าชายโตเต็มวัยพร้อมด้วยกรงเล็บที่สามารถฉีกกระชากร่างมนุษย์ได้ราวกับก้อนวุ้น หากใครมองมาที่มันแม้แต่ผู้มากประสบการณ์ยังหวั่งเกรงต่อพวกมัน เดเมียสอสูรคลั่งแห่งขุมนรก!

“น่ารังเกียจเป็นบ้า”

กรีนชิลดพูดออกมาด้วยความรังเกียจอย่างที่สุดหลังจากได้เห็นเดเมียสผ่านข่าวที่บ้านเขากำลังดูอยู่ สมิธที่เห็นท่าทีของกรีนชิลดก็เข้าใจได้เพราะสิ่งมีชีวิตอย่างเดเมียสเรียกได้ว่าเป็นเผ่าพันธุ์ขั่วตรงข้ามแบบสุดกู่ของเผ่าพันธุ์บาร์คเลยก็ว่าได้ อีกเผ่าพันธุ์มอบชีวิตแต่อีกเผ่าพันธุ์จ้องแต่จะเอาชีวิต

“หนูจะจัดการมันเองถ้ามันมาที่นี้!”

ผู้ที่มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมนี้คือมิโนว่าวัวสาวน้อยของเราได้เติบโตขึ้นแล้ว ด้วยระยะเวลาแค่หนึ่งเดือนกว่า ๆ จากตัวขนาดแค่ระดับเข่าโคขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนตัวขนาดเท่าเกือบจะเท่ากับสมิธแล้ว แถมรูปร่างของเธอยังชัดเจนขึ้นโดยเฉพาะรูปร่างที่คล้ายคลึงกับมนุษย์เริ่มมากขึ้น สามารถยืนสองขาตรงได้ สามารถใช้แขนได้คล่องแคล่วราวกับมนุษย์ โดยรวมแล้วสรีระร่างกายภายนอกของมิโนว่าคือมนุษย์คนหนึ่งเลย แค่อวัยวะเป็นวัวเพียงเท่านั้น ยิ่งแม่สอนเธอพูดเท่าไหร่เธอยิ่งถอยห่างจากความเป็นวัวจนตอนนี้มิโนว่าเธอใช้ชีวิตในรูปแบบของมนุษย์แล้ว

“ลูก!...สิ่งมีชิวตนั้นมัน...!!!” คอร์นีย์หันมามองลูกชายด้วยความกังวล แม้เธอจะรับรู้ว่าเมืองที่เขาอยู่ในตอนนี้ยังไงก็ปลอดภัยแน่นอน 100% แต่เมื่อเธอเห็นสิ่งมีชีวิตแสนชั่วร้ายภายในข่าวเธอก็อดที่จะเป็นกังวลไม่ได้

“ไม่เป็นอะไรหรอกแม่ หมาน้อยพวกนั้นเดี๋ยวอีกสักพักก็โดนกวาดล้าง” สมิธหันมาตอบแม่ด้วยความใจเย็นและไม่ได้ตอบเพื่อให้แม่หายกังวลอีกด้วยเพราะมันจะเป็นเช่นนั้นจริง แม้เดเมียสจะบ้าคลั่งและกระหายเลือดบวกกับแข็งแกร่งในระดับหนึ่งแต่ด้วยจำนวนของพวกมันที่ไม่มากนักจึงง่ายต่อการกวาดล้าง โดยเฉพาะบุคคลที่มีความสามารถประเภทวงกว้างใช้ความสามารถทีเดียวฝูงเดเมียสก็หายไปทั้งฝูง

ทั้งครอบครัวยังคงนั่งดูข่าวความวุ่นวายที่เกิดขึ้นทั่วโลกอย่างต่อเนื่อง แม้ระหว่างการดูจะเกิดความกลัวความกังวลบ้างแต่ไม่ต้องห่วงสมิธค่อยตอบทุกคำถามเพื่อคลายความกังวลเหล่านั้น

ในระหว่างที่ดูข่าวอยู่จู่ ๆ โทรศัพท์ของสมิธก็ดังขึ้นเขาจึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าใครกันโทรหาเขาซึ่งเมื่อดูเบอร์ก็เป็นเบอร์แปลกที่เขาไม่รู้จัก สมิธลังเลอยู่แปปหนึ่งก่อนจะตัดสินใจรับสายและปลายสายก็ตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ดังลั่นว่า...

“ช้าโว้ยยยยยย!!! กว่าจะรับสาย” เสียงตะโกนดัสวนออกมาในทันทีหลังจากสมิธรับสาย ซึ่งเสียงตะโกนนี้ดังลั่นจนเสียงมันออกนอกโทรศัพท์ทั้งที่สมิธไม่ได้เปิดลำโพง

“สตีฟ!?” สมิธที่ได้ยินเสียงก็รู้ในทันทีว่าเจ้าของเสียงเป็นใครและคนนั้นเป็นสตีฟนั้นเองหนึ่งในเพื่อนสนิทที่สุดของเขานั้นเอง ชายผู้เลือกการ์ดไผ่เพราะความเท่เพียงอย่างเดียวไม่คำนึงถึงคุณสมับัติหรืออะไรทั้งนั้น

“นายสบายดีไหม?” สตีฟ

“ดีดิทำไม?” สมิธตอบกลับด้วยความงงเล็กน้อย อะไรของสตีฟมันโทรมาถามว่าสบายดรไหมเนี้ยนะดูไม่เป็นสตีฟเลย

“นายรู้ใช่ไหมว่ามหาวิทยาลัยอยู่ในช่วงปิดปรับปรุงเพราะเกิดความเสียหาย” สคีฟ

“รู้!” ใช่แล้วมหาวิทยาลัยตอนนี้คือปิดอยู่เนื่องจากพวกออร์คเขียวบุกทำลาย

“ฉันก็เลยกลับมาอยู่ที่บ้านกับแม่และบังเอิญตอนนี้พวกฝูงสิ่งมีชีวิตที่เขาเรียกกันว่าอะไรน่า...อ่อ ฮาร์พี กำลังสนุกอยู่กับการลากคนไปบนท้องฟ้าแล้วปล่อยทิ้งลงมาเห็นแล้วโคตรตลกเลยว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” 

หลังสิ้นสุดประโยคดังกล่าวสตีฟเงียบ...

“ตลกเป็นบ้าคนกำลังจะตายแต่ดันหัวเราะออกมา ตลกเป็นบ้าเลยว่าไหมสมิธ ฮ่า ฮ่า ฮ่า...ขอให้โชคดีนะเพื่อนรัก”