จากตอนเดิมที่แล้ว
ฉันเดินทางไปหาพ่อแม่มิดไนท์ที่บ้าน
พ่อแม่ของมิดไนท์ ท่านดูใจดี ไม่ค่อยหวงลูกชายเลย ฉันคิดว่าพ่อแม่มิดไนท์ต้องกีดกันฉันแน่ๆ เหมือนในละคร แต่นี่กลับตรงกันข้ามเลยแฮะ
ระหว่างที่รอแม่บ้านทำอาหาร ฉันเอาเสื้อหนาวที่อยู่ในกระเป๋าออกมาสวมทับอีกที ตอนนี้ฉันเริ่มจะไม่ไหวแล้ว น้ำมูกไหลตลอด และยังไอด้วย ฉันเลยเดินไปปิดแอร์ ส่วนมิดไนท์เขาขอตัวขึ้นไปช่วยแม่จัดเก็บห้อง ทำให้ฉันนั่งรอเขาข้างล่าง ฉันพยายามทำตัวเข้มแข็ง เพื่อไม่ให้มิดไนท์เป็ห่วง
อาหารเย็น
ถึงเวลาอาหารเย็น คุณป้า เรียกฉันมาทานอาหาร ฉันก็เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารตามปกติ โดยมีมิดไนท์คอยบริการ ฉันฝืนทำทุกอย่าง มีอย่างเดียวที่ฉันฝืนไม่ได้ คือทานอาหารฉันกินไม่ลงจริงๆ อาหารส่วนมากเป็สเต๊ก น่าทานอยู่นะ ด้วยอาการไข้หวัดของฉันทำให้กินอะไรไม่ลง
เลยนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารตามมารยาท
“บลู ไม่กินสเต็กเหรอครับ วันนี้คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ”
“ฉันยังไม่หิวเลย หนูขอโทษนะคะที่เสียมารยาท” ฉันหันไปบอกคุณลุงคุณป้า พร้อมกับเดินลุกจากโต๊ะไปยังนั่งต่อที่โซฟา รอมิดไนท์กินข้าวเสร็จ
“คุณเป็อะไรหรือเปล่า” มิดไนท์ถามฉันๆตอบไปว่า ไม่ได้เป็อะไร
“แน่ใจนะ”
“แน่ใจสิ นายไปกินข้าวกับพวกท่านเถอะ” ระหว่างที่ฉันพูด มิดไนท์ ทำท่าจะอารมณ์เสีย เหมือนคงไม่พอใจฉันที่ไม่ยอมไปร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกัน เขาเก่งมากนะในการระงับอารมณ์ไม่โมโหใส่ฉัน
มิดไนท์
ผมว่าวันนี้เธอดูแปลกๆนะ ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าเธอเป็อะไร เธอไม่บอกผมด้วยซ้ำ เอาจริงๆตอนนี้ผมโกรธเธอมากนะ ที่ไม่ยอมกินอะไรเลย แถมยังไปนั่งซึมที่โซฟาอีก พอถามอะไรเธอๆก็ตอบกลับมาปกติที่ไม่ปกติ ผมเลยปล่อยให้เธอนั่งรอที่โซฟาไป แล้วผมกลับมานั่งกินอาหารที่โต๊ะตามเคย พ่อผมบอกว่าเธอไม่สบายหรือเปล่า ผมคิดว่าคงไม่นะ ถ้าเธอไม่สบายต้องบอกผมสิ
“บลูครับ กลับบ้านเถอะ” ผมมาปลุกเธอที่โซฟา จับที่บริเวณแขนเธอปรากฏว่าเธอมีไข้ ผมรีบช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มไปบนห้องนอน
เธอไม่สบายก็น่าจะบอกผมสักหน่อยนะ ผมอุ้มเธอมาที่ห้องของผม เพื่อเช็ดตัวให้ ผมวัดไข้เธอได้ 38.7 องศา ไม่รู้ว่าเธอทนมาได้ไง แล้วผมได้โทรไปบอกแม่ของบลูเรียบร้อย ท่านก็โอเค ให้บลูนอนค้างที่บ้านผม ถ้าพรุ่งนี้อาการไม่ดีขึ้นผมจะพาไปหาหมอ
ผมเช็ดตัวเธอได้สักพัก ตัวก็เย็นลง ผมให้แม่บ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ หลังจากนั้นผมก็ออกไปข้างนอกเพราะนัด ผู้กำกับ กับ ผจกส่วนตัวไว้ที่ร้านอาหาร ทำให้ต้องฝากเธอไว้ที่บ้าน