พอเข้าไปใกล้คนทั้งสอง หลงจู๊ก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่นและยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดใบหน้าของตนไว้ครึ่งหนึ่งไม่อยากจ้องมองร่างงามที่สลบไสลอยู่ตรงๆ แม้ว่าสตรีตรงหน้าจะไม่ใช่คุณหนูจากจวนสกุลหลี่อันน่าเกรงขาม แต่ก็อาจจะเป็คุณหนูสูงศักดิ์จากจวนใดจวนหนึ่งก็เป็ได้
เส้นผมกลุ่มหนึ่งที่ปิดบังดวงหน้างามของสตรีผู้นั้นถูกยกขึ้นโดยด้ามพัดในมือหลงจู๊
“เป็นาง!!” หลงจู๊อุทานเสียงดัง
“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าข้านัดคุณหนูหลี่มาดื่มน้ำชาที่นี่ แต่ข้าไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์เช่นนี้กับเราสองคนได้อย่างไร พวกเ้าใส่อะไรในน้ำชาให้พวกเราดื่มกันแน่!”
“เหอะ!! โรงน้ำชาเฮ่อิของเราไม่เคยมีประวัติเสื่อมเสีย เป็พวกเ้าสองคนต่างหากที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ อย่ามากล่าวหากันซี้ซั้วไปหน่อยเลย” หลงจู๊โมโหจนไม่คิดจะระวังกิริยาต่อไป ใช้พัดเล่มเดิมเขี่ยเส้นผมที่ปรกอยู่บนหน้าของหญิงสาวออกจนหมดก่อนจะถอยหลังออกมา
เมื่อใบหน้าที่แท้จริงของสตรีไร้ยางอายผู้นั้นถูกเปิดเผยออกมา หลายคนก็ใแต่พักเดียวพวกเขาก็ทำสีหน้าคล้ายว่าไม่น่าแปลกใจ
คุณหนูหรั่นบุตรีอนุภรรยาจากจวนสกุลหรั่น นางมีใบหน้างดงามรูปร่างยั่วยวนใจ มีคนซุบซิบนินทาเื่ของนางกับฟู่หนานซีอยู่ไม่น้อย แต่เป็เพราะคุณชายฟู่ออกปากอยู่บ่อยครั้งว่าเขาอยากแต่งงานกับหลี่จื่ออิง ทุกคนเลยลงความเห็นว่าระหว่างฟู่หนานซีกับหรั่นเซียงหยูอาจจะเป็เพียงสหายที่สนิทกันมากก็เท่านั้น ในที่สุดพวกเขาก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว
“เ้าคิดว่าเราสองคนจะวางยาตัวเองเพื่อให้เสื่อมเสียไปถึงตระกูลหรืออย่างไร หลงจู๊จะกล่าวอะไรออกมาก็คิดให้ถี่ถ้วนหน่อยเถิด ลำพังข้าเป็บุรุษข้ารับผิดชอบได้แต่ท่านแม่ทัพจะไม่ปล่อยให้บุตรสาวของเขาไม่ได้รับความเป็ธรรมแน่!!”
หลินสวินกลอกตาเหนื่อยหน่ายใจ ไม่รู้ฟู่หนานซียังไม่ได้สติดีหรือว่าโง่กันแน่ นั่นเขายังคิดว่าคนที่ตัวเองกอดไว้แนบอกเป็หลี่จื่ออิงจริงๆ เช่นนั้นหรือ? ไม่คิดจะหันไปมองหน้านางบ้างเลยหรือ?
“ข้าขอเตือนเ้านะฟู่หนานซี น้องสาวข้าไม่ได้เกี่ยวข้องกับเื่ต่ำทรามที่พวกเ้าทำลงไป หยุดเอ่ยชื่อของนางได้แล้วไม่อย่างนั้นเราจะได้เห็นดีกันแน่”
"ถึงขนาดนี้แล้วเ้ายังไม่ยอมรับความจริงอีกหรือหลินสวิน! เ้าเป็พี่ชายประสาอะไร เหตุใดจึงไม่รีบทวงความยุติธรรมให้อิงเอ๋อร์ รีบพาคนมาจับพวกเขาให้หมดที่บังอาจวางยากับเราสองคน!
หลินสวินยกมือขึ้นลูบจมูกไปมา ขนาดเขาเกลียดฟู่หนานซีจนเข้าไส้ เวลานี้ยังรู้สึกอายแทนอีกฝ่ายที่ยังคงดึงดันไม่ไตร่ตรองฟังเสียงใคร
“หากนางผู้นั้นเป็จื่ออิงจริงๆ เวลานี้ข้าสาบานได้เลยว่าเ้าจะไม่มีโอกาสได้พูดออกมาเลยแม้แต่ประโยคเดียว มีแรงพูดมากนักก็ลุกขึ้นมาหาเสื้อผ้าใส่ให้คุณหนูหรั่นเสียทีเถิด กลัวคนเขาไม่รู้หรือไรว่าเ้าสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันไปถึงหนึ่งไหนแล้ว"
ฟู่หนานซีกัดริมฝีปากข่มกลั้นอารมณ์ขุ่นมัว ต่อไปหลี่จื่ออิงต้องเป็ภรรยาของตนปล่อยให้นางต้องมาเปิดเผยเนื้อตัวต่อหน้าผู้อื่นเช่นนี้เขาก็ไม่ได้รู้สึกชอบใจนัก แต่หลินสวินเดาใจเขาถูก เขาอยากให้คนรู้เห็นเยอะๆ ต่อจากนี้จะได้ไม่ผู้ใดกล้ารับนางเป็ภรรยานอกจากเขาเท่านั้น!
“ช้าก่อน! เมื่อครู่..เมื่อครู่เ้ากล่าวว่าอะไรนะ ให้ข้าสวมเสื้อผ้าให้คุณหนูหรั่น?” ราวกับสายฟ้าฟาดเข้ามาตรงกลางกระหม่อมเข้าอย่างจัง! ฟู่หนานซีรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง
ฝูงชนที่มุงดูไม่ยอมจากไปไหนพากันถอนหายใจพร้อมกัน ลุ้นระทึกว่าในที่สุดฟู่หนานซีก็คิดออกแล้วใช่หรือไม่
“ไม่ต้องห่วงหรอกคุณชายฟู่ เ้ากับคุณหนูหรั่นก็เป็สหายของข้ากับน้องสาวเช่นกัน หากเ้ายังยืนยันว่าเ้าถูกผู้อื่นวางยา เช่นนั้นข้าก็จะให้ทางการมาสอบสวนให้ละเอียดเอง ห้ามผู้ใดเข้าออกโรงน้ำชาเฮ่อิจนกว่าจะหาตัวคนร้ายพบ!!”
ชายหนุ่มผงกหัวขึ้นจากพื้น ใช้มือข้างหนึ่งจับศีรษะเล็กให้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ด้วยท่าทางนี้เขาเห็นใบหน้าของหรั่นเซียงอยูชัดเจน!
“ไม่!!! เป็นางได้อย่างไรกัน ข้ากับอิงเอ๋อร์ดื่มน้ำชาร่วมกันอยู่ชัดๆ นางบอกข้าว่าต้องรีบกลับ ในห้องนั้นจึงมีเพียงข้ากับอิงเอ๋อร์เท่านั้น ไม่มีนาง นางกลับออกไปตั้งนานแล้ว! อิงเอ๋อร์เล่า? เรียกนางมาถามสิ นางดื่มน้ำชาอยู่กับข้าจริงๆ”
เมื่อเห็นว่าคนข้างกายเป็หรั่นเซียงหยู คราวนี้ฟู่หนานซีก็ไม่คิดจะถนอมร่างนั้นเอาไว้แล้ว เขาโยนร่างของหรั่นเซียงหยูไปวางไว้ด้านข้าง แต่ยังมีน้ำใจหาผ้ามาคลุมร่างนางเอาไว้ดิบดีก่อนจะลุกขึ้นมาสวมเสื้อคลุมเอาไว้ลวกๆ
“อิงเอ๋อร์ นางต้องอยู่ในห้องนี้แน่ๆ บางทีนางอาจจะสลบไปด้วยพิษยา” ชายหนุ่มวิ่งวนไปรอบห้องคนหาตัวหญิงสาวไม่เว้นแม้กระทั่งใต้โต๊ะที่เตี้ยจนเกือบจะติดพื้น
“เ้าเอานางไปซ่อนไว้ที่ไหนหลินสวิน!” ฟู่หนานซีคำรามหยาบเสียงดังลั่นสนั่นหู
“ข้าอยู่ที่นี่คุณชายฟู่” หลี่จื่ออิงถูกประคองมาอีกห้องด้วยความช่วยเหลือของเสี่ยวถิง ร่างกายที่ผ่านการล้างหน้าและดื่มน้ำเจือจางพิษมาแล้วของหลี่จื่ออิงดูดีขึ้นมามากแล้ว แต่กระนั้นก็ยังมีร่องรอยของการสั่นสะท้านอยู่เล็กน้อย
“อิงเอ๋อร์ เ้าบอกพวกเขาไปสิว่าเมื่อครู่เราสามคนนั่งดื่มชาอยู่ด้วยกัน จากนั้นเซียงเอ๋อร์ก็ขอตัวกลับจึงเหลือเพียงเ้ากับข้าสองคนเท่านั้น”
“คุณชายฟู่ ท่านสับสนอะไรไปหรือไม่ คนที่ขอตัวกลับก่อนก็คือข้า หากไม่เชื่อบ่าวรับใช้ของโรงน้ำชาสามคนนั้นก็เป็พยานให้ข้าได้” หญิงสาวพยักพเยิดไปทางสาวใช้สามคน
“คุณชายฟู่ คุณหนูหรั่นและคุณหนูหลี่ดื่มชาอยู่ในห้องส่วนตัวเดียวกัน และเป็คุณหนูหลี่ที่ออกมาก่อน ได้ยินว่านางกับคุณชายหลินนัดหมายกันไว้พวกเขาจึงเปิดห้องส่วนตัวอีกห้องเพิ่มขึ้นมา เราสามคนยังได้เตรียมขนมและน้ำชาขึ้นไปปรนนิบัติพวกเขาด้วยเ้าค่ะ”
“เป็ไปไม่ได้! ก็ข้า…" ฟู่หนานซีหยุดปากไว้เพียงเท่านั้น เขาจะพูดได้อย่างไรเล่าว่าเขาเป็คนวางยาปลุกกำหนัดให้หลี่จื่ออิงกับมือ ตามแผนแล้วหรั่นเซียงหยูจะต้องขอตัวออกไปแล้วกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับสหายกลุ่มใหญ่เพื่อเปิดโปงเื่ลับๆ ระหว่างเขากับหลี่จื่ออิง
“ทำไมเ้าถึงไม่เป็อะไรเลยเล่า? ในเมื่อก่อนหน้านี้เ้าก็ร่วมดื่มกับเราสองคน” ฟู่หนานซีเปลี่ยนคำถาม ่ที่พวกเขาช่วยกันป้ายยาพิษไว้บนถ้วยชา อาจมีพิษเล็กน้อยติดมือหรั่นเซียงหยูไปด้วยทำให้เกิดเื่ผิดพลาดขึ้น แต่ทำไมหลี่จื่ออิงถึงหลุดรอดออกไปได้เล่า!!
“เหอะ!! คุณหนูหลี่ไม่เห็นจะเป็อะไรแม้แต่นิด บางทีอาจจะไม่มีการถูกคนร้ายวางยาอะไรอย่างที่เ้าอ้างกระมัง เป็เ้าสองคนต่างหากที่ถูกตัณหาครอบงำแล้วหาเื่มาโยนความผิดให้โรงน้ำชาของข้า!”
“บ่าวเป็คนรินน้ำชาให้คุณหนูคุณชายทั้งสามกับมือเ้าค่ะ น้ำชาก็รินออกมาจากกาเดียวกัน เป็ไปไม่ได้ที่จะมีคนใดคนหนึ่งไม่ถูกพิษ" สาวใช้โรงน้ำชาเริ่มแก้ต่างให้ตัวเองบ้าง พวกนางสามคนเป็กลุ่มสุดท้ายที่อยู่กับพวกเขา หากไม่รีบแสดงความบริสุทธิ์ใจออกมาก็อาจจะเดือดร้อน
ฟู่หนานซีใบหน้าเปลี่ยนสีไปร้อยสี คำพูดแก้ต่างใดๆ ก็ไม่อาจเปิดปากออกมาได้สักประโยค หากเขายังยืนยันให้มีการตรวจสอบบางทีเื่อาจจะมาถึงตัว
เขาจำได้ว่าเขากดร่างหลี่จื่ออิงไว้ใต้ร่างแต่เหตุใดคนผู้นั้นจึงเปลี่ยนเป็หรั่นเซียงหยู พูดอะไรออกไปก็ล้วนไร้หลักฐาน ต่างจากอีกฝ่ายที่มีพยานรู้เห็นเต็มไปหมด
“ไม่ต้องสืบหาตัวคนร้ายแล้ว ข้าคิดว่าคนที่กล้าลงมือกับข้าก็คือนาง!!”
หรั่นเซียงหยูรู้สึกตัวมาพักใหญ่แล้วแต่ไม่กล้าลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริง นางรู้สึกได้ว่าร่างกายถูกพันไว้ด้วยผ้าหลายผืนแม้จะไม่เรียบร้อยน่ามองแต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้เปลือยเปล่าแต่อย่างใด ขณะที่กำลังสับสนและจับต้นชนปลายไม่ถูกนางก็พยายามตั้งใจฟังสิ่งที่ทุกคนพูดคุยกันจนเข้าใจกระจ่าง
เสียงของฟู่หนานซีเมื่อครู่ทำให้นางขอบตาร้อนผะผ่าว วาจาไร้เยื่อใยของเขาทำให้นางผิดหวังอย่างยิ่ง นางอยากจะกรีดร้องและวิ่งไปฉีกปากเสียๆ ของฟู่หนานซีเสียเดี๋ยวนั้น แต่นางทำไม่ได้!!
เวลานี้นางก็ไม่ต่างกับสตรีที่แปดเปื้อน ทำเื่น่าละอายจนไม่อาจสู้หน้าผู้ใดได้ หากนางไม่ยอมเป็แพะรับบาปให้กับฟู่หนานซีนางก็จะไม่เหลือใครแล้วจริงๆ
13K
