Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 48 จากลา

หลังจากที่ริวจิเก็บของเสร็จ พวกเขาทั้งสองก็มุ่งหน้าไปหาแคทเทอริน่า

ต่อมา 

อีกทางด้านหนึ่ง

" โจจ ทำไมนายถึงช่วยฉันเอาไว้ละ ทำไม ทำไม ทำไมม ! " น้ำตาของเธอได้ไหลออกมาไม่หยุดพร้อมกับกอดเขาเอาไว้

โจพยายามพูดกลับมา แต่เขาก็สำลักเลือดของตัวเอง

อักก

พร้วด!!

" ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว อดทนไว้โจ หลังจากมาสเตอร์จัดการมันได้ เค้าจะต้องมีวิธีรักษานายได้แน่ โจ!! อดทนไว้ " หญิงสาวพูดพร้อมกับกุมมือของโจเซฟแน่น แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุดไม่หย่อน

โจนั้นเขายังยิ้มและพยายามพูดกับแคทเทอรีนน่า

" ไม่เป็นไรแคทเทอรีน ฉันไม่เสียใจเลยที่ตัดสินใจทำแบบนี้ เธออย่าโทษตัวเองเลย " โจเซฟยังคงยิ้มให้เธอตลอด เค้าไม่มีท่าทีที่แสดงของความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขาเลย

อยู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น

" แคทเทอรีนน่าโจเซฟเป็นยังไงบ้าง " นั่นก็คือริวจิและอายูนั่นเอง เสียงของริวจิตอนนี้ไม่ได้เย็นชาเหมือนแต่ก่อน แต่เป็นเสียงของเด็กหนุ่มธรรมดาๆ คนนึงที่เป็นห่วงเพื่อนของเขาจากใจจริง

เมื่อเธอสังเกตเห็นริวจิและอายูนั้นเธอรีบตะโกนเรียกทั้ง 2 คนด้วยความร้อนรน

" มาสเตอร์!!! ช่วยเค้าทีได้โปรดด ฮื้อๆ "

ริวจิเดินเข้าไปใกล้ๆ โจเซฟแล้วเขาก็คิดกับตัวเอง " บาดแผลมันรุนแรงเกินไป ถึงเราจะมีสกิล Heal ที่ยังเก็บไว้ แต่ว่าแผลหนักขนาดนี้มันต้องเผาหลาญพลังงานและความอดทนสูงมากแน่นอน จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี ถึงจะช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ได้ "

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับแคทเทอรีน

" ฉันมีสกิล Heal ที่สามารถรักษาบาดแผลได้ แต่ฉันไม่รู้ว่ามันจะใช้พลังงานมากแค่ไหน แล้วตอนนี้ฉันก็บาดเจ็บหนักจึงไม่สามารถใช้ได้.. ถ้าฉันยัง..."

แต่ริวจิพูดไม่ทันจบเธอก็พูดขัดขึ้นมาทันที

" ขอให้ฉันเรียนรู้มันได้มั้ยมาสเตอร์ ได้โปรด !!! ฉันต้องการลอง "

เมื่อริวจิเห็นท่าทีของเธอที่แสดงออกมานั่น เขาเห็นน้ำตาและใบหน้าที่มันแสดงออกถึงว่า เธอต้องการที่จะลอง ถึงแม้ว่ามันจะมีโอกาสเพียงน้อยนิดก็ตามที

เขาไม่มีทางเลือกนอกจากจะเอาสกิล Heal ยื่นให้กับมือเธอไป แคทเทอรีนน่าเธอเรียนรู้มันอย่างรวดเร็ว และสกิลก็ซึมซับเข้าสู้สมองของเธอ ทำให้เธอรู้วิธีใช้ของมัน

เธอวางมือไปที่บาดแผลของโจเซฟ ที่พยายามรักษาอย่างเต็มที่ด้วยความตั้งใจ แต่แล้ว...

อั๊กกก

เธอก็ได้กระอั้กเลือดออกมาเพราะพลังงานของเธอนั้นหมดละ แต่ถึงแบบนั้นเธอก็ยังจะทำต่อโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น

" แคทเทอรีน พอได้แล้วไม่เป็นไร ฉันไม่เจ็บเลยซักนิดเดียว เธอไม่จำเป็นต้องรักษาฉันหรอก " โจเซฟนั้นเขายังยิ้มแล้วพยายามพูดออกมา

" ไม่!!! โจนายต้องรอด ฉันไม่เป็นไร ฉันยังรักษาได้ " เมื่อเธอเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของโจเซฟ มันยิ่งกระตุ้นน้ำตาของเธอ ให้ไหลออกมาไม่หยุด เธอยังคงพยายามรักษาโจเซฟต่อไป ถึงแม้พลังงานของเธอจะหมดลงก็ตามที

" แคทเทอรีนน่าถ้าเธอทำแบบนี้เธอจะตายเอานะ " ริวจิพูดแทรกขึ้นเมื่อเห็นเธอกระอั้กเลือดออกมาอีกครั้ง

" ฉันควรจะตายไม่ใช่เค้า โจต้องเป็นแบบนี้เพราะเค้ามาช่วยฉันเอาไว้ "

แต่แล้วนั่นอายูก็พูดขึ้น

" แล้วมันจะไปมีประโยชน์อะไร ถ้าเธอจะไปตายไปพร้อมกับเขา โจเซฟเขาช่วยเธอเพื่อให้เธอมีชีวิตต่อไป เค้าไม่ได้ต้องการให้เธอมาตายไปพร้อมกับเขา ใช้ชีวิตที่เค้าให้มา แล้วมีชีวิตต่อไปเผื่อส่วนของโจด้วยสิ หยุดทำอะไรโง่ๆ ได้แล้ว "

อั๊กกก

โจเซฟได้กระอั๊กเลือดออกมาอีกครั้ง แต่เขาก็พยายามพูด

" หัวหน้าริวจิ , อายู , แคทเทอรีนน่า ที่ผ่านมาฉันสนุกมากเลย ถึงมันจะเป็นเวลาแค่ไม่นาน แต่การผจญภัยกับพวกนายมันเป็นความทรงจำที่ดีมากเลย " อั๊กก !!เขากระอั๊กเลือดอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ " ฉันมีอะไรจะขอร้องพวกนายก่อนที่ฉันจะหลับ "

หลังจากที่โจเซฟพูดจบน้ำตาของทั้งทุกคนก็ไหลออกมา ไม่เว้นแม้แต่ริวจิและอายู ภาพความทรงจำที่ผ่านมา ได้เข้ามาทีละฉาก ทีละฉาก ตอนที่พวกเขาและโจเซฟออกไปล่าซอมบี้ด้วยกัน ตอนที่พวกเขาทั้ง 4 คนต่อสู้กับซอมบี้นับล้านด้วยกัน ตอนที่โจเซฟทำตัวเป็นตัวตลก ทำให้เกิดเสียงหัวเร่าะขึ้น ภาพความทรงจำต่าง ๆ ได้ไหลเข้ามาทำให้พวกเขานั้นกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

" ว่ามาได้เลย " ทั้ง 3 คนพูดขึ้นพร้อมกัน

โจเซฟยังคงยิ้มและพูดต่อ

" ฉันมีน้องของฉันชื่อ แจ็ค เขาเป็นคนเก่ง แต่เขาเป็นคนผิวสี ฉันกลัวว่าถ้าโลกเป็นแบบนี้ คนผิวขาวจะกลับไปเหยียดสีผิว ฉันกลัวว่าเขาจะลำบากหนะ ถ้าหัวหน้าเจอเขาละก็ ได้โปรดช่วยให้เขาเข้าร่วมกลุ่มด้วยจะได้มั้ย

" ได้สิ ถ้าเป็นน้องชายของนายละก็ ได้แน่นอนอยู่แล้วล่ะ แล้วเค้ามีลักษณะที่สังเกตได้จากภายนอกบ้างมั้ย"

" แจ็คเขาชอบทำทรงผมแอฟโฟร แล้วเขาก็เป็นคนที่จริงจรังมาก "

" โอเค ฉันสัญญาถ้าฉันเจอเค้าละก็ ฉันจะชวนเขาเข้าร่วมกลุ่มอย่างแน่นอน ฉันสัญญา " ริวจิพูดพร้อมกับจับมือของโจเซฟไว้แน่น

" ได้ยินแบบนี้ฉันก็สบายใจ งั้นฉันของีบสักหน่อยนะทุกคน "

หลังจากที่โจเซฟพูดจบตาของเขาก็ได้หลับลง

" โจเซฟฟฟฟฟฟฟฟ!!!! " เสียงร้องทุกคนดังขึ้น

แต่ก่อนที่โจเซฟจะกลายร่างเป็นซอมบี้ ริวจิก็ได้ทำการฆ่าเขาก่อนที่เวลานั้นจะมาถึง

3 วันต่อมา

พวกเขาไม่มีรถให้ใช้เดินทางแถมเมืองก็พังไปหมดแล้ว ดังนั้นเลยต้องใช้การเดิน ริวจิเก็บศพของโจเซฟไว้ในแหวนมิติของเขา ทำให้สภาพศพของเขาไม่เน่า หลังจากที่เดินทางมาตลอด 3 วันพวกเขาก็พบป่าแห่งหนึ่งและใช้มันสำหรับเพื่อเป็นสถานที่ ฝังศพของโจเซฟ

หลังจากที่ขุดหลุมฝั่งศพเสร็จ ริวจิก็เอาหินก้อนใหญ่มาสลักเป็นชื่อของเขา และวางอาวุธดาบและโล่ของเขา ไว้ตรงหน้าหลุมศพ

และริวจิก็พูดขึ้น

" หลับให้สบายนะโจเซฟ ในวาระสุดท้ายของนาย นายก็ยังเป็นห่วงคนอื่นเสมอ นายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ หลับให้สบายน่ะ ถ้ามีเวลาละก็ฉันจะกลับมาหานายแน่นอน สหาย"

หลังจากที่ทุกคนพูดล่ำลาโจเซฟเสร็จพวกเขาก็เดินออกจากหลุ่มศพและเพื่อที่เดินทางต่อไป แต่ในระหว่างเดินอยู่นั้น

" มาสเตอร์ " เสียงเรียกก็ดังขึ้นมา

" เธอมีอะไรจะพูดอย่างงั้นหรอ " ริวจิได้ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ

" ฉันรู้ว่ามันเป็นคำขอที่เห็นแก่ตัว แต่ตลอด 3 วันที่ผ่านมาฉันได้คิดแล้วคิดอีก แล้วฉันตัดสินใจว่า หลังจากที่ถึงนางาตะ ฉันจะแยกตัวออกจากกลุ่ม เพื่อไปตามหาแจ็คค่ะ "

ริวจิเข้าใจความรู้สึกของเธอ เพราะเขาก็เคยสูญเสียพ่อของเขาเช่นเดียวกัน ตลอด 3 วันที่ผ่านมานี้พวกเขาแทบจะไม่พูดกันด้วยซ้ำ บรรยากาศก็อึมครึม พวกเขาทั้ง 3 คนต่างก็เสียใจในการจากไปของโจเซฟ แต่แคทเทอรีนน่านั้นเธอก็อดไม่ได้ที่จะโทษตัวเอง เพราะถ้าเธอฟังคำสั่งของริวจิ หรือฟังสิ่งที่โจเซฟห้าม เขาก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้

" ถ้าเป็นการตัดสินใจของเธอล่ะก็ ได้สิ แต่ถ้าเธออยากกลับมาเมื่อไหร่ก็กลับมาได้เลยนะ ฉันยินดีต้อนรับเสมอ " ริวจิพูดพร้อมกับยิ้ม แต่ครั้งนี้เค้าไม่ได้ยิ้มแบบหยอกล้อเหมือนครั้งก่อนๆ มันให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป มันให้ความรู้สึกอบอุ่นภายในน้ำเสียงของเขา

" ขอบคุณคะมาสเตอร์ ถ้าฉันตามหาแจ็คพบเมื่อไหร่ ถ้ามีโอกาสมากินอาหารฝีมือของฉันอีกนะคะ "

" โอเค ขอให้โชคดีน่ะแคทเทอรีนน่า"

" เช่นเดียวกันคะมาสเตอร์ริวจิ "

จากนั้น 1 อาทิตต่อมาพวกเขาก็มาถึงนางาตะ แต่การทดสอบของ Red Tower ครั้งที่ 3 ก็ได้จบลง ทำให้พวกเขาอดได้ค่าสถานะของตรงนี้ไป และวันนี้ก็เป็นวันที่ 27/02/2029 เหลือเวลาอีกแค่ 1 วันเท่านั้นก่อนการทดสอบRed Tower ครั้งที่ 4

แต่ในอีกด้านหนึ่งเมื่อผู้คนสงเกตเห็นว่า อันดับ 1 และอันดับ 2 ของการจัดอันดับนั้นได้หายไปและไม่ได้ทดสอบ Red Tower ครั้งที่ 3 และตอนนี้มันก็เกือบจะหมดเวลาของครั้งที่ 4แล้วทำให้ผู้ได้คุยซุบซิบกันอย่างมาก หลายๆ คิดว่าพวกเขาตายแล้ว

ในสถานที่ตึกสูงแห่งหนึ่ง

หญิงสาวกับชายหนุ่มกำลังพูดคุยกัน

" เท่านี้เธอก็เป็นอันดับ 1 แล้วสินะ " ชายคนนึงได้พูดขึ้น

แต่หญิงสาวกลับไม่พูดตอบโต้กลับไป เธอมองไปที่มองจันทร์ที่ส่องสว่าง

" เฮ้ เธอช่วยดีใจให้มากกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง เธอจะได้อันดับ 1 สองสัปดาห์ติดแล้วน่ะ "

เมื่อเห็นชายหนุ่มเร่งเล้า ขึ้นเธอก็ได้เปิดปากขึ้นพูด

" คุณสุซาคุ คิดจริง ๆ งั้นเหรอว่าคนที่ชื่อ ริวและอายูนั้นจะตายง่าย ๆ ตามข่าวลือ ถ้าพวกเขาตายจริง ๆ ล่ะก็ ตัวที่ฆ่าพวกเขามันก็ต้องสามารถฆ่าพวกเราทุกคนได้เช่นกัน "

หลังจากที่ฟังหญิงสาวพูดขึ้นสุซาคุก็ทำหน้าตกตะลึง ก่อนที่เด็กสาวจะเดินจากไป

หลังจากที่ฟังหญิงสาวพูดขึ้นสุซาคุก็ทำหน้าตกตะลึง ก่อนที่เด็กสาวจะเดินจากไป