กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

หลังจากการล่มสลายของเมืองสมัยใหม่ บุคลากรที่มีความสามารถจะถูกคัดสรรให้อยู่ในตำแหน่งสูง โดยเฉพาะผู้ที่มีความสามารถด้านอาวุธปืน ตำรวจ ทหาร จะถูกจิลและอลิซเข้าควบคุมตัว ส่วนพ่อครัวเองก็เป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ รวมถึงแม่บ้าน

ส่วนเทร่าเป็นหนึ่งในตัวละครที่ไร้ประโยชน์

เนี่ยฝานเคยอ่านนิยายบางเรื่อง ตัวเอกสมองอสุจิเดินทางข้ามโลกได้ติดใจเทร่าและให้เป็นหนึ่งในภรรยา

นี่คือเหล่าตัวเอกสมองอสุจิโดยเนื้อแท้

สำหรับเนี่ยฝานเทร่ามีหน้าที่แค่โม๊คระบายความใคร่ในยามที่ประจำเดือนของจิลมาเท่านั้นเอง ใช่นี่คือหน้าที่ของเธอ มิฉะนั้นหญิงสาวจะถูกขับออกจากปราสาท ไปอยู่ที่อื่นในเมืองดีทอยล์ซึ่งกำลังเข้าสู่ช่วงวุ่นวาย

หลังจากเช็ดริมฝีปากเรียบร้อยแล้วเทร่าจึงลุกขึ้นยืน ราวกับว่าเธอกำลังจะถอดกางเกงลง เนี่ยฝานจึงต้องรีบเบรกไว้ก่อน

“ใจเย็นๆ ผมไม่ได้อยากมีเซ็กส์กับเธอหรอกนะ แค่ใช้ปากก็พอแล้ว เอาล่ะเธอออกไปได้”

เทร่ากัดริมฝีปากตัวเอง รู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของเนี่ยฝานแต่ช่วยไม่ได้เพราะที่นี่เป็นเขาเองที่คุมทุกอย่าง

หลังจากที่เทร่าออกไปเนี่ยฝานจึงลอยอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมืองดีทอยล์ มองเห็นฝูงชนที่อยู่ด้านหน้าสะพานเข้าเมือง พวกเขาอยากจะเข้ามาหลบภัยที่นี่ หลังจากหลายเมืองถูกไวรัสแพร่ระบาด

การระบาดของไวรัสค่อนข้างเร็วเหมือนในภาพยนตร์ต้นฉบับ แต่กว่าจะถึงจุดที่หลายเมืองกลายเป็นทะเลทรายนั่นเพราะผ่านเวลาไป 10 ปีแล้ว มนุษย์เหลือเพียงไม่ถึงล้านคน โดยเป็นโลกที่ตาย ปราศจากซึ่งความหวังก็ว่าได้

เรควีนได้ควบคุมดาวเทียมส่วนหนึ่งของบริษัท ‘ร่ม’ ดั้งนั้นนอกจากฝูงชนที่อพยพมาแล้ว เนี่ยฝานจึงไม่ต้องรับภาระหนักจากหน่วยทหารจากบริษัท ‘ร่ม’ ที่มักจะโคลนทหารที่มีฝีมือดีมาปฏิบัติภารกิจกล้าตายบ่อยๆ

หลังจากดูสถานการณ์ของเมืองได้ครู่หนึ่งเนี่ยฝานจึงกลับเข้าไปในปราสาท อลิซเพิ่งเข้ามาพอดี หลังจากที่ทั้งสองพบหน้าจึงกอดกันครู่หนึ่ง

“เป็นอะไรไป”

“เปล่า...แค่รู้สึกว่าโลกกำลังจะถึงจุดจบนี่มันแย่จริงๆ หากมีกำลังมากพอฉันสามารถช่วยทุกคนได้ก็คงดี”

นี่คือความกล้าหาญของอลิซที่เนี่ยฝานชื่นชม

“งั้นระหว่างที่ซอมบี้กำลังระบาดเราเองก็ต้องควบคุมทรัพยากรเพื่อความอยู่รอด” เนี่ยฝานบอกเธอก่อนจะเรียกเรดควีนให้ปรากฎตัว

“นี่มัน...” อลิซตกใจเมื่อเห็นเด็กผู้หญิงในชุดสีแดง สำหรับเธอความประทับใจแรกที่เจอหน้าคงเป็นศัตรู

“ไม่ต้องกังวล เรดควีนของผมต่างจากบริษัท ‘ร่ม’” เนี่ยฝานจับมือของอลิซและเริ่มแนะนำให้รู้จักกับปัญญาประดิษฐ์

“ตอนนี้เรดควีนควบคุมดาวเทียม 10 ดวง ผมอยากให้เธอหาทรัพยากรที่จำเป็นแต่เราต้องส่งทีมออกไปสำรวจ แน่นอนว่ามันคือความเสี่ยง แต่อย่างใดก็ตามหากเราได้อาวุธ น้ำมัน อาหาร ฯลฯ การโต้กลับซอมบี้หลังจากนี้จะมีความเป็นไปได้สูง ในขณะเดียวกันเรายังต้องยื้อเวลาเพื่อเร่งการวิจัยไวรัส-ที”

การค้นคว้าไวรัสสำหรับอลิซเนี่ยฝานไม่ได้ปิดบัง แต่คนอื่นๆ ยังไม่รู้ รวมถึงจิลด้วย

เรดควีนแสดงข้อมูลของทรัพยากรที่ยังพอมีอยู่ในเมืองใกล้ๆ ผ่านการฉายแสงจากกล้องบนเพดาน

หลังจากเห็นข้อมูลเหล่านั้นอลิซกล่าวขึ้นว่า “ฉันจะนำทีมออกไปค้นหาเสบียงเอง หากข้อมูลนี้เป็นความจริงไม่โกหก เราจะอยู่ได้ประมาณ 3 เดือน ด้วยอาวุธและกระสุน รวมถึงอาหาร”

เห็นได้ชัดว่าอลิซยังไม่เชื่อใจสาวน้อย เนี่ยฝานจึงต้องเกลี้ยกล่อม

“ไม่ต้องกังวล เรคควีนปลอดภัยเธอไม่กบฎหรอกน่า”

“โอเคหากนายว่าแบบนั้นล่ะก็ ฉันจะลองเชื่อเธอดูสักครั้ง” อลิซมองเข้าไปในดวงตาของเนี่ยฝานก่อนจะจูบเขาหนึ่งครั้ง เธอเอื้อมมือลูบไล้ใบหน้าของเนี่ยฝาน ก่อนจะเสริมว่า “ฉันจะรีบกลับมา ฝากเมืองดีทอยล์ด้วย”

“ไม่ต้องกังวล เมืองจะปลอดภัย”

เนี่ยฝานมองดูหญิงสาวออกไปจากปราสาทแล้วไปหาลูซี่อีกโลกหนึ่ง เขาไม่ได้เป็นห่วงอลิซ ผู้หญิงคนนี้มีความเชี่ยวชาญอาวุธปืนทุกชนิด ทักษะการต่อสู้เหนือกว่าทหารทั่วไป รวมถึงพลังของเธอที่ไม่มีใครคุกคามได้ จะดีกว่าที่ปล่อยให้เธอออกไปแสดงเขี้ยวเล็บดีกว่าต้องมาขลุกตัวอยู่ในเมืองดีทอยล์

เนื่องจากอยู่ในโลกวิกฤตทางชีวเคมีมานาน เป็นเรื่องปรกติที่เวลาโลกอื่นๆ จะดำเนินไป ยกเว้นโลกหลัก ดังนั้นจึงถึงเวลาที่ลูซี่จะคลอดลูก แต่หากมองถึงสภาพการณ์โดยรวมแล้วลูกของเหวินจิงและยูบินต่างต้องเกิดก่อน แต่เพราะเวลาของโลกที่ต่างกัน

ลูซี่ถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในไต้หวัน

เนี่ยฝานยืนอยู่ข้างเตียงทำคลอด สำหรับเขาไม่ใช่มือใหม่เรื่องแบบนี้แล้ว จึงคิดคำพูดปลอบโยนลูซี่ได้เป็นอย่างดี

สำหรับการคลอดลูซี่อยากให้มันเป็นแบบธรรมชาติ เนื่องจากการผ่าตัดคลอดลูกมีข้อจำกัดในจำนวนเด็กที่เกิด

เนี่ยฝานเคยถามเธอว่าทำไมถึงอยากคลอดแบบธรรมชาติ คำตอบที่ได้คือเธอมองว่าคนจีนน่าจะชอบมีลูกหลานเยอะ ดังนั้นจึงต้องเปิดอู่บ่อยๆ ทุกปี และอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องอุ้มท้องยาวถึง 9 เดือน ใช้เวลาแค่ 5 เดือนซึ่งถือว่าน้อยมาก ดังนั้นการตั้งครรภ์อีกหลายครั้งจึงไม่ใช่ปัญหา

“ยินดีด้วยครับคุณได้ลูกสาว”

เมื่อเสียงทารกร้องขึ้นนั่นแสดงให้เห็นถึงการเกิดของชีวิตใหม่

เนี่ยฝานอุ้มเด็กมาจากมือของหมอ เธอมีดวงตาสีฟ้าเหมือนกับเนี่ยฝาน ผมของเธอเป็นสีดำ แต่เมื่อเห็นเนี่ยฝานเลยร้องไห้งอแง

“ดูเหมือนว่าแกจะไม่ชอบพ่อนะ ไหนมาหาแม่ซิ”

ลูซี่เผยรอยยิ้มหวาน สำหรับนักศึกษาทุนเรียนจากต่างประเทศ เธอไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะให้กำเนิดเด็กทารกกับชาวต่างชาติที่รู้จักกันเพียงไม่กี่เดือน เนี่ยฝานปล่อยให้แม่ของเธออุ้ม หลังจากนั้นลูซี่ถามเขาขึ้นว่า

“จะตั้งชื่อเธอว่าอะไรดี”

“อืม...เธออยากได้ชื่ออะไร” เนี่ยฝานยุ่งอยู่กับหลายเรื่อง จึงไม่ได้คิดถึงชื่อเด็ก

“เอ...ดวงตาของเธอเหมือนพ่อ แต่เห็นได้อย่างชัดเจนว่าจมูกของเธอได้แม่มาเต็มๆ งั้นชื่อว่ามิโนว่า คุณพ่อคิดว่าเป็นยังไงคะ”

เด็กสาวที่ร้องอยู่หยุดร้อง และทั้งสองคนก็หัวเราะพร้อมกัน

“เหมือนว่าเธอจะชอบ งั้นเอาเป็นว่าชื่อนี้แล้วกัน มิโนว่า”

ลูซี่พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่เนี่ยฝานจะออกมาจากห้องปล่อยให้เธอพักผ่อน รวมถึงทารกแรกเกิด

.......

เมื่อลูซี่ออกจากโรงพยาบาลก็เป็นวันถัดไป ความจริงหมออยากให้นอนดูอาการมากกว่านี้ แต่เธอบ่นว่าอยู่ในโรงพยาบาลเหม็นยาฆ่าเชื้อ โดยเฉพาะหมอจีนผู้หญิงกลิ่นตัวค่อนข้างแรง สาเหตุที่เป็นแบบนั้นเพราะเธอชอบดื่มชามาก

เมื่อกลับมาที่บ้านลูซี่จึงอารมณ์ดีขึ้น เนี่ยฝานคอยอยู่ข้างๆ เธอ และในบางครั้งเขาก็ไปหาหนี่ฉางและลูก แต่ยังไม่มีสักครั้งที่ได้มีอะไรกับเตียวเสี้ยน หญิงงามล่มเมือง ส่วนสาวๆ ในโลกวิกฤตทางชีวเคมีต่างก็ทำภารกิจเพื่อค้นหาเสบียง รวมถึงดูแลเมืองดีทอยล์

เนี่ยฝานไม่ได้บอกอลิซว่าตนมาจากโลกอื่น ดังนั้นความจริงที่ซ่อนอยู่เธอจึงไม่รู้

เนื่องจากเนี่ยฝานไม่อยากเข้าไปขวางทางภารกิจในการกอบกู้โลกของเธอ ผลลัพธ์จึงเป็นแบบนั้น แตกต่างจากในกรณีของยูบินที่เป็นนักศึกษาที่มีงานอดิเรกปีนเขา เธอไม่ใช่ทหาร และโลกใบนั้นนอกจากความงามอย่างยูบินแล้วก็ไม่มีใครอื่นให้เนี่ยฝานต้องสนใจ

1 เดือนต่อมาในโลกของลูซี่ หญิงสาวได้รับเซรั่มนิรันดร์ ผิวของเธอดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รวมถึงความอ่อนเยาว์ที่ราวกับสาวน้อยวัย 16 ปี

“ที่รักมันสุดยอดมาก ยาของนายดีมากๆ เลย นี่หากเราขายยาตัวนี้ออกสู่ตลาด คิดดูสิว่ามันจะดีแค่ไหน”

“เป็นไปไม่ได้” สำหรับข้อเสนอของลูซี่เนี่ยฝานรีบปัดทิ้งทันที

“ฉันเข้าใจก็แค่เสนอ”

“แต่จะว่าไปนอกจากเซรั่มตัวนี้แล้ว บริษัทของผมยังได้ทดลองตัวยาอื่นๆ ที่สามารถรักษาโรคให้หายได้ แน่นอนว่าไม่มีผลข้างเคียง และผมจะใช้ชื่อมันว่าบริษัท ‘ร่ม’ คิดว่ายังไง เธอจะเป็นประธานให้ผมได้ไหม”

“ไหนตอนแรกบอกว่าจะให้ฉันดูแลบริษัทค้าหยก?“

“มันเป็นธุรกิจที่จำกัดวงได้แคบเกินไป เธอลองคิดดูว่าจะมีคนเล่นหยกกี่คนจากทั้งโลก แต่หากเป็นบริษัทยาล่ะ ปฏิเสธไม่ได้ว่าทั้งโลกขับเคลื่อนด้วยยารักษาโรคต่างๆ”

ลูซี่นึกภาพตามและเห็นด้วยกับความคิดนี้ เธอลูบศีรษะเนี่ยฝานที่กำลังนอนบนตัก ก่อนจะถามด้วยความสงสัย

“แล้วเราจะทำยังไงให้บริษัทกลายเป็นที่รู้จักในวงกว้าง”

“มันไม่ใช่เรื่องยาก แน่นอนว่าการโฆษณาย่อมไม่ได้ผล มันจะดึงดูดเพียงคนกลุ่มน้อยเท่านั้น ผมไม่ได้มีเวลาว่างมาปล่อยให้บริษัทค่อยๆ ก้าวเดินเหมือนกับทารก ดังนั้นแผนที่ผมคิดไว้คือการปล่อยให้ไวรัสระบาดทั่วโลกก่อน”

“เอ๋...คงไม่ใช่ว่าฆ่าคนหลายสิบล้านคนหรอกนะที่รัก”

มือของลูซี่สั่นเพราะความกลัว เนี่ยฝานจับมือของเธอและจูบไปหนึ่งที ก่อนจะเสริมว่า

“ไม่ต้องกังวลมันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น ไวรัสที่ผมจะปล่อยก็แค่ทำให้ปอดติดเชื้อเท่านั้นเอง หลังจากที่ได้รับยาจากเราพวกเขาก็จะหายดี แน่นอนว่านี่คือบทบาทสำคัญของบริษัท ‘ร่ม’ ที่จะออกมาสู่เวทีของโลก แต่นั่นหมายความว่าเราต้องตกเป็นเป้าหมายของกองกำลัง รวมถึงบริษัทอีกหลายแห่งที่ตั้งเป้าโจมตี ผมจะเรียกไวรัสตัวนี้ว่า ‘เวโรนิก้า 2014’”