เมื่อสุดยอดนักฆ่ามาเป็นหนุ่มออฟฟิศ

บทที่ 45 หลอกลวงเด็กชัด ๆ 

ฉินเสี่ยวสังเกตเห็นสีหน้าราวกับเจ็บปวดของหลี่เฟิง เธอจึงใช้แขนที่เกี่ยวกับแขนของเขาพร้อมใช้นิ้วสะกิดที่เอวของหลี่เฟิงเบา ๆ และเอ่ยกับหลี่เฟิงว่า “เป็นยังไงบ้าง สะกดทุกสายตาทั้งชายและหญิง สะกดทั้งถนน โอ้! ที่แท้จะสะกดสายตาคน ก็ทำได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ!”

หลี่เฟิงฉินเสี่ยวแล้วพูดว่า “เล่นพอหรือยัง ถ้าพอแล้วพวกเรากลับโรงแรมกันเถอะ หรือคุณอยากขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์พรุ่งนี้จริง ๆ เหรอ?”

หลี่เฟิงนึกถึงตอนที่ตัวเองเคยขึ้นหน้าหนึ่งทั่วอเมริกามาก่อนโดยไม่ได้ตั้งใจ ถ้ามองย้อนกลับไปตอนนั้นที่เขาเป็นใคร ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโชคดีมากอย่างน้อยตอนนั้นเขาไม่ชอบหน้าใครเขาก็ฆ่าได้สบาย ๆ แต่ตอนนี้ล่ะ คนเดียวเขาก็ยังฆ่าไม่ได้… 

“โอเค ๆ เดินไปจุดสุดถนนนี้ก่อนนะ นาน ๆ ทีฉันจะแต่งหน้าแบบนี้ ใช้เวลาไปตั้งเยอะ ถ้าจะล้างออกเลยมันก็น่าเสียดายนะ ขอฉันโชว์อีกแป๊ปหนึ่งเถอะ” พูดจบฉินเสี่ยวก็ใช้หน้าอกที่พัฒนาเต็มที่แล้วของตัวเองถูไถกับแขนของหลี่เฟิงอย่างออดอ้อน แน่นอนว่าตอนนี้ฉินเสี่ยวติดใจใบหน้านี้ไปแล้วจนลืมเหตุผลที่เธอต้องแต่งหน้าไปหมดสิ้น

หลี่เฟิงรู้สึกใจสั่นไหวอย่างประหลาด พยักหน้าตอบรับโดยไม่รู้ตัว

หลังจากที่เขาเผลอพยักหน้าตอบตกลงไป เขาถึงรู้สึกเสียใจในทันที

‘บ้าเอ๊ย ฉันเกือบจะโดนหลอกอีกแล้ว ยัยเด็กนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ’

หลี่เฟิงบ่นอยู่ในใจ แต่ทำไมคนสมัยนี้รสนิยมของพวกเขาถึงได้เปลี่ยนไปหมด หรือว่ารสนิยมของเขาเองต่างหากที่ผิดปกติไปกันนะ

ในขณะที่หลี่เฟิงกับฉินเสี่ยวกำลังเดินผ่านแม่ลูกคู่หนึ่ง เด็กผู้ชายตัวน้อยอายุประมาณ 4-5 ขวบ ดึงมือแม่ของตัวเองแล้วพูดว่า “แม่จ๋า แม่จ๋า ทำไมพี่คนนี้หน้าเหมือนหมีแพนด้าจังเลยล่ะ”

หลี่เฟิงหัวเราะพรืดออกมาทันที จากนั้นก็ยิ้มให้เด็กน้อยที่น่ารักคนนั้น ในใจคิดว่าเด็ก ๆ นี่ซื่อสัตย์ที่สุดจริง ๆ เด็กจะต้องไม่โกหก รสนิยมของเด็กคือเรื่องจริงที่สุด!

หลี่เฟิงได้ยินที่เด็กผู้ชายพูดและแน่นอนว่าฉินเสี่ยวก็ได้ยินเช่นกัน

แต่ฉินเสี่ยวกลับไม่ได้โกรธ แถมยังแจกยิ้มหวานให้เด็กผู้ชายคนนั้นอีกด้วย

ต้องยอมรับเลยว่ารอยยิ้มของฉินเสี่ยวมีพลังทำลายล้างสูงมาก เด็กชายรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “แต่พี่สาวน่ารักกว่าหมีแพนด้าตั้งเยอะ… สวยกว่าหมีแพนด้าเยอะเลย”

ฉินเสี่ยวหันไปมองหลี่เฟิงด้วยความภูมิใจ พร้อมกับคิดในใจว่า “เห็นไหม เด็กไร้เดียงสา ฉันก็ยังเอาอยู่!”

หลี่เฟิงอดไม่ได้ที่จะโอดครวญ นี่มันเป็นการหลอกลวงเด็กชัด ๆ ใช้รอยยิ้มมาล่อลวงเด็กผู้บริสุทธิ์ ให้อภัยไม่ได้!

แม้หลี่เฟิงแอบบ่นฉินเสี่ยวในใจยังไง แต่เขาก็ต้องยอมรับว่ารอยยิ้มของเขาไม่หวานเท่าอีกฝ่าย ไม่ได้น่ามองเท่ารอยยิ้มของเธอ…

“แม่ค่ะ คุณพี่ชายที่อยู่ข้าง ๆ พี่สาวคนนี้ เหมือนกำลังโกรธใครอยู่เลย”