ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

เหมยหลินไม่รอช้า ก้มหน้าขยับตัวเดินออกไป ไม่ลืมที่จะโยนเครื่องใช้ส่วนตัวบางอย่างลงพื้น เลือกเฉพาะที่ นาฟ เคยซื้อให้

เหมยหลิน ออกจากโคลิเซี่ยมได้ วิ่งข้ามฝั่งถนนอย่างทันที แฝงตัวเข้าไปในชุมชนคนที่เดินแลกซื้อสินค้าอยู่แถวนั้น

  กลุ่มชายฉกรรจ์ทั้ง 4เร่งความเร็ววิ่งตามไป พอเข้าใกล้กลุ่มชุมชนได้แยกย้ายออกไปคนละทาง   “เหมยหลินที่ กึ่งวิ่ง กึ่งเดินหลบเข้าไปในอาคารแลกสินค้าขนาดใหญ่ที่คนพลุกพล่านแฝงตัวเป็นหนึ่งในลูกค้า ที่กำลังแลกซื้อสินค้า   ไม่ลืมที่จะมองซ้ายขวา ละแวกระวัง อยู่ตลอดเวลา

จู่ๆ หนึ่งในชายฉกรรจ์ชุดฟอร์มสีขาวคนนึง   เดินเข้ามาในอาคารดังกล่าวสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ  ไม่นานก็พบเป้าหมาย   “เหมยหลินที่คอยระวังอยู่ตลอดหันซ้ายขาวเผลอไปสบตากับ ชายฉกรรจ์ดังกล่าว

“แย่แล้ว! พยายามแทรกตัวจากฝูงชน ตั้งสติอย่างที่พี่ชายสอนไว้เหลือบมองป้ายสัญลักษณ์ของอาคารพยายามหาทางออกอีกทาง

ด้วยความเฉลียวฉลาด เหมยหลินหยิบเสื้อผ้าที่เป็นชุดแสดงตัวอย่างอยู่ร้านค้า สวมใส่ แล้วก็แทรกฝูงชน ออกจากอาคารทางด้านหลังได้ แอบสงสัยว่า ชายฉกรรจ์เหล่านั้นทำไมหาตัวเราได้ง่ายจัง

ชายฉกรรจ์ยังไล่ตามอย่างไม่ลดละ พยายาม เดินเลี่ยงๆ เพื่อเข้าให้ถึงตัวแต่ติดที่ฝูงชนในขณะนี้ค่อนข้างเยอะ

   ช่วงนี้เป็นเวลาก่อนเที่ยงผู้คนเริ่มออกมาใช้ชีวิตเต็มเมืองไปหมด เจ้าหน้าที่อาณานิคม เดินตรวจตรากันเป็นกลุ่มๆ มีจำนวนอยู่พอสมควรเหมยหลิน ไม่กล้าที่จะใช้เส้นทางหลักในการวิ่งหนีกลัวที่จะเป็นจุดเด่นให้เจ้าหน้าที่จับตัวได้

จำใจที่จะต้อง วิ่งหนีข้ามฝั่งอ้อมมาอีก 2ตึก เป้าหมายเดียวอยู่ที่ซอกตึกของอาคารที่ 5   “ไม่รู้เลยว่า มีชายฉกรรจ์คนหนึ่ง สอดส่องตนเองอยู่บนยอดตึก

   นาฟ ที่จัดแจงตัวเองเสร็จนานแล้วแต่ยังไม่กล้าที่จะออกจากห้องรับรองเจ้าหน้าที่ได้มาแจ้งว่ามีคนมารอแสดงความยินดี อยู่หน้าห้อง  “แต่ใจหนึ่งก็เกิดความเป็นห่วง เหมยหลิน

 เอาล่ะรอต่อไปก็คงไม่เกิดประโยชน์นาฟ เปิดประตูห้องเดินออกมา “กลุ่มผู้ชมการแข่งขันดังกล่าวมาดักรอตนราวๆ 50คน

“น้ำตาเลือด ออกมาแล้ว! “น้ำตาเลือด” “น้ำตาเลือด” ฝูงชนกรูกันเข้ามา เพื่อแสดงความยินดีขอจับมือ  “นาฟทำอะไรไม่ถูกได้แต่ พยักหน้าให้

“ครั้งนี้พวกเราร่ำรวยจากท่านอีกแล้ว  ท่านน้ำตาเลือด ขอบคุณมาก

“ข้าด้วย!  “ข้าด้วย!  นาฟเข้าใจทันทีว่ากลุ่มคน กลุ่มนี้คือคนที่แทงพนันข้างตนไว้

นาฟ ไม่รอช้าเริ่มขยับเตรียมหาทางออก มองไปที่ตำแหน่งทางออกซึ่งเป็นจุดนัดพบที่นัดกับเหมยหลินไว้

 แต่แปลกใจมองไม่เห็นเหมยหลิน  “แปลกจริงก่อนหน้านี้ยังได้กลิ่น จางๆเหมือนน้องสาวมายืนรอเราที่จุดนัดพบอยู่เลย นาฟ รู้สึกไม่ชอบมาพากลรีบ เคลื่อนตัวออกจากฝูงชนโดยเร็ว  มาอยู่บริเวณที่นัดพบกับน้องสาว

“ดูแล้วเหมือน เหมยหลิน จะรีบวิ่งข้ามไปฝั่งโน่น นาฟ สัมผัสจากกลิ่นจางๆตามเส้นทางของเหมยหลิน  “ต้องหนีอะไรแน่ ขณะครุ่นคิดเหลือบไปเห็น ของใช้ส่วนตัวบางอย่าง อยู่ตรงพื้นจำได้ว่าเป็นสิ่งที่ตัวเองเคยซื้อให้“น้องสาวคงจงใจทิ้งให้เรารับรู้   นาฟหรี่ตาลง มองตามทิศทางไป

เหมยหลิน วิ่งอ้อมอาคารอยู่ 3 ช่วงตึกเลือกเฉพาะทางด้านหลังของอาคารที่ไม่มีผู้คนด้วยที่ว่ายังคุ้นเคยกับเส้นทางแถวนี้ เลยรู้ว่าจะไปตามเส้นทางไหน เป้าหมายคือกลับเข้า อุโมงค์ ก่อน   เหมยหลินไม่รู้เลยว่าทุกการเคลื่อนไหวของตนเองจะอยู่ในสายตาใครบางตลอด ชายฉกรรจ์คนดั่งกล่าว ส่งสัญญาณมือให้ชายฉกรรจ์ที่เหลืออยู่ตลอด

  เหมยหลินวิ่งจนมาหยุดพักที่ซอกอาคารซึ่งอยู่ใกล้ๆ  กับทางเข้าอุโมงค์พยายามนึกหาวิธีต่างๆ นานา  “ชายฉกรรจ์กลุ่มนี้เป็นคนของตระกูล       “เชคาล“  แน่นอนอยู่แล้วแต่ทำไมดูแตกต่างจากกลุ่มคนในตระกูลที่ตนเองเคยลอบหนีออกมา

ในจิตใจตอนนี้ เริ่มอ่อนแอ ลงคิดถึงแต่ชายที่คอยคุ้มครองตนมาตลอด  “พี่ชาย จะทำยังไงดี!  ถ้าพี่ชายอยู่ก็คงช่วยเราได้แต่จะให้เราเป็นแต่ภาระให้พี่ชายอยู่ตลอด แล้วเมื่อไหร่ เราจะเข้มแข็งขึ้น สัญญาที่เคยให้ไว้ว่าสักวันจะช่วยพี่ชายตามหาความทรงจำ ก็คงเป็นเพียงแค่ลมปาก

เหมยหลินค่อยๆ ลุกขึ้น ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน มองซ้ายขวา ค่อยๆขยับตัวออกมาจากซอกตึกเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย ไม่นานก็ถึงบริเวณทางเข้าอุโมงค์

  “จะรีบไปไหนล่ะ น้องสาว!

เหมยหลินตกใจอย่างถึงที่สุด ทำอะไรไม่ถูก หันไปรอบ ๆ  ปรากฏชายฉกรรจ์ชุดฟอร์มสีขาว ออกมาจากมุมมืดเดินเข้ามาล้อมเหมยหลินไว้ จากทุกทิศทาง

  “พะ พวกแก ต้องการอะไร!

  “ทำเป็นจำพวกเราไม่ได้น้องสาวเข้ามาจากแดนเถื่อน กับตระกูลเราไม่ใช่หรอกหรือ?

   “พวกแกมันคนใจบาป อย่าเข้ามานะ!เหมยหลินคว้าเศษท่อนไม้ที่อยู่พื้นขึ้นมาจับไว้ด้วยสองมือ

    “ อย่าขัดขืนเลยน้องสาวจะได้ไม่เจ็บตัว  นี่ถ้า “ท่าน เชคารัน”รู้ว่าพวกข้าจับเจ้ากลับมาให้ คงสุขใจเป็นอย่างมาก

    “เชคารัน! ชื่อนี้  พะ พวกแก อย่าเข้ามานะ

    “ หนึ่งในชายฉกรรจ์เดินเข้าไปหา เหมยหลินทันที ยอมให้จับซะดีๆ

“ผลั๊ก!” เหมยหลิน ฟาดไม้เข้าใบหน้าชายดังกล่าวอย่างจังไม้ถึงกับหักออกเป็น สองท่อน   “เปล่าประโยชน์น้องสาว    เหมยหลินแอบตกใจที่ชายดังกล่าวไม่แม้แต่มีร่อยรอยใดๆ บนใบหน้า