เทพกระบี่เกิดใหม่เป็นศิษย์น้องหญิงผู้เป็นที่รัก

บทที่ 27 ลูกแมวดุนั่นดูสกปรกมาก 

เจ้าโง่สองคน หนึ่งเป็นศิษย์ของยอดเขาเต้าอี ยอดเขาเต้าอีเฟิงเป็นยอดเขาที่เจ้าสำนักศึกษาการจัดวางค่ายกล ด้วยความรู้ของจีอู๋ซวงในตอนนี้... ดูเหมือนจะไม่มีพลังในการปราบปรามเท่าไหร่

ไปยอดเขาเทียนเหินดีกว่า

ยอดเขาเทียนเหินเป็นยอดเขาแห่งกระบี่ จีอู๋ซวงคุ้นเคยดี

รุ่งเช้าวันถัดมา จีอู๋ซวงกินอาหารเช้าเสร็จ แบกกระบี่ไม้ธรรมดาเล่มหนึ่ง แล้วมาถึงเชิงเขาเทียนเหินแต่เช้า

หลังจากเคยชินกับความหรูหราเหลือล้นของยอดเขาจู๋ซิง พอมาเห็นยอดเขาเทียนเหินที่เรียบง่าย แม้แต่ทางเดินหินก็ยังแตกหักเสียหาย จีอู๋ซวงก็รู้สึกถึงการกลับคืนสู่ธรรมชาติอย่างกะทันหัน

เช่นเดียวกับหกศิลปะแห่งการบำเพ็ญเซียน ยอดเขาเทียนเหินก็รับผิดชอบสอนวิชากระบี่ให้กับศิษย์ พวกเขาไม่ได้เลือกสอนที่หอถ่ายทอดวิชา แต่สอนบนยอดเขาหลักของตัวเอง

แต่ยอดเขาเทียนเหินมีข้อเสียอย่างหนึ่ง นั่นคือไม่ว่าเจ้าจะเป็นศิษย์ภายใน ศิษย์ภายนอก ศิษย์ที่รับเป็นลูกศิษย์โดยตรง หรือศิษย์ฝากชื่อ ไม่ว่าเจ้าจะมาเรียนวิชากระบี่หรือไม่ ถ้าเป็นครั้งแรกที่ขึ้นยอดเขาเทียนเหิน เจ้าจะต้องเดินเท้าปีนขึ้นไป ห้ามใช้อุปกรณ์ช่วยใด ๆ ทั้งสิ้น

แม้แต่เจ้าจะมาแค่ส่งข่าวหรือทำธุระก็เช่นกัน

เพราะได้ยินมาว่าบนยอดเขาเทียนเหินมี ‘รอยกระบี่’ ที่ผู้มีความสามารถยิ่งใหญ่ในสมัยโบราณทิ้งไว้ ราวกับกระบี่ที่ฟาดฟันฟ้า ตัดฟ้าขวางแผ่นดิน สูงตระหง่านและกว้างใหญ่ไพศาล

หากไม่สามารถปีนขึ้นไปได้ ไม่ได้รับการยอมรับจากรอยแผลโบราณบนกระบี่นี้ มีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกสังหารด้วยพลังกระบี่อันน่าเกรงขาม

ดังนั้นการมาครั้งแรก จำเป็นต้องปีนขึ้นไปอย่างซื่อสัตย์และจริงจัง

นี่ทำให้เหล่าศิษย์ที่มาเรียนวิชากระบี่ที่นี่กังวลใจ เพราะเส้นทางของยอดเขาเทียนเหินนั้นยากกว่าเส้นทางถามใจในสำนักมากนัก

ดังนั้นโดยทั่วไปศิษย์จะต้องมีพื้นฐานระดับหนึ่งก่อนจึงจะมาพิชิตยอดเขาที่นี่

วันนี้ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือไม่ นอกจากจีอู๋ซวงแล้ว ยังมีศิษย์อีกสิบกว่าคนมาเยือนยอดเขาเทียนเหิน

แม้จีอู๋ซวงจะไม่รู้จักศิษย์เหล่านี้ แต่พวกเขารู้จักนาง

ใครจะไปคิดว่านางผู้ไร้ค่าจะได้อันดับหนึ่งในการสอบหกศิลปะเบื้องต้นล่ะ?

“ศิษย์น้องน้อย เจ้าก็มาเรียนวิชากระบี่ที่ยอดเขาเทียนเหินเหมือนกันหรือ?”

ศิษย์หญิงคนหนึ่งที่มีแก้มกลมป่อง รอยยิ้มอ่อนโยนทักทายจีอู๋ซวงอย่างเป็นมิตร

เห็นได้ชัดว่านางจำชื่อของจีอู๋ซวงไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร ด้วยวรยุทธ์ของจีอู๋ซวง ใคร ๆ ก็เรียกนางว่าศิษย์น้องน้อยได้

จีอู๋ซวงพยักหน้า “สวัสดีพี่สาว”

เมื่อเห็นจีอู๋ซวงช่างน่ารักและว่านอนสอนง่าย ศิษย์พี่หน้ากลมผู้นี้จึงกล่าวว่า “ศิษย์น้องเจ้ารอสักครู่แล้วค่อยเลือกเส้นทางที่ง่ายกว่านี้นะ”

“เลือกเส้นทาง?” 

“ใช่แล้ว การปีนเขาเทียนเหินนั้นไม่จำกัดว่าต้องเดินทางไหน แม้แต่ไม่มีทาง ก็เดินได้ ขอเพียงขึ้นไปถึงก็พอ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นั้น จากที่ไกลมีหญิงสาวชุดขาวดุจหิมะ บุคลิกสง่างามเยือกเย็น เดินมาท่ามกลางผู้คนที่ห้อมล้อม นางคือโม่หลานอี

โม่หลานอีเห็นจีอู๋ซวงแล้วถึงกับตาค้าง ในใจกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งว่าข้าไปที่ไหนก็เจอนางได้อย่างไร?!

เซียนเฒ่าถูกโม่หลานอีตะโกนจนใจสั่น จำใจกล่าวว่าที่นี่คือสำนักพรรค ย่อมเป็นธรรมดาที่ศิษย์ทั้งหมดจะมาได้

น่าโมโห! หากรู้เช่นนี้ข้าควรมาวันอื่น ช่างอัปมงคลเสียจริง

แต่โม่หลานอีกลับมีลางสังหรณ์ในใจว่าวันนี้ต้องปีนเขาให้ได้ ดังนั้นแม้นางจะบ่นว่าอัปมงคล แต่ก็ไม่ได้จากไป

จีอู๋ซวงเห็นโม่หลานอีแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใกล้ แต่หันสายตาไปทางอื่น

คนผู้นี้เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์ ไม่เร็วไม่ช้าก็ต้องมา แต่กลับเลือกวันนี้มาปีนเขา นั่นหมายความว่าวันนี้นางจะพบเหตุการณ์แปลกประหลาดบนเขาเทียนเหินหรือไม่?

ดังนั้นข้าจะสามารถแย่งชิงมันมาได้หรือไม่?

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เสียงฟ้าร้องก็ดังก้องมาจากท้องฟ้า

จีอู๋ซวง “...” ไม่แย่งก็ไม่แย่ง ไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไร

จีอู๋ซวงยักไหล่ แล้วเดินออกห่างจากกลุ่มของโม่หลานอี

เมื่อผู้ดูแลของยอดเขาเทียนเหินมาถึง พวกเขาแจกเหรียญให้คนละอัน แล้วกล่าวว่า ในระหว่างการปีนเขาพลังวิญญาณในร่างกายของพวกเจ้าจะถูกปิดผนึก หากทนไม่ไหวหรือเจอกับอันตราย ก็ให้บีบทำลายเหรียญนี้

หากเหรียญนี้แตกลงก็ไม่เป็นไร ก็เพียงแค่จะถูกคัดออกจากการทดสอบวันนี้ ครั้งหน้าค่อยมาท้าทายใหม่ก็ได้ อย่าได้ฝืนเด็ดขาด”

“ขอรับ”

หลังจากจีอู๋ซวงรับเหรียญมา สายตาของผู้ดูแลผู้นั้นดูซับซ้อนเป็นพิเศษ

แม้ว่าผู้ฝึกฝนกระบี่จะไม่คำนึงถึงรากฐานพลังจิตวิญญาณ แต่ก็ยังต้องการพลังจิตวิญญาณอยู่ดี จีอู๋ซวงผู้นี้จะทำได้จริงหรือ?

“ศิษย์น้องร่วมสำนัก อย่าได้ฝืนตัวเองเป็นอันขาด”

“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านผู้ดูแลที่เป็นห่วง”

“อืม ออกเดินทางกันเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับโม่หลานอีและคนอื่น ๆ จีอู๋ซวงจึงเลือกเส้นทางที่ห่างไกลผู้คนเป็นพิเศษ เส้นทางนี้ไม่เพียงแต่มีหญ้ารกเต็มไปหมด แต่ยังมีเสียงของสัตว์วิเศษดังแว่วมาจากรอบด้านอีกด้วย

ยอดเขาเทียนเหินแตกต่างจากยอดเขาอื่น ๆ พวกเขาปล่อยสัตว์วิเศษจำนวนมากไว้ที่เชิงเขา สัตว์วิเศษเหล่านี้ดุร้ายมาก และจะโจมตีผู้คนได้

จุดประสงค์ที่ยอดเขาเทียนเหินทำเช่นนี้ ก็เพื่อให้ศิษย์ทั้งหลายอยู่ในภาวะระแวดระวังตลอดเวลา

เพราะหนทางของผู้ฝึกกระบี่นั้น คือเส้นทางที่เต็มไปด้วยการฆ่าฟันและการต่อสู้

ขณะที่จีอู๋ซวงเดินไป นางก็พบว่ามีสัตว์วิเศษตัวหนึ่งที่มีร่างกายสีดำสนิทซุ่มอยู่ในความมืด ดวงตาไร้ชีวิตชีวาของมันจ้องมองนางอย่างเย็นชา ไม่รู้ว่าต้องการจะทำอะไร

จีอู๋ซวงมองมันแวบหนึ่งแล้วไม่สนใจ นางยังคงเดินขึ้นไปต่อ

สิ่งมีชีวิตขนฟูนั้นก็เดินตามนางไปทีละก้าว

ในที่สุดจีอู๋ซวงก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา นางเงยหน้ามองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนั้นแล้วพูดว่า “อย่าตามข้าเลย อย่างไรเจ้าก็สู้ข้าไม่ได้อยู่แล้ว”

คำพูดของจีอู๋ซวงดูเหมือนจะยั่วโทสะมันเข้า มันพุ่งเข้าใส่นางราวกับสายฟ้า

ผลก็คือจีอู๋ซวงเพียงแค่วาดกระบี่เป็นวงกลม ก็สามารถสะบัดสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนั้นกระเด็นไปได้อย่างง่ายดาย นางจึงได้เห็นสภาพของมันอย่างชัดเจน

นี่มันชัดเจนว่าเป็นลูกสัตว์ที่เพิ่งเกิดใหม่

มันดูคล้ายแมวแต่ก็ไม่ใช่แมว มีขนาดเท่าครึ่งแขนของผู้ใหญ่ ทั้งตัวมีขนนุ่มเป็นมันวาวราวกับผ้าไหม อุ้งเท้าใหญ่ หางหนาใหญ่และยาวลากไปด้านหลังอย่างสง่างาม ดูคล้ายเสือลายเมฆที่นักพรตหญิงชื่นชอบ แต่ดูสวยกว่าเสือลายเมฆทั่วไปอยู่บ้าง

ใต้อุ้งเท้าของมันเปียกชื้น และมีกลิ่นคาวเลือดอยู่บ้าง ดูเหมือนว่ามันจะบาดเจ็บ

จีอู๋ซวงยิ้มแล้วโบกมือเรียกมัน

“มานี่”

“โอก!”

เจ้าตัวน้อยมีความระแวดระวังสูงมาก ไม่เพียงแต่ไม่เข้ามาใกล้ แต่ยังขู่ฟ่อใส่จีอู๋ซวง ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น เจ้าฟันน้ำนมนั่นช่างแหลมคมเสียจริง

จีอู๋ซวงกลอกตาพลางกล่าว “ไม่มาก็ช่างเถอะ”

เมื่อกล่าวจบ นางลุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไป เจ้าสิ่งมีชีวิตขนฟูนั้นขยับตัวเล็กน้อย แล้วก็เดินกะเผลกตามจีอู๋ซวงไป

จีอู๋ซวงเดิน มันก็เดิน จีอู๋ซวงหยุด มันก็หยุด

ในที่สุดนางก็เบื่อหน่ายที่จะต่อล้อต่อเถียงกับมัน จึงเคลื่อนไหวอย่างว่องไวราวกับภูตผี แล้วคว้าหลังคอของเจ้าตัวน้อยไว้ในพริบตา

“แง้ว... ฮ่า!!!”

จีอู๋ซวงตบหัวมันเบา ๆ

“เงียบ ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ช่วยเจ้า”

“แง่ว...”

จีอู๋ซวงบีบอุ้งเท้าเจ้าแมวน้อยให้แบออก และพบว่ามีก้อนหินแหลมคมติดอยู่ตรงกลางอุ้งเท้า นางคีบหินออกมาและกำลังจะโยนทิ้ง แต่เจ้าตัวน้อยกลับคาบมันไว้ทันที แล้วดิ้นรนอยู่นาน สุดท้ายจึงยอมวางมันลงในมือของจีอู๋ซวงอย่างไม่เต็มใจนัก

จีอู๋ซวงขำกับท่าทางขี้งกของมัน จึงหัวเราะพลางกล่าวว่า “นี่เป็นค่ารักษาพยาบาลหรือ?”

“แง่ว”

“ดีล่ะ ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะรับไว้ด้วยความยินดี”

จีอู๋ซวงรับค่าตอบแทนจากเจ้าแมวน้อย แล้วจึงรักษาแผลให้มันอย่างตั้งใจ เมื่อแน่ใจว่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็ตบก้นมันเบา ๆ พลางกล่าวว่า “รักษาเสร็จแล้ว เจ้าไปได้”

“!!!”

แมวน้อยร้อง “แง้ว ๆ” ไม่หยุด

โชคดีที่ขนของมันทั้งยาวและหนา อีกทั้งยังเป็นสีดำ มิเช่นนั้นจีอู๋ซวงคงจะเห็นว่าเจ้าตัวน้อยตัวนี้หน้าแดงด้วยความอาย และกำลังด่าอย่างหยาบคาย