หนึ่งรัตติกาล

" วิ้ง " แสงเซียนห้าสีพลันเปล่งประกายสาดส่องอาบย้อมทั่ว แสงห้าสีพริ้มเพราพราวระยับ

" ครืนน " พลังเซียนเหนือหล้าแผดผลาญอย่างบ้าคลั่ง ผืนพาราเลื่อนลั่นไหวหน่วงหนัก 

" ครืนน " กลิ่นอายเซียนโบราณพร่างพรายกำจายทั่ว 

ชายหนุ่มกวาดตามองซ้ายขวา เขารู้สึกเพียงว่าผืนพาราสั่นไหวอย่างรุนแรง แต่เขามองมิเห็นนิมิตของเตาเซียนที่ปรากฎ

" หากอยากรู้ว่าเกิดสิ่งใดคงมีเพียงผนึกกายไว้ " ชายหนุ่มพึมพำ 

มือหนึ่งของชายหนุ่มวาดอักษรลงยังฝ่ามืออีกข้าง พลางตบฝ่ามือลงกลางอกของตน

" อ่อค " โลหิตพ่นพรวดออกในมันใด เมื่อกายาวิเศษถูกผนึก 

สองตาของหานลี่มองยังเตาสามขาที่เปล่งแสงห้าสีสวยสด แสงห้าสีถักทอก่อเกิดมายา

ภาพมายานั้นเป็นชายชราทรงศักดิ์นั่งอยู่หน้าเตาสามขา คล้ายคลับว่าชายชราผู้นั้นกำลังหลอมโอสถ

สองตาของหานลี่มองยังชายชราที่สำแดงท่วงท่า การใช้เพลิงหลอมโอสถจากฝ่ามือแผดเผาเตาสามขา 

" มิน่าเชื่อว่าผู้ฝึกยุทธระดับสูงจะสามารถสร้างเพลิงได้ " หานลี่พึมพำ 

หานลี่นิ่งเงียบตั้งใจศึกษากระบวนการหลอมโอสถจากชายชรา เพลิงร้อนแรงแผดเผา เพลิงเบาหล่อเลี้ยง สีของเพลิงเปลี่ยนไปตามความร้อนแรงของเพลิง

เนิ่นนานนับชั่วยาม กระบวนการหลอมโอสถเสร็จสิ้น 

" อืม " ร่างสูงพยักหน้าช้าๆ 

" จะไปหาเพลิงเช่นนี้ได้จากที่ใด " หานลี่พึมพำ 

" ไว้ก่อน " หานลี่พึมพำ 

เขามาองสำรวจยังอักขระที่สลักไว้ทั่วเตาสามขา อักขระนูนเด่นชัดเปล่งแสงห้าสีวาววับ

" อักขระเหล่านี้คืออักขระอะไร " หานลี่พึมพำ เขาครุ่นคิดว่าในตำราที่เคยอ่านนั้นมิปรากฎอักขระเช่นนี้

" คงเป็นอักขระในยุคโบราณเป็นแน่ " หานลี่พึมพำ

หลังจากทำการจดจำอักขระทุกตัวแล้วเสร็จ ชายหนุ่มปลดผนึกกายา แลลองหลอมโอสถในทันใด

เขานำหินอัคคีออกมาแลใส่ลงใต้เตาสามขา แลนำเอายอดสมุนไพรมากมายใส่ลงไปในเตาสามขา

" พรึ่บ " หินอัคคีถูกจุดขึ้น เพลิงสีแดงพุ่งพวยโลมเลียก้นเตาสามขาอย่างรวดเร็ว

เพียงชั่วครู่อุณหภูมิในเตาสามขาพุ่งพวยทะยานขึ้น ชายหนุ่มจึงเร่งทำการสกัดสิ่งแปลกปลอมในยอดสมุนไพรอย่างรวดเร็ว

" ติ้ง " เมื่อสกัดสิ่งแปลกปลอมหมดสิ้น พลันเกิดเสียงดังกังวานราวระฆังขานขับ 

" เริ่ม " หานลี่เร่งโหมเพลิงสีแดงอย่างรวดเร็ว 

" ฟู่วว " เพลิงสีแดงลุกโชนแผดเผาทั่วเตาสามขาอย่างเร็วรี่ 

ในขั้นตอนนี้ หานลี่ได้ทำตามที่ชายชราชี้แนะ ทั้งเร่งเพลิงสีแดงสูงชัน ทั้งผ่อนเพลิงให้เพียงอุ่น เป็นเช่นนี้สลับไปมานานนับชั่วยาม

" ขั้นตอนสุดท้าย ควบแน่น ขั้นตอนนี้สำคัญเป็นอย่างยิ่ง เพลิงต้องนิ่ง ใจต้องนิ่ง หากพลาดต้องเสียเวลาเริ่มใหม่ทั้งยังเสียสมุนไพร " หานลี่พึมพำ

" ครึก ครึก " เสียงโอสถกลิ้งไปมาในเตาสามขา 

" แปลก เตาสามขานี่มิมีฝาปิด แต่เหตุใดเม็ดโอสถจึงมิพุ่งออกมา " หานลี่พึมพำ

ก่อนนี้เขาเคยหลอมโอสถกับเตาไร้ฝาปิดมาแล้ว ปรากฎว่าเม็ดโอสถที่กำลังควบแน่นพุ่งออกจนหมดสิ้น 

แต่ครานี้เพราะเตาสามขาสร้างฝาปิดห้าสีปิดปากเตาไว้ เม็ดโอสถจึงมิพุ่งออกมา เช่นเดิมหานลี่ที่อยู่ในกายวิเศษกลับมองมิเห็นฝาปิดห้าสี

เนิ่นนานนับชั่วยาม

" ติ้ง " เสียงก้องกังวานขานขับดังขึ้น ราวกับเสียงสวรรค์พรมประทานลงมาชำระล้างจิตใจ

เพราะด้วยเวลาที่ยาวนานหินอัคคีหลายสิบก้อน ทั้งยอดสมุนไพรอีกมาก หากเกิดการผิดพลาดจะกลายเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของนักหลอมโอสถ

เมื่อพวกนักหลอมโอสถได้ยินเสียงระฆังโอสถดังขึ้น เสมือนดั่งว่าได้ยินเสียงสวรรค์

" ครืนนน " พลันปรากฎเสียงร้องคำรามลั่นเมืองหลวง เสียงฮึ่มฮ่ำของห้วงนภาดังก้องกังวาน 

เมฆาอัสนีพลันปรากฎ " เปรี้ยะ " สายอัสนีแลบแปลบปลาบ ทั่วเมืองพลันสว่างไสววับวาบด้วยแสงม่วง

กลิ่นอายโอสถชั้นสูงล่องลอยตามสายลม พัดโชยทั่วเมือง

" แม่เจ้า " ชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่บนหอคอยสูงหลายชั้นร้องออกมา ผมเผ้าสีขาวปลิวไสวไปตามแรงลมที่พัดผ่าน

" นี่มันทัณฑ์สวรรค์โอสถ " ชายชราพึมพำ สองตาของเขามองยังสายอัสนีที่ฟาดผ่าไปมา

" โอสถจักรพรรดิ " ชายชราพึมพำ เขาสูดหายใจเข้าลึก 

โอสถจักรพรรดิถือเป็นยอดโอสถชั้นสูงสุดที่ดำรงค์อยู่บนโลกมนุษย์ มิว่าใครก็ล้วนแต่ปรารถนาได้มาครอบครอง แต่จะมีสักกี่คนที่ได้มา 

เพียงหนึ่งเม็ดของโอสถจักรพรรดิ สามารถส่งให้คนผู้นั้นที่ได้กลั่มหลอมทะยานไปยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของผู้บำเพ็ญเพียร

นั่นยิ่งทำให้เกิดการออกค้นหาโอสถจักรพรรดิอย่างบ้าคลั่ง มิว่าจะสูญเสียเงินทองแลเวลาไปมากมายเพียงใด แต่ก็ยังมิมีผู้ใดได้มันมา

" มิน่าเชื่อจะมีคนหลอมออกมาได้ " เหล่านักหลอมโอสถทั้งหลายต่างสูดหายใจเข้าลึก 

ภายในใจของนักหลอมโอสถเวลานี้ต่างเต็นมิเป็นจังหวะ โอสถล้ำค่าฟ้าดินกำลังจะผ่านทัณฑ์สวรรค์แห่งโอสถ 

" อาจารย์ปู่ เหตุใดโอสถจักรพรรดิจึงต้องผ่านทัณฑ์สวรรค์ขอรับ " 

" โอสถจักรพรรดินี้ มิสมควรมีอยู่บนโลกใบนี้ เพราะการที่มันเป็นโอสถที่ฝืนสวรรค์เป็นอย่างยิ่ง มันจึงต้องผ่านทัณฑ์สวรรค์โอสถ " 

" เพราะสวรรค์มิอยากให้มันคงอยู่ แต่หากมันผ่านไปได้ มันจะกลายเป็นสุดยอดโอสถจักรพรรดิ ที่มิว่าผู้ใดหากได้มาครอบครอง ย่อมส่งให้คนผู้นั้นปีนป่ายไปยังยอดปิรามิดของผู้บำเพ็ญเพียรได้ " 

หมู่ชนผู้บำเพ็ญเพียรมากมาย ต่างแหงนคอมองดูทัณฑ์สวรรค์โอสถด้วยใจระทึก พวกเขาใคร่รู้เป็นอย่างยิ่งว่าทัณฑ์สวรรค์จะฟาดผ่าลงมาที่ใด แลนั่นจะได้รู้ว่าผู้ใดเป็นผู้หลอมโอสถจักรพรรดิออกมา 

" เปรี้ยงงง " สายอัสนีเส้นใหญ่หยาบหนาฟาดผ่าลงมาอย่างเร็วรี่ 

" ครืนนน " ผืนพาราทั่วแดนดินต่างสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เพราะแรงกดดันมากมายมหาศาลแผดลงมา

" โฮกกก " พลันปรากฎร่างเงามังกรทองใหญ่ยักษ์ล่องลอยกลางฟ้าดิน กู่ร้องคำรามลั่นห้วงนภา

" พวกเจ้าดูในปากของมังกรทอง " 

" โอสถจักรพรรดิมากถึงสิบเม็ด " 

" ผู้ใดกันที่สามารถหลอมโอสถจักรพรรดิในคราเดียวได้มากถึงสิบเม็ด "

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรต่างร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาคิดว่าเพียงเม็ดเดียวนักหลอมโอสถผู้นั้นก็เก่งกาจเทียบชั้นฟ้าได้แล้ว 

แต่นี่นักหลอมผู้นั้นสามารถหลอมโอสถจักรพรรดิ ได้มากถึงสิบเม็ดในคราเดียวมิเคยมีในประวิติศาสตร์ 

" เซียนโอสถ " ผู้คนมากมายต่างร้องออกมา 

" ต้องเป็นเซียนโอสถแน่ๆ "

" พวกเจ้ารู้รึไม่ว่ามังกรทองตนนี้มาจากที่ใด " 

" ผู้ใดจะรู้ " 

" ตูมมมม " สายอัสนีฟาดเข้าใส่มังกรทอง 

" วาบ " พลันปรากฎแสงทองสว่างวาบอาบย้อมทั่วดินแดน ทั่วดินแดนกลายกลับเป็นดั่งแดนสุวรรณ

" วิ้ง " โอสถจักรพรรดิสามเม็ดเปล่งแสงทองสว่างไสว รอบเม็ดโอสถปรากฎหมอกสีทองล่องลอยเป็นวงแหวนเก้าวงทั่วเม็ดโอสถ

" สำเร็จเป็นโอสถจักรพรรดิสามเม็ด ที่เหลือแม้นจะมิสำเร็จ แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นโอสถเทวาวาส " 

" แม้นเป็นโอสถเทวาวาสก็ยังถือว่าเป็นยอดโอสถเช่นกัน " 

" นี่มันพลิกฟ้าคว่ำปฐพีเกินไปแล้ว ผู้ใดกันหลอมออกมา " 

ผู้บำเพ็ญเพียรของเมืองหลวงแคว้นฟู่ต่างจิตใจเต็นระรัว พวกเขาคล้ายจะเป็นบ้าได้ในทุกขณะ 

" วิ้ง " แสงทองสว่างไสวเจิดจ้า ทั่วแดนดินกลายกลับเป็นแดนทอง

" ฟิ้ว " โอสถจักรพรรดิสามเม็ดกลายเป็นสามลำแสงสีทอง พุ่งทะยานขึ้นสู่เวหาอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่ฝูงกำลังมองสามลำแสงอยู่นั้น 

" เปรี้ยะ " โอสถเทวาวาสที่เหลือเจ็ดเม็ดพลันปริแตก 

กลิ่นหอมของโอสถพุ่งพวยทะยานออก เพียงสูดดมกลิ่นที่หอมเย้ายวน เลือดลมของพวกเขาพลันเดือดพล่าน

แม้นพลังปราณจะปั่นป่วนแต่กกลับเบาสบายคล้ายจะมิมีผลใด 

" ตูมม " โอสถเทวาวาสระเบิดออก เศษโอสถเทวาวาสพุ่งทะยานไร้ทิศทาง 

" โอสถเทวาวาสหนึ่งเม็ด แตกออกเป็นเก้าส่วน แต่ละส่วนนั้นสามารช่วยให้ผู้ฝึกยุทธทะลวงข้ามผ่านกำแพงขั้นย่อยได้ "

" เร็วเข้า " ฝูงชนมากมายต่างพุ่งทะยานร่างตามเศษโอสถเทวาวาสอย่างบ้าคลั่ง

" อือ " หานลี่ร้องครางออกมา สองตาของเขามองยังภาพมังกร 

" ข้าสลบไปได้เช่นใด " หานลี่พึมพำ เขานอนเหยียดหงายอยู่บนพื้นพลางกรอกตาไปมา

เขานอนเหยียดหงายอยู่บนพื้น พลางครุ่นคิด 

" จำได้ว่ากำลังนั่งรอเก็บโอสถที่หลอมได้ จากนั้นพลันหมดสติ " หานลี่พึมพำ 

" ฮื่อห์ " เขาถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางหยัดกายลุกนั่ง 

" ฟู่ว " ชายหนุ่มเป่าปากออกมาอย่างแรง พลางชะโงกหน้าลงไปในเตาสามขา 

" มิมีอะไรเลย " หานลี่พึมพำ 

" มันสำเร็จแล้วมิใช่รึ ข้าจำได้ว่าเสียงระฆังสวรรค์โอสถดังขึ้นแล้ว " หานลี่ครุ่นคิด

" รึจะมีขโมย " หานลี่พึมพำ