เช้าวันถัดมา
ยามที่ถังเป่าลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย แสงตะวันก็สว่างจ้าเสียแล้ว และตำแหน่งข้างกายก็เย็นชืดไปนานแล้วเช่นกัน
จักรพรรดิคังซีเสด็จไปยังประตูเฉียนชิงเพื่อทรงรับฟังการรายงานราชการั้แ่เช้าตรู่
"ท่านพ่อเหนื่อยแย่เลย..."
ถังเป่าพยายามพลิกตัวเหมือนคางคกตัวน้อย สลัดพันธนาการจากผ้าห่มผืนใหญ่แล้วลุกขึ้นนั่ง
โกวหงและไหวหลันที่คอยสังเกตความเคลื่อนไหวบนเตียงอยู่ตลอดรีบเดินเข้ามา เลิกม่านเตียงขึ้นเล็กน้อย
"องค์หญิงสิบสี่ตื่นแล้วหรือเพคะ จะลุกจากเตียงตอนนี้เลยหรือไม่เพคะ?"
เนื่องจากถังเป่ายังเล็กนัก แม้แต่เหล่าหมอหลวงยังกำชับเป็พิเศษว่าต้องให้นอนเยอะ ๆ กินเยอะ ๆ ร่างกายถึงจะเติบโตได้ดี ดังนั้นั้แ่จักรพรรดิคังซีลงมาจนถึงผู้รับใช้ข้างกาย ทุกคนต่างรู้ดีว่าควรให้องค์หญิงสิบสี่นอนหลับให้มากจึงจะดี
ถังเป่าขยี้ตา พูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อแบบเด็ก ๆ ท่ามกลางความง่วงงุนว่า "ไม่ ไม่ ไม่ ถังเป่าจะลุกแล้ว!"
วันนี้เป็วันที่องค์หญิงสิบสี่ไม่นอนตื่นสาย ซึ่งหาได้ยากยิ่ง!
โกวหงและไหวหลันมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรีบอุ้มถังเป่าขึ้นมาเพื่อปรนนิบัติล้างหน้าบ้วนปากอย่างคล่องแคล่ว
ถังเป่าที่ยังเบลอ ๆ ใช้มือทั้งสองข้างโอบรอบคอของโกวหง ซบใบหน้าเล็ก ๆ ลงที่ซอกคอของนางแล้วหาวออกมาเบา ๆ
วันนี้ถังเป่ามีเป้าหมายที่ต้องทำนะ!
เมื่อถังเป่าปรากฏตัวอีกครั้ง ก็กลายเป็ถังเป่าที่ดูสะอาดสะอ้าน เกล้าผมทรงดอกไม้ที่น่ารัก และประดับด้วยเครื่องประดับดอกกล้วยไม้ครบชุด!
แม้แต่กู้เวิ่นสิงผู้ซึ่งมีความผันผวนทางอารมณ์น้อยมาก ก็ยังอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มบาง ๆ
"องค์หญิงสิบสี่วันนี้ช่างงดงามยิ่งนัก!"
"ใช่ไหมล่ะ!"
เ้าก้อนกลมผู้นิยมความงามลูบผมทรงดอกไม้ของตนเองอย่างมีความสุข
โธ่เอ๋ย ตอนนี้ข้าสวยขนาดนี้แล้วจะทำอย่างไรดีนะ!
กู้เวิ่นสิงกล่าวว่า "องค์หญิงสิบสี่ ได้เวลาเสวยพระกระยาหารแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
ส่วนถังเป่าที่ตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกท้องหิวน้อย ๆ ก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย "ได้เลยยย!"
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เดิมทีถังเป่าจะมีเวลาทำกิจกรรมอิสระ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้นางจะมีความคิดอื่น
ถังเป่าเขย่งเท้าดึงแขนเสื้อของกู้เวิ่นสิง แล้วชี้ไปที่นอกประตูห้องอุ่น "พวกเราไปหาคางคกกันเถอะ!"
กู้เวิ่นสิงเบิกตากว้าง "องค์หญิงสิบสี่ ฮ่องเต้กำลังทรงรับฟังการรายงานราชการอยู่ที่ท้องพระโรง นี่เป็เื่สำคัญ จะไปรบกวนฮ่องเต้ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!"
"ถังเป่า ไม่... ไม่รบกวน!" ถังเป่ากอดเสือน้อยในอ้อมอก รับปากกู้เวิ่นสิงอย่างจริงจัง "ถังเป่าอยากไปรับคางคกนี่นา!"
พอนึกขึ้นได้ว่าดูเหมือนพี่ชายหลายคนก็กำลังทำงานอยู่ และบอกตัวเองว่าห้ามลำเอียง ถังเป่าจึงเสริมอีกประโยคว่า
"แล้วก็มีพวกพี่ ๆ ด้วย!"
กู้เวิ่นสิง "..."
ต่อให้เป็ขันทีตระกูลกู้ที่จักรพรรดิคังซีทรงให้เกียรติ แต่สุดท้ายก็มีบางเื่ที่พลังของเขาทำไม่ได้
เช่น การขัดขวางถังเป่าไม่ให้ไปยังท้องพระโรงตำหนักเฉียนชิงเพื่อดูการรายงานราชการ
"ถังเป่าจะไม่ส่งเสียงดัง!"
ถังเป่ารับปากกู้เวิ่นสิงไปพลาง ก้าวขาเล็ก ๆ สั้น ๆ วิ่งตึก ๆ ๆ ออกไปข้างนอก
"คางคกยุ่ง ถังเป่าเข้าใจ!"
ใช่แล้ว เด็กดีอย่างถังเป่าไม่มีทางรบกวนงานสำคัญของท่านพ่อแน่นอน!
ไม่นานนางก็หมอบลงที่นอกธรณีประตูสูง ๆ กะพริบตาโต ๆ แอบมองเข้าไปข้างในอย่างเงียบเชียบ
ว้าว สีหน้าของท่านพ่อดูเคร่งขรึมจังเลย! ต่างกับตอนที่อยู่กับถังเป่าลิบลับเลยเอ่ย!
เอ๊ะ นั่นพี่ใหญ่หรือเปล่านะ?
เย้ พี่รองก็อยู่ด้วย!
นอกจากจักรพรรดิคังซีที่ประทับบนบัลลังก์ัแล้ว ไม่นานถังเป่าก็เห็นองค์ชายใหญ่ อวิ๋นถี และรัชทายาท อวิ๋นเหริน ที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด
บรรยากาศข้างในดูแปลก ๆ มีคุณปู่เคราขาวกำลังพูดเื่ที่นางฟังไม่เข้าใจอยู่ด้วย...
ถังเป่าแอบฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกเบื่อจึงเดินจากมา
นางเดินวนรอบประตูเฉียนชิง นับแผ่นอิฐทองคำทีละก้อน จนกระทั่งนับครบสิบครั้งหลายรอบ ในที่สุดข้างในก็เสร็จสิ้น!
ถังเป่ารีบโผเข้าใส่ขาของอวิ๋นเหรินที่เพิ่งเดินออกมาจากประตู
"พี่รอง!"
จากนั้นก็เห็นอวิ๋นถีที่อยู่ด้านหลัง ถังเป่าที่ยิ้มจนตาปิดจึงรีบเรียกอีกคนว่า "พี่ใหญ่!"
อวิ๋นเหรินอุ้มถังเป่าเข้ามาในอ้อมกอด พลางยิ้มกล่าวว่า "โอ้ นี่ไม่ใช่ถังเป่าน้อยของพวกเราหรอกหรือ? ทำไมถึงวิ่งมาที่นี่ได้ล่ะ?"
องค์ชายใหญ่ที่อิจฉาจึงขยับเข้ามาช่วยหยอกล้อถังเป่าด้วยกัน
ถังเป่ายังมอบ "จุ๊บ" แบบเปียก ๆ ให้ทั้งสองคนคนละทีด้วย!
ภาพพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวเช่นนี้ ทำเอาเหล่าเสนาบดีที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึง
สั่วเอ๋อถู "..."
น่าหลันิจู "..."
นี่คือองค์ชายใหญ่กับรัชทายาทจริง ๆ หรือ?!
เป็ไปไม่ได้!
ถึงขั้นมีบางคนไม่อยากจะเชื่อจนต้องขยี้ตาตัวเอง เพราะกลัวว่าตอนนี้จะเกิดภาพหลอนขึ้น
ทว่าองค์ชายใหญ่และรัชทายาทกลับเห็นเป็เื่ปกติ
ขอเพียงเป็เื่ที่เกี่ยวข้องกับถังเป่า ทั้งสองคนจะเป็พี่น้องร่วมแนวรบเดียวกันทันที!
เื่อื่น เวลาอื่นค่อยว่ากัน!
"ถังเป่าคิดถึงพวกพี่ ๆ ! ดะ... ดังนั้นเลยมารับพวกพี่ ๆ เพคะ!"
ถังเป่าเข้าใจหลักการที่ว่าต้องพูดให้ถูกคน จึงโยนเหตุผลที่ตนมาที่นี่ไปให้พี่ชายทั้งสองอย่างไม่รู้สึกผิด
เป็ไปตามคาด อวิ๋นถีและอวิ๋นเหรินยกมุมปากขึ้นอย่างภูมิใจ
เห็นได้ชัดว่าถูกคำพูดของถังเป่าทำให้มีความสุขมาก
เดิมทีอวิ๋นถีอยากจะบีบแก้มของถังเป่า แต่อวิ๋นเหรินที่อุ้มนางอยู่เบี่ยงตัวหลบ ทำให้เขาพลาดตำแหน่ง
"เนื้อบนหน้าของถังเป่าน้อยมีไม่มากแล้ว ห้ามบีบแก้ม" อวิ๋นเหรินกล่าวอย่างเที่ยงธรรม
จากนั้น อวิ๋นถีก็เชื่อ
อวิ๋นถีผู้ซื่อบื้อไม่ได้คิดอะไรมาก เปลี่ยนมาจับมือน้อย ๆ ของถังเป่าไว้ในฝ่ามือใหญ่ของเขาแทน
"ถังเป่าน้อยอยากออกไปนอกวังไหม? พี่ใหญ่จะพาเ้าออกไปเดินเล่นนะ!"
ออกนอกวัง?
อวิ๋นเหรินขมวดคิ้วมุ่น ปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด "ถังเป่าน้อยยังเล็กขนาดนี้ เ้าจะพานางออกนอกวังไปทำไม..."
แต่ถังเป่าตื่นเต้นมาก!
นางกะพริบตาโต ๆ กลมดิ๊กและเป็ประกาย ะโออกมาด้วยความดีใจว่า "ไปเพคะ!!"
อวิ๋นเหริน "..."
อา ถูกถังเป่าน้อยตบหน้าเข้าให้แล้ว
เป็ไปตามคาด อวิ๋นถีหัวเราะเสียงดังลั่น ทั้งยังใช้สายตาเ้าเล่ห์กวาดมองใบหน้าของอวิ๋นเหรินสองรอบอย่างจงใจ
"นั่นสิ! วันนี้พี่ใหญ่พอดีไม่มีธุระอะไร ส่วนพี่รองของเ้ายังต้องสืบหาตัวคนร้ายที่ทำร้ายเขาอยู่ คงไม่มีเวลาหรอก!"
อวิ๋นถียื่นมือไปอุ้มถังเป่ามาจากอ้อมกอดของอวิ๋นเหริน "ไป ๆ ๆ พวกเราไปบอกท่านพ่อกัน!"
จักรพรรดิคังซีกำลังคิดจะกลับไปยังตำหนักเฉียนชิงเพื่อดูบุตรสาวตัวน้อยของพระองค์พอดี ผลปรากฏว่าเห็นบุตรชายคนโตอุ้มบุตรสาวตัวน้อย ทั้งสองเดินหัวเราะร่าเริงเข้ามาจากด้านนอก
จักรพรรดิคังซี "..." ทันใดนั้นก็มีความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง
เป็ไปตามคาด อวิ๋นถีเอ่ยปากอย่างไม่ระมัดระวังว่า "ท่านพ่อ วันนี้ลูกไม่มีธุระอื่นใด จึงอยากพาสิบสี่ออกไปเดินเล่นนอกวังรอบหนึ่ง ขอท่านพ่อทรงอนุญาตด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ"
ถังเป่าผู้เลียนแบบนกแก้วก็กำหมัดสองข้าง เลียนแบบท่าทางคำนับจักรพรรดิคังซี "คางคก ขอร้องล่ะนะ~"
จักรพรรดิคังซี "..."
ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีกลายเป็จริงเสียแล้ว!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอวิ๋นถีที่้าจะล่อลวงเ้าก้อนกลมไปจากข้างกาย จักรพรรดิคังซีจึงตรัสด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "วัน ๆ รู้จักแต่เล่น เล่น เล่น! ยังมีความเป็ผู้ใหญ่บ้างหรือไม่!"
แต่พอหันมาเผชิญหน้ากับถังเป่า จักรพรรดิคังซีก็เปลี่ยนเป็สีหน้าตามใจบุตรสาวทันที
"ถังเป่าอยากไปเล่นนอกวังกับพี่ใหญ่หรือ? ได้ แต่ต้องพาคนติดตามไปด้วย และเมื่อถึงเวลาก็ต้องกลับวังทันที มิเช่นนั้นคราวหน้าท่านพ่อจะไม่ตกลงอีก!"
"ได้เพคะ~"
ถังเป่ายิ้มแก้มปริทันที บิดตัวน้อย ๆ ในอ้อมกอดของพี่ใหญ่ อวิ๋นถี ด้วยความสุขจนหัวเล็ก ๆ แทบจะมีดอกไม้ผลิบานออกมาเลยทีเดียว!
163
