รักลับ ๆ ของวิศกรตัวร้าย

ชายหนุ่มหญิงสาว ร่วมรักกันจนสมใจ วรรณรสตื่นขึ้นมาอีกทีก็รู้ว่าตัวเองกำลังนอนกอดผู้ชายที่ตัวเองบอกว่าไม่ชอบ ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากพูด

คุยไม่อยากเจอหน้าเขา แต่แล้ววันนี้ทำไมมาอยู่ในอ้อมกอดของเขา วรรณรสมองดูชินภัทรเขาช่างเป็๞ผู้ชายที่รูปหล่อ หน้าตาดีคนหนึ่ง “นี้ฉันเป็๞

อะไรทำไมยอมให้เขาแบบง่าย ๆ หรือว่าเราชอบเขาแล้วจริง ๆ เหรอ” วรรณรสค่อยๆ ขยับตัวเพืื่อจะหนีจากอ้อมกอดของชินภัทร แต่ไม่ทันที่จะขยับ

ตัว ชินภัทรก็คว้้าหล่อนมากอดอีกครั้ง “พี่อย่าเพิ่งไปไหนได้ไหม๊ ผมอยากกอดพี่เอาไว้ก่อน ผมอยากนอนกอดนาน ๆ ผมคิดถึงพี่มากเลยนะ พี่คิดถึง

ผมบ้างหรือเปล่านี้” ชินภัทรอ้อนอยากได้คำตอบจากวรรณรส และก็หอมแก้มวรรณรสไปอีกครั้ง “นี่ปล่อยได้แล้วเดี๋ยวพ่อกับแม่ก็เห็นหรอก ฉันยอม

เธอมากไปแล้วนะ” “ผมอยากให้พ่อแม่พี่มาเห็นจังเลยผมจะบอกความจริงกับพ่อแม่พี่ แล้วผมจะรับผิดชอบสำหรับเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นทุกอย่าง” “ไม่ได้

ฉันยังไม่อยากให้พ่อแม่เสียใจกับการกระทำของฉัน” “มันจะเป็๲ไรละนี้มันสมัยไหนแล้ว เขาต้องเข้าใจ” “ฉันต้องรับผิดชอบส่งน้องเรียนหนังสือยัง

ไม่พร้อมจะมีครอบครัวกับใครทั้งนั้น” “แล้วพี่จะยอมรับไหม๊ว่าเป็๞แฟนของผม ผมจะได้ไปบอกคุณป้ากับคุณลุงของผม เพราะผมไม่มีพ่อแม่ มีแต่

ป้ากับลุงที่เลี้ยงดูผมมาซึ่งผมก็นับถือเป็๲พ่อแม่ ชินภัทรมีความกระตือรือร้นในการที่จะอยากได้วรรณรสเป็๲แฟนและพร้อมจะบอกพ่อแม่ของตัวเอง

ให้รับทราบถึงความสัมพันธ์ของตัวเองกับวรรณรส” ไม่ต้องคิดเ๹ื่๪๫นี้เลยนะ ฉันไม่พร้อม แล้วเธอก็เลิกมาขู่ฉันด้วย" “โอเค โอเค ถ้าพี่ยังไม่พร้อมผม

ก็จะยังไม่บอกกับใคร“ผมรู้สึกมีความสุขมากนะเวลาผมได้อยู่กับพี่นะ ผมดีใจจังที่ได้เป็๲ผู้ชายคนแรกของพี่ ขอผมหอมแก้มอีกทีนะ” ชินภัทร คว้า

วรรณรสมาหอมแก้มทั้งสองข้างอีกครั้ง วรรณรสยิ้มแล้วก็รีบเดินลงบันไดไปข้างล่าง เพื่อจะไม่ให้ใครรู้ว่าเมื่อคืนวรรณรสไม่ได้นอนห้องของตัวเอง

วรรณรสรีบเข้าห้องครัวเพื่อรีบไปเตรียมอาหารไว้ให้พ่อแม่ บ้านสวนบรรยากาศตอนเช้าช่างเงียบ อากาศเย็นสบายไม่มีเสียงรถ ไม่มีควันพิษ มีแต่

เสียงไก่ เสียงนกร้อง เสียงใบไม้ปลิวไหวตามลมพัด “สวัสดีตอนเช้าครับ “” พี่เป็๞แฟนพี่วรรณจริง ๆ เหรอคะ ทำไมพี่วรรณไม่เคยพูดถึงเลย ปกติที่

พี่วรรณพูดถึงก็มีแต่พี่พจน์ แต่ว่าพี่พจน์เขามีครอบครัวแล้ว นอกจากพี่พจน์แล้วก็ไม่มีใคร แต่ก็ดีนะ หนูจะได้มีพี่เขยที่หล่อที่สุดในโลกเลย หนูจะได้

ไปอวดหนุ่มแถวนี้ แล้วพี่รู้จักกับพี่พจน์ไหม๊คะ พี่พจน์ที่บ้านเขาเลยบ้านเราไปประมาณ 5-6 กิโล เขาทำงานที่เดียวกับพี่วรรณคะ เวลากลับบ้านเขา

ก็กลับด้วยกันตลอด พี่วรรณเขาก็เลยนับถือพี่พจน์เหมือนพี่ชาย “ชินภัทรยิ้มในใจที่รู้ว่าวรรณรสคิดกับพจน์แค่พี่ชาย ทำให้เขาโล่งใจไปเปาะหนึ่ง มี

แต่พี่พจน์ที่คิดไม่ซื่อกับวรรณรส” รู้จักซิพี่พจน์เขาเป็๞ผู้หลักผู้ใหญ่ของบริษัทเลยละ “” แล้วพี่นอนหลับสบายไหม๊ บ้านนอกก็อย่างนี้แหละนะไม่มี

ห้องแอร์ให้นอนแบบเย็นสบาย ไม่มีที่นอนที่นุ่มไว้ให้ “ชินภัทรอยากตอบเหลือเกินว่า ได้นอนกอดพีี่วรรณทั้งคืน ไม่จำเป็๲ต้องนอนที่นอนแบบนุ่ม ๆ

หรือว่ามีแอร์แบบเย็น ๆ หรอก” ไม่เป็๞ไรหรอกครับผมได้ได้ติดเ๹ื่๪๫นี้"