ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        เสียงของอาวุโสฮูจินดังขึ้นเหนือหัวผม

        “เกิดอะไรขึ้นหลานข้า”

        แกลอยตัวลงมาแทบจะทันทีเมื่อเห็นผมทรุดลงเข่าติดพื้น

        และใช่! ผมรู้ว่าท่าทางตัวเองมันดูผิดปกติ

        แต่เอาเข้าจริง ถ้าคนไม่เคยผ่านเหตุการณ์นี้มาก่อนก็คงไม่มีใครเข้าใจหรอกว่ามันรู้สึกยังไงเวลาจุดตันเถียนในร่างมันเหมือนจะระเบิดออกจากกันอยู่ทุกขณะ

        “พี่หลิวตอนนี้กำลังเลื่อนระดับพลังฝึกปรือขอรับน้ารอง”

        “เลื่อนระดับฝีมือหลังจากจบการแข่งขัน?

        คนอะไรดวงมันจะดีถึงเพียงนี้..!

        หากเมื่อครู่เจ้าทนได้อีกสักห้าอึดใจ เจ้าย่อมชนะมันแน่..”

        คิ้วของตาแก่โสฮูจินขมวดแน่นเข้าหากันเป็นปมเมื่อเห็นอาการของผม

        แต่เสียงอธิบายที่ดังขึ้นหลังจากนั้นผมแทบไม่ได้ยิน

        เพราะตอนนั้น..

        ผมกำลังจมอยู่ในคลื่นความเจ็บปวดที่ไม่เคยชินเสียที

        จุดตันเถียนของผม.. มันปวดระบมจนแทบอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้

        รู้แค่ว่า.. ถ้ามีใครมาถามตอนนั้นว่ารู้สึกเหมือนกับอะไร ผมก็คงตอบไปตรง ๆ ว่ามันเหมือนมีใครใช้เท้าเหยียบแผลสดที่ท้องซ้ำ ๆ อยู่ไม่หยุด

        ช่วงเลื่อนระดับพลังแม้จะเป็นสิ่งที่จอมยุทธ์ทุกคนถวินหา

        แต่มันก็แลกมาด้วยความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วจุดตันเถียน

        พลังปราณสายใหม่ที่หนาแน่นขึ้นกำลังทะลักจากจุดตันเถียนออกมา ราวกับน้ำป่าที่พยายามเจาะแนวเขื่อน

        ทุกอย่างในตัวของผมกำลังตึงเครียด ต้องใช้จิตช่วยผลักดันทำให้ระดับพลังสายใหม่เข้ากันให้ได้กับเส้นปราณของผม

        ผมต้องคอยใช้จิตนำพาพลังเหล่านั้นไหลผ่านเส้นปราณของตัวเองอย่างช้า ๆ

        กระบวนการนี้ไม่มีทางลัด..

        และไม่ว่าพรสวรรค์ของใครจะสูงแค่ไหน มันก็เจ็บปวดไม่ต่างกันเท่าไหร่

        ที่ต่างกัน..

        คงจะมีแค่ว่า..

        ใครจะเข้าใจพลังที่เพิ่มขึ้นได้มากกว่ากัน

        “พักสนามประลองอย่างไม่มีกำหนด!”

        เสียงของอาวุโสฮูจินดังก้องเหนือหัวผมอีกครั้ง

        ผมยังจมอยู่ในภวังค์ รู้เพียงว่ารอบกายเงียบลงกะทันหัน..

        เงียบจนน่าประหลาด..

        แม้กระทั่งเสียงฝีเท้าหรือเสียงพูดคุยเบา ๆ ก็ไม่มีหลุดลอดออกมาเลยสักแอะเดียว

        สัญชาตญาณบอกผมได้ทันที..

        คนทั้งสนามกำลังจับจ้องมาที่ผม

        ตอนนั้นคงไม่มีใครกล้าลุกเดิน ไม่มีใครแวะเข้าห้องน้ำ ไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบ ทุกคนกำลังรอดูสิ่งเดียวกัน...

        ว่าไอ้หลิวเจี้ยนคนนี้..

        จะใช้เวลานานแค่ไหนในการทะลวงจากขั้นต้นไปขั้นกลางของระดับสัมผัสสรรพวิถี

        ไม่แน่..

        อาจมีใครบางคนกำลังแช่งผมอยู่ก็เป็นไปได้..

        และใช่..

        ผมเองก็รู้ ว่าระยะเวลาในการเลื่อนระดับไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

        เพราะยิ่งนาน..

        ก็ยิ่งหมายถึงพลังปราณที่ผมแบกรับอยู่มันมากมายขนาดไหน

        นั่นแหละ..

        คือตัวชี้วัดพรสวรรค์ที่แท้จริงของโลกยุทธภพใบนี้

        เป็นข้อแตกต่างของพลังสถิตร่างของแต่ละคน

        ว่าระดับไหนคือระดับไหนจากพลังปราณที่อยู่ในตัว

        แม้จะเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วหลายครั้ง

        แต่ผมก็ยังไม่ชินเสียทีในทุกครั้งที่สัญญาณการเลื่อนระดับเดินทางมาถึง

        เพื่อไม่ให้เสียสมาธิ..

        ผมตัดขาดการรับรู้รอบกายทั้งหมด ปิดหู ปิดตา ปิดทุกอย่าง เหลือเพียงจิตที่มุ่งหน้ากรุยทางให้พลังปราณสายใหม่ได้ไหลเวียนอย่างเป็นระบบ

        ปราณสีครามและสีชาดไหลไปตามเส้นปราณตามที่ผมกำหนดทีละนิด

        ไม่เร่ง ไม่ดัน แต่ค่อย ๆ ให้มันคุ้นชินกันเองกับทางเดินพลังของร่างนี้

        เมื่อสองสีแรกไหลเวียนครบทุกเส้นแล้ว คราวนี้ก็ถึงตาของปราณมาศที่ยังพล่านไม่หยุด

        จุดตันเถียนของผม..

        ถ้าจะเปรียบให้เห็นภาพ ก่อนหน้านี้มันก็แค่บ่อน้ำเล็ก ๆ ที่พอมีปลาว่ายเล่นได้บ้าง

        แต่ตอนนี้มันกลายเป็นลำธารเชี่ยวกรากที่เต็มไปด้วยพลังที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

        พลังที่มากกว่าที่ผมเคยมีหลายเท่าตัว..

        สำหรับผมในตอนนั้น..

        ผมไม่รู้ว่าใช้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน

        แต่เมื่อเส้นปราณและพลังในตัวผมปรับตัวเข้าหากันได้อย่างสนิทสนมแล้ว

        ผมจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

        และภาพแรกที่ผมเห็นคือคนของตระกูลซุน พร้อมกับเจ็ดมงกุฎทั้งหก ยืนล้อมผมอยู่

        “อย่างไรเล่าเกลอ..

        รู้สึกเช่นไร”

        เสียงแรกที่ได้ยินหลังลืมตาออกจากสมาธิก็คือเพื่อนรักของผมเอง

        ขนรุงรังเป็นบ้า..

        มันเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นผมหลุดจากภวังค์ คล้ายกับรอเวลานี้มานานแล้ว

        “สุดยอดไปเลยพวก..”

        ผมยิ้มออกโดยไม่รู้ตัวทั้ง ๆ ที่เหงื่อยังโชกเต็มหน้า

        ผมรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองตอนนี้ไม่ใช่หลิวเจี้ยนคนเดิมที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าอีกต่อไปแล้ว

        ผมหันไปมองแขนทั้งสองข้างของตัวเองอย่างละเอียด

        ไม่ใช่ว่ามีอะไรเปลี่ยนไปภายนอกหรอกนะ แต่ความรู้สึกในตอนนั้นมันต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ราวกับว่าข้างในแขนพวกนี้บรรจุอะไรบางอย่างที่เหนือกว่าที่เคยเป็น

        ผมแน่ใจเลยว่าถ้าต้องประลองกับหม่าชุนเฟิงอีกครั้งในตอนนี้..

        ผมน่าจะเอาชนะเขาได้แบบไม่ต้องมานั่งคิดหาวิธีรับมือให้วุ่นวายเหมือนตอนก่อนหน้า

        แค่พละกำลังล้วน ๆ ก็เพียงพอแล้ว

        แต่เมื่อได้ระดับพลังใหม่..

        ก็คงต้องลองอะไรเดิม ๆ ดูว่าทำได้ดีแค่ไหน

        พรึ่บ...พรึ่บ...พรึ่บ...

        ผมลองเรียกปราณธาตุอัคคีขึ้นมา แล้วสั่งให้มันดับ.. แล้วก็เรียกใหม่อีกครั้ง สลับไปมาแบบนั้นหลายรอบ

        สิ่งที่รู้สึกได้ทันทีคือความแตกต่าง

        มันเชื่อฟังง่ายกว่าก่อนมาก จิตผมแค่ขยับ ปราณก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ไม่มีอาการหน่วงหรือสะดุดเหมือนแต่ก่อนเลย

        เวลาเครื่องยนต์ได้ถ่ายน้ำมันเครื่องที่ดีและแพงกว่าก็น่าจะมีความรู้สึกแบบนี้ล่ะมั้ง..

        มันทำให้ผมรู้สึกปลอดโปร่งมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

        “หากทะลวงเสร็จก็รีบลงจากสนามประลองไป..

        อยากลองอะไรก็ให้ไปลองที่อื่น นี่เกินเวลาประลองในคู่สุดท้ายของรอบเช้ามานานมากแล้ว”

        ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตาแก่ฮูจินไปโดนแตนต่อยมาหรือไม่ทราบ

        ก็รู้อยู่หรอกว่าตอนนี้ผมโคตรจะเกะกะ

        แต่ให้เวลาคนเขาดีใจหน่อยไม่ได้หรือยังไง..

        ปัดโถ่..

        แต่ก็เขาใจเข้าได้อยู่เหมือนกันนะ..

        เพราะผมเพิ่งชนะความหวังเดียวที่มีอยู่ของตระกูลฮูลงไปได้

        ยังไม่พอ..

        ยังมานั่งโชว์การเลื่อนระดับหน้าตาเฉยอีก..

        เขาต้องมีความลำเอียงรักหลานบ้างแหละน่า..

        ว่าไหม..

        หลังจากทุกคนลงจากเวที ผมเองก็เดินลงมาเงียบ ๆ แบบไม่คิดจะทำตัวเด่นอะไรอีก

        แต่เอาเข้าจริง ต่อให้ผมอยากเงียบ คนทั้งสนามก็ดันไม่ยอมเงียบตามเสียอย่างนั้น

        ระหว่างที่พวกช่างซ่อมสนามกำลังรีบจัดการให้ลานประลองกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม เสียงพูดคุยทั่วทั้งสนามกลับไม่ได้พูดถึงสองคนที่กำลังจะขึ้นประลองเลยแม้แต่น้อย

        ทั้งที่คนทั้งสองคนนั้นก็ล้วนมาจากตระกูลห้าเสาหลักเหมือนกันแท้ ๆ

        แต่สิ่งที่ผมได้ยินจากรอบทิศ...

        กลับมีแต่ชื่อของผมเซ็งแซ่ไปทั่วสนามซะอย่างนั้น

        พวกเขากำลังพูดถึงการทะลวงระดับที่ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงของผม ว่ามันหมายถึงพลังปราณที่มากขนาดไหน แล้วถ้าหากในอนาคตผมต้องเลื่อนขึ้นไปอีกระดับ

        มันจะน่ากลัวแค่ไหนกันเชียว

        ความรู้สึกที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศมีทั้งความชื่นชม ความคาดหวัง และใช่.. บางสายตาก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดเกรงแล้วเหมือนกัน

        “การประลองสายบนรอบสี่คนสุดท้าย คำรบสอง!!

        อุสางิซากิแห่งบ้านตระกูลศศะ ปะทะ ตงเสวี่ยซานแห่งบ้านตระกูลปีกมังกร!!

        ข้าให้เวลาพวกเจ้าหกสิบชั่วลมหายใจในการขึ้นมาบนสนาม”

        เสียงของตาแก่ฮูจินขี้หงุดหงิดยังคงดังชัด

        แต่คราวนี้ผมไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก เพราะยังคงรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังที่สั่นสะเทือนอยู่ในร่างตัวเองอย่างจาง ๆ อยู่เลย

        ผมหันสายตาไปมองเวทีอีกครั้ง

        ทั้งยัยซากิและไอ้เสวี่ยซานตอนนี้ยืนพร้อมอยู่บนเวที

        พวกเขาขึ้นเวทีด้วยสีหน้าคนละแบบ

        แต่อย่างน้อยก็ไม่มีใครเสียเวลาเหมือนบางคนก่อนหน้านี้ (แหะ ๆ ผมเองนั่นแหละ)

        ตงเสวี่ยซานวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม..

        เย็นชา จองหอง และไม่คิดจะมองใครเท่าเทียมมันเลยแม้แต่น้อย

        ทั้งที่อุสางิซากิก็เป็นลูกหลานของตระกูลห้าเสาหลักเหมือนกัน แถมยังมีสถานะว่าที่ผู้นำตระกูลซะด้วยซ้ำ

        ต่างจากตงเสวี่ยซานที่แค่ได้รับการเลื่อนขั้นจากเกล็ดเงินเป็นเกล็ดทองเท่านั้น

        ไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โตพ่วงท้ายเหมือนยัยนั่น

        แถมสายตาที่หมอนั่นใช้มองเธอกลับเต็มไปด้วยความดูแคลน แบบที่ใครเห็นก็รู้ว่าเขาไม่ยอมรับในตัวเธอเลยแม้แต่นิด

        ส่วนทางอุสางิซากิ..

        วันนี้เธอไม่ได้มีแววตานิ่งเฉยเหมือนปกติ

        ดวงตาคู่นั้นกลับมีความโกรธแฝงอยู่ชัดเจน

        อาจเป็นเพราะตงเสวี่ยซานมองเธอแบบนั้น..

        หรือไม่ก็..

        ยังโกรธที่คิมบีโฮหักหน้าเธอเมื่อสองวันก่อนอยู่..

        โดยเฉพาะที่ตอนนี้..

        ที่คนทั้งอัฒจันทร์ต่างพูดเรื่องของเธอเมื่อสองว่ากันแบบไม่ไว้หน้า

        ผมไม่แปลกใจเลยที่เธอจะโกรธขนาดนี้

        เพราะในสถานการณ์แบบนี้..

        มีแค่สิ่งเดียวที่คนอย่างเธอจะทำได้..

        คือระบายมันทั้งหมดลงไปในสนามประลอง

        เสียงของอาวุโสฮูจินดังขึ้นรวบรัดชัดถ้อยชัดคำ

        “วันนี้ไม่ต้องกล่าวอะไรมากความ เดี๋ยวจักเลยเวลามากไปกว่านี้!

        ข้าให้เวลาหยิบศาสตราออกมาห้าชั่วลมหายใจเข้าออกและรอสัญญาณจากข้า!”

        ช่าย..ช่าย.. ผมรู้..

        ตาแก่นั้นกำลังพูดเหน็บผมอยู่..

        แต่ว่าก็ว่าเถอะ!!

        เขาจะผูกใจอะไรกับผมกันนักกันหนา..

        ใครใช้ให้ผมต้องมาเจอกับหลานเขาล่ะ!!

        ยัยซากิหยิบพัดหยกออกมาตามคำสั่งของอาวุโสฮูจินโดยไม่รีรอ

        สีหน้าของเธอยังคงนิ่งแต่ในแววตามีเปลวเพลิงบางอย่างลุกวาบขึ้นเล็กน้อย

        แต่ตงเสวี่ยซานกลับทำตรงข้ามโดยสิ้นเชิง..

        หมอนั่นยังคงยืนนิ่ง มือไพล่หลังราวกับกำลังเหม่อลอย เหมือนไม่ได้ยินแม้แต่คำของอาวุโส

        แน่นอน..

        ผมไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับท่าทางของหมอนั่นเลย

        เพราะถ้าย้อนดูทุกครั้งที่มันขึ้นเวที ตงเสวี่ยซานก็ไม่เคยใช้อาวุธอะไรทั้งนั้น ใช้แต่มือเปล่าล้วน ๆ ตบคู่ต่อสู้ทุกคนจนหมอบคลานมาตลอด

        สำหรับมัน..

        ครั้งนี้ก็ไม่ต่าง

        ราวกับบอกว่าคู่ต่อสู้ของมันทุกคนที่ผ่านมารวมถึงซากิ..

        ไม่มีใครคู่ควรให้มันเอาจริงเลยแม้แต่น้อย

        “หากพร้อมแล้ว..

        การประลองคู่สุดท้ายของสายบนในรอบสี่คนสุดท้าย!

        เริ่มได้!”

        เสียงสัญญาณเริ่มศึกดังขึ้น พร้อมกับอากาศที่เหมือนจะกดทับลงเล็กน้อยแบบที่สัมผัสได้แม้จะนั่งอยู่ข้างสนาม

        ตงเสวี่ยซานก็ยังทำตัวเหมือนเดิม คือยืนอยู่กับที่ในท่าสบาย ๆ เหมือนไม่รู้จักคำว่าแรงกดดัน

        สายตามันยังคงมองยัยซากิ แบบว่าตนเองเหนือกว่าทุกกระเบียดนิ้ว ราวกับบอกว่าเธอไม่มีทางเทียบมันได้แม้แต่นิดเดียว

        ส่วนซากิก็ยังยืนนิ่งอยู่เช่นกัน..

        ถึงแม้ผมจะเห็นว่าความโกรธในแววตาเธอยังไม่จางไปเลย แต่เธอก็รู้ดีว่าการรุกเข้าไปโดยไม่คิดให้รอบคอบในตอนนี้

        อาจเป็นฝันร้ายได้ง่าย ๆ

        อย่างไรระดับวรยุทธ์ของอีกฝ่ายก็เหนือกว่าเห็น ๆ

        “อุสางิ..

        ซากิ..”

        หมอนั่นเอ่ยขึ้นก่อนเหมือนจะเปิดบทสนทนา

        แต่จากน้ำเสียงของมันก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้มีเจตนาเป็นมิตรแม้แต่น้อย

        “เราใคร่รู้ยิ่งนักว่าด้วยเหตุผลใด..

        เจ้าถึงได้เลือกลงแข่งขันในปีนี้..

        ทั้ง ๆ ที่กับอีแค่ปราณธาตุ..

        เจ้ายังใช้ได้ไม่คล่องแคล่ว

        อายุอย่างเจ้า..

        ปีหน้าก็ยังสามารถลงแข่งขันได้สบาย ๆ แต่เหตุใดถึงเลือกที่จะเอาชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเจ้ามาถูกย่ำยีที่ศึกปัญจมิตรในปีนี้

        เราไม่เข้าใจ...

        เจ้าไม่กลัวทำให้อีกสี่ตระกูลที่เหลือเสื่อมเสียไปด้วยหรือ..

        โดยเฉพาะตระกูลตงของเรา..”

        ขนาดผมไม่ได้เป็นคู่ต่อสู่กับมัน และไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลห้าเสาหลัก ตอนฟังผมยังรู้สึกเจ็บแทนยัยนั่นเลย

        ตงเสวี่ยซานนี่มันตงเสวี่ยซานจริง ๆ

        ยังหยิ่งและคำพูดก็ฟังดูคมดีไม่แผ่ว..

        น่าพามันไปพบหมอว่าไหม?

        “ชื่อเสียงตระกูลของข้ามันไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า

        ชื่อเสียงของตระกูลเจ้าด้วยเช่นกัน..

        มันไม่ใช่อะไรที่ข้าต้องใส่ใจ...”

        น้ำเสียงของอุสางิซากิแข็งกร้าวอย่างไม่ปิดบัง

        ซึ่งผมก็พอจะเดาได้เลยว่าเบื้องหลังคำพูดของเธอซ่อนอะไรไว้บ้าง

        เธอรู้แน่นอนว่าตอนนี้คนรอบข้างนินทาเธอว่ายังไง

        ว่าทำไมถึงลงแข่งขันเร็วเกินไปทั้งที่ยังควบคุมปราณธาตุได้ไม่เต็มที่

        คนอื่นอาจจะคิดว่าเธอประมาท..

        แต่ผมรู้ว่าไม่ใช่

        ความจริงคือเธอไม่มีทางเลือก

        ผมได้รู้ข่าววงในมาจากโหวหวัง ว่าผู้นำตระกูลอุสางิ.. แม่ของเธอได้ตั้งเงื่อนไขเอาไว้

        ว่าถ้าผลการประลองในปีนี้ของเธอออกมาย่ำแย่ เธอจะถูกบังคับให้กลับบ้านตระกูลทันทีหลังศึกจบ

        และถ้าเธอกลับไป..

        เธอก็ไม่มีทางเดินตามชายที่เธอรักได้อย่างที่หวังไว้แน่ ๆ

        สำหรับซากิ..

        การลงแข่งปีนี้จึงไม่ใช่เรื่องของศักดิ์ศรี..

        แต่มันคือเส้นทางเดียวที่เธอจะรักษาเสรีภาพของตัวเองไว้ได้

        ดังนั้นเธอจึงต้องทำให้ดีที่สุด..

        ไม่ใช่เพื่อใคร..

        แต่เพื่อตัวของเธอเอง

        “แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องของเรา..”

        ผมเห็นมุมปากของตงเสวี่ยซานขยับช้า ๆ ก่อนจะกวาดมือซ้ายออกเป็นวงกว้างอย่างโอ่อ่า

        ท่าทีของมันดูสุขุมจนเกือบเรียกได้ว่าน่ารำคาญ

        “เจ้าไม่เข้าใจถึงความสำคัญของศึกในรุ่นมัธยุทธ์หรือ..

        ว่ามันมีไว้ด้วยซึ่งเหตุผลใด..

        มันมิได้มีไว้สร้างความบันเทิงให้ผู้คนเหล่านี้

        แต่มันมีไว้เพื่อสร้างความมั่นใจให้แก่ชาวปัญจมิตร..

        ว่ารุ่นหลังของห้าตระกูลที่อยู่เหนือพวกมัน..

        มีสามารถพอที่จะปกครองอาณาจักรแห่งนี้สืบต่อไปได้หรือไม่...”

        น้ำเสียงของมันฟังดูราบเรียบ แต่ก็แฝงกดดันแบบแปลก ๆ

        ราวกับนักบวชผู้ยืนเทศน์อยู่บนยอดเขา ขณะที่ก้มมองคนอื่นที่อยู่ต่ำกว่าด้วยสายตาที่เฉยเมย

        มันไม่ใช่การพูดเพื่อสื่อสาร

        แต่มันคือการสั่งสอน

        “งานประลองนี้.. ที่จัดขึ้นทุกปี..

        มันทำให้ตระกูลทั้งห้ายังคงเป็นเสาหลักที่คอยค้ำอาณาจักรนี้ต่อไปได้

        มิใช่ที่เอาไว้ให้เจ้าเล่นสนุกเก็บประสบการณ์ไปวัน ๆ

        มันไม่ใช่ที่เด็กเล่น!”

        มือขวาของหมอนั่นค่อย ๆ ผายไปทางซากิ

        สายตาโดยเฉพาะใบหน้าสื่อไปในทางเดียวกันว่ามันไม่ได้ให้ค่าซากิเลยด้วยซ้ำ..

        ซึ่งเป็นสายตาแบบเดียวกันกับที่หม่าเฟยใช้มองซากิในวันที่สอบเข้าสำนักเมื่อแปดเดือนก่อน

        “หากเรื่องแค่นี้เจ้ายังไม่เข้าใจ..

        ภายภาคหน้าตระกูลอุสางิก็ไม่คู่ควรที่จะถูกเคารพบูชาในฐานะ 'ตระกูลห้าเสาหลัก' อีกต่อไป”

        มันพูดเบา ๆ จนผู้ชมคนทั่วไปไม่ได้ยิน..

        มีแค่พวกเราที่อยู่ในระดับสูงเท่านั้นที่จับน้ำเสียงหยามหมิ่นนี้ได้ถนัดถนี่

        และผมก็ไม่แปลกใจเลยที่แม่ของอุสางิซากิถึงลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ในวินาทีถัดมา

        เธอตะโกนคำรามจนผมยังต้องละสายตาจากสนามประลองไปมองทางอัฒจันทร์ทางฝั่งนั้นแทน

        “สามหาว!!”

        เสียงกรีดร้องดังแหลมขึ้นมาจากบนอัฒจันทร์

        แม่ของซากิลุกพรวดขึ้นจากบัลลังก์ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยโทสะ ราวกับพร้อมจะทะยานลงมาเล่นงานตงเสวี่ยซานด้วยตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด

        ผมไม่ได้แปลกใจเลยที่เห็นท่าทางนั้น..

        หมอนั่นพูดจาหยามเหยียดตระกูลอุสางิแบบจงใจขนาดนั้น ต่อหน้าต่อตาหัวหน้าตระกูล

        จะให้นั่งเฉยแล้วกลืนคำพวกนั้นลงคอได้ยังไง

        สายตาของอุสางิยูกิตอนนั้น ไม่ได้มองตงเสวี่ยซานเหมือนคนมองเด็กปากเสีย

        แต่มองเหมือนจะฟาดฟันศัตรูของทั้งตระกูลเลยด้วยซ้ำ

        “นั่งลง..ยูกิ!”

        เสียงของหญิงชราคนหนึ่งก็ได้ดังขึ้นมาแทรกกลางบรรยากาศตึงเครียด เป็นเสียงที่แหบพร่า คล้ายเสียงใบไม้เสียดสีกันในยามลมโชยเบา ๆ ฟังดูอ่อนโยนแต่กลับมีพลังควบคุมในที

        ผมหันไปมองตามเสียงโดยไม่ตั้งใจ แล้วก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะอายุสี่สิบกลาง ๆ นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สูงกว่าอุสางิยูกิ

        ผมเอนตัวถามโหวหวังจึงได้รู้..

        นั้นคือ อุสางิ ซึยุ แม่เฒ่ากระต่ายขาวแห่งสภาห้าผู้เฒ่า

        มีศักดิ์เป็นทั้งป้าของอุสางิยูกิ กับยายของอุสางิซากิ

        แต่พอหมอนั่นพูดออกมาแบบนั้น ผมกลับต้องยกนิ้วขยี้ตาแล้วมองไปทางแม่เฒ่ากระต่ายขาวอีกรอบ

        คำว่า 'ท่านป้า' กับ 'ท่านยาย' ดูไม่เข้ากับภาพของผู้หญิงคนนั้นเลย

        เพราะตามความจำของผม..

        ผมจำได้ว่าผู้เฒ่าที่อายุน้อยที่สุดในสภาห้าผู้เฒ่ายังอายุ 59 ปี

        แต่ตรงหน้าของผมนี่อะไร รูปลักษณ์ของเธอกลับดูอ่อนเยาว์อย่างเหลือเชื่อ

        ผมว่าเธอต้องซดพวกกลูต้าฯและคอลลาเจนหมดเป็นไห่แน่ทุกเช้า

        และตอนนี้แม่เฒ่าคนนั้นก็กำลังส่งสายตาเย็นเฉียบไปยังอุสางิยูกิ

        “แก่จนลูกสาวนมตั้งเต้าแล้ว.. เจ้ายังอารมณ์ร้อนเป็นสาวแรกรุ่นไปได้!

        เจ้าลืมสถานะของเจ้าแล้วหรือ..!!

        อุสางิ..ยู..กิ!”

        “แต่เจ้าเด็กแซ่ตงคนนั้นมันว่าร้ายถึงตระกูลอุสางิของเรา!

        ท่านจะให้ข้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยอย่างนั้นรึ!”

        “ที่ข้าบอกให้เจ้าหยุด..

        มิใช่เพื่อเจ้า..

        แต่เพื่อหลานสาวของข้าต่างหาก!”

        เสียงแม่เฒ่ากระต่ายขาวนั้นยังคงนิ่งเรียบ น้ำเสียงไม่มีแววโกรธเคือง

        มีเพียงแววตาที่คมกริบแบบที่คนผ่านโลกมาเกินครึ่งศตวรรษจะมีได้

        สายตาของเธอที่หันไปมองอุสางิซากิ..

        มันเต็มไปด้วยแววตาที่คาดหวังแบบไม่ต้องซ่อนให้ใครดู

        “ภายภาคหน้าอย่างไร..

        อย่างไร.. ซากิย่อมสืบต่อตำแหน่งของเจ้า..

        สำหรับคนอย่างนาง.. ที่เติบใหญ่มาด้วยความเคารพยกย่อง..

        มีพ่อที่ไม่ได้เรื่องคอยให้ท้าย มีแม่อย่างเจ้าคอยปลอมโอ๋..

        การที่ถูกตงเสวี่ยซานดูแคลนในวันนี้ นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีด้วยซ้ำ!

        ข้าอยากให้ตงเสวี่ยซานมันพูดแรงกว่านี้..

        ทำให้ซากิตรอมตรมกว่านี้..

        เพื่อตัวของซากิของข้า!

        เพื่อหลานสาวของข้า!!!”

        เธอทอดคำพูดสุดท้ายอย่างช้า ๆ ราวกับจงใจฝังมันลงกลางใจคนฟัง ก่อนจะตวัดสายตากวาดมองคนตระกูลอุสางิทุกคนบนอัฒจันทร์

        “ไม่มีคำสั่งของข้า..!

        ใครก็ห้ามสอดมือยุ่งเรื่องในครานี้!”