ตงฉินยึดอำนาจ

ในขณะที่หนิ่วเจี้ยนกั๋วและคนอื่นๆ กำลังสอบสวนหลิวชิงหยู่

ในบ้านพักตากอากาศหรูแห่งหนึ่งในหยานจิง

ในตอนนั้น หริวเฟย (หริว刘) พ่อของหลิวชิงหยู่ ((หลิว柳) ชิงหยู่ใช้นามสกุลแม่) นั่งอยู่บนโซฟาอย่างเงียบๆ โซฟาสองด้านข้างเขาก็มีข้าราชการบุคคลระดับสูงหลายคนนั่งอยู่

คนกลุ่มนี้ประกอบไปด้วย เฮยจื่อที่พึ่งได้รับตำแหน่งเสนาธิการฝ่ายกลาโหม จูเก้อเฟิงนักวิชาการสำนักที่ปรึกษาด้านการเมืองอันดับต้นๆแห่งประเทศของ ซุนกวงเหยานักวิชาการของสำนักที่ปรึกษาด้านการเงินอันดับต้นๆ หริวย่งชายร่างอ้วนที่พึ่งผันตัวมาเป็นรัฐมนตรีฝ่ายความมั่นคงของจีน อีกทั้งยังมีเพื่อนสนิทสมัยมหาลัยของหริวเฟยอย่างหงเค่อประธานหงเค่อกรุ๊ป ผู้ผลิตซอฟต์แวร์ป้องกันไวรัสและระบบเน็ตเวิร์ครายใหญ่ที่สุดภายในประเทศ ส่วนคนสุดท้ายก็คือ ผู้นำของกลุ่มอุตสาหกรรมภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่ใหญ่ที่สุดของจีน และยังเป็นพ่อของแม่มดน้อยหานเซียงยี่ หานหรูเชา

การสนทนาของพวกเขาดำเนินไปได้สักระยะหนึ่งแล้ว ซึ่งก่อนหน้านี้ ราชันย์กระบองหานหรูเชาก็ได้เล่าเรื่องวีรกรรมของหลิวชิงหยู่ในเมืองชางชานให้ทุกคนฟัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่หลิวชิงหยู่ช่วยเหลือแม่มดน้อยหานเซียงยี่จากเงื้อมมือต่งเทียนปา เมื่อได้ยินเรื่องนี้ทุกๆ คนก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

หลังจากหานหรูเชาพูดจบ จูเก้อเฟิงก็มองไปที่หริวเฟย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ท่านครับ ผมพึ่งได้ข่าวเกี่ยวกับหลิวชิงหยู่มา เด็กคนนั้นกำลังสู้กับกลุ่มผู้มีอิทธิพลในจิงหลิน เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของชาวเมือง และก่อนหน้านี้เขาก็พึ่งได้ลงนามสัญญากับบริษัทนายทุนอย่างเซียนเฟิงกรุ๊ปในโครงการภูเขาชุ่ยผิงเพื่อพัฒนาสภาพความเป็นอยู่ของประชาชน ทว่าหลิวชิงหยู่กลับถูกใครบางคนป้ายสีใส่ความ จนถูกกุมตัวไปที่สำนักงานของฝ่ายตรวจสอบวินัย ท่านต้องการให้ผมส่งคนเข้าไปแทรกแซงหรือไม่?”

หริวเฟยขมวดคิ้วแล้วพูดด้วยท่าทีใจเย็นว่า “ไม่จำเป็น สิ่งที่เด็กคนนี้เผชิญเป็นเพียงอุบายเล็กๆน้อยๆของฝ่ายตรงข้าม ถ้าเขาไม่สามารถก้าวผ่านเรื่องแค่นี้ไปได้เขาก็ไม่ควรก้าวเข้าสู่เส้นทางการเมือง หลายคนอาจคิดว่าการเป็นข้าราชการที่ทำเพื่อประชาชนเป็นเรื่องง่าย แต่มีเจ้าหน้าที่หลายคนที่ไม่ขึ้นตรงกับใคร เรื่องนี้แม้จะดูง่ายแต่ความจริงมันไม่ง่ายเพราะจะมีคนจับตาดูตลอด บางครั้งก็เป็นเจ้าหน้าที่ด้วยกันเอง ที่ต่อสู้แย่งชิงผลประโยชน์ ดังนั้นการจะสู้เพื่อผลประโยชน์ของประชาชน เขาต้องปรับตัวหาวิธีรับมือกับกลอุบายทุกรูปแบบ

เมื่อได้ยินหริวเฟยพูด จูเก้อเฟิงก็หยุดความคิด เขารู้ว่าสำหรับผู้นำของเขา หลิวชิงหยู่คือแก้วตาดวงตาดวงใจ เขาได้เห็นมันกับตาตัวเองว่าในตอนหลิวชิงหยู่เด็กๆ เพื่อทำให้หลิวชิงหยู่มีความสุข หริวเฟยผู้นี้ถึงขนาดยอมเป็นม้าให้หลิวชิงหยู่ขี่เล่น แต่เมื่อหลิวชิงหยู่เติบโตขึ้น ความรักของหริวเฟยที่มีต่อหลิวชิงหยู่ก็เปลี่ยนเป็นความเข้มงวด เช่นเดียวกับความทะเยอทะยานของหลิวชิงหยู่ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ปกติแล้วมีพ่อคนไหนบ้างที่ไม่ห่วงใยลูก แต่หริวเฟยผู้นี้กลับปล่อยให้หลิวชิงหยู่เผชิญกับความยากลำบากด้วยตัวเอง เขาต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหน ความจริงแล้วถ้าหริวเฟยต้องการช่วยหลิวชิงหยู่แค่เขาเอ่ยปากประโยคเดียวทุกอย่างก็เรียบร้อย แต่เขาก็ไม่คิดจะแทรกแซง เห็นชัดว่าเขายอมทำใจแข็งเพื่อให้หลิวชิงหยู่เติบโตอย่างรวดเร็ว

ต่อจากนั้นพวกเขาก็ได้พูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้นในเร็วๆนี้ เพื่อให้หริวเฟยได้รู้ข้อมูลกว้างๆ แม้ว่าตอนนี้หริวเฟยจะมีสถานะตำแหน่งสูง แต่เขาก็ยังคำนึงถึงประชาชนตลอดเวลา เขาจะนัดพบปะกับเหล่าพี่น้องทุกสัปดาห์และแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน ซึ่งการตัดสินใจของเขาย่อมเป็นผลดีต่อประชาชน

ระหว่างที่กำลังแยกย้ายกันไป หริวเฟยก็บอกจูเก้อเฟิงว่า “จูเก้อเฟิง แม้เราจะไม่แทรกแซงเรื่องของหลิวชิงหยู่ แต่ช่วยเล่าเรื่องเขาให้ฟังหน่อย ฉันอยากรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง”

จูเก้อเฟิงพยักหน้า

ในสำนักงานฝ่ายตรวจสอบวินัยประจำเทศมณฑล ในเวลานั้นมีเจ้าหน้าที่เข้าไปพร้อมถ้วยชาสามใบ ต่อจากนั้นเจ้าหน้าที่ก็วางถ้วยชาไว้ตรงหน้า ฟู่จ้งเฉวียน เหอจื่อฮวา และหลิวชิงหยู่

หลังจากหยิบชาขึ้นมาจิบ เหอจื่อฮวาก็พูดขึ้นว่า “หลิวชิงหยู่มาพักดื่มชากันก่อน เราค่อยพูดคุยกันต่อ”

เห็นแบบนั้นหลิวชิงหยู่ก็ผ่อนคลายตัวเองลงแล้วพยักหน้าเบาๆพูดว่า “อืม ก็ดีเหมือนกัน แต่ดูเหมือนคุณจะปฏิบัติกับผมผิดจากก่อนหน้าราวฟ้ากับเหวเลย”

เหอจื่อฮวายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ใช่ๆ เพราะก่อนหน้านี้เราทำผิดไป เลขาธิการหนิ่วพึ่งเรียกเราไปอบรม ดังนั้นตอนนี้เราอยากให้คุณให้ความร่วมมือ ดังนั้นมาดื่มชากันเถอะ แล้วค่อยสนทนากันต่อ”

หลิวชิงหยู่ยิ้มแล้วหยิบถ้วยชาขึ้นมา

เมื่อเห็นหลิวชิงหยู่หยิบถ้วยชาขึ้นมาเหอจื่อฮวาก็ลอบดีใจ พลางเอ่ยในใจว่า “หลิวชิงหยู่แม้ว่าแกจะปากแข็ง แต่เมื่อดื่มชานี้ไป สติแกก็เลอะเลือน ถึงตอนนั้นรับรองว่าแกเสร็จเราแน่”

แม้ภายในหัวจะเต็มไปด้วยแผนการชั่วร้ายเช่นนี้ แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งใจเย็นอย่างมาก เมื่อเห็นหลิวชิงหยู่ยกถ้วยชาขึ้นมา เขาก็ยิ้มขึ้น “มาเถอะนายกหลิวดื่มชากัน”

จากนั้นเขาก็จิบชานำ โดยที่หลิวชิงหยู่ค่อยๆยกถ้วยชาขึ้นทีละน้อย

...

ในเวลาเดียวกัน ณ ตำบลกวนซาน

นับตั้งแต่ที่หลิวชิงหยู่ถูกพาตัวไป กวนซานก็วุ่นวาย

เพราะหลังจากหลิวชิงหยู่ถูกคณะกรรมาธิการฝ่ายตรวจสอบวินัยพาตัวไป ทางชาวบ้านหยูฉู่ก็ได้บอกกับทางญาติพี่น้องของตน ไม่นานทุกคนก็ได้รับข่าวถ้วนหน้า

ตอนนี้ชาวบ้านหยูฉู่ไม่พอใจอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งจ้าวไห่เฉียงผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านหยูฉู่ เขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านตั้งแต่ต้นจนจบ เห็นสิ่งที่หลิวชิงหยู่ทำมาทั้งหมด แต่ตอนนี้หลิวชิงหยู่กลับถูกกุมตัวไป เพียงเพราะเขาเพื่อช่วยเหลือหมู่บ้านหยูฉู่

จ้าวไห่เฉียงโกรธมาก ชาวบ้านหยูฉู่ก็โกรธเช่นกัน

จ้าวไห่เฉียงหยิบไมค์ขึ้นมาแล้วพูดออกลำโพงทำให้เสียงกระจายไปทั่วหมู่บ้านทันที “ทุกคน นายกหลิวถูกเจ้าหน้าที่จากฝ่ายตรวจสอบวินัยของเทศมณฑล พาตัวไปเพราะปกป้องน้องชายของฉันจ้าวไห่ป๋อ รวมถึงช่วยปกป้องผลประโยชน์ของชาวบ้านหมู่บ้านหยูฉู่ มันทำให้ฉันรู้สึกโกรธมาก เพราะเราไม่สามารถหาข้าราชการที่ดีอย่างนายกหลิวได้ที่ไหนอีกแล้ว การที่นายกหลิวถูกคุมตัวไปเพราะปกป้องผลประโยชน์ของเรา ทำให้ฉันจ้าวไห่เฉียงตัดสินใจจะพาครอบครัวไปทวงความยุติธรรมให้นายกหลิว ฉันจะไปยื่นคำร้องต่อเลขาธิการหัวหน้าพรรคประจำเทศมณฑล เพื่อทวงความยุติธรรมให้นายกหลิว ฉันจะไม่ยอมให้นายกหลิวที่ทำเพื่อประชาชนถูกขังอยู่แบบนี้ ฉันจะขับรถบรรทุกของตัวเองไป ใครจะไปด้วยก็ให้มารวมตัวกันที่ประตูแล้วขับรถไปด้วยกัน ส่วนใครที่ไม่มีรถเราจะนั่งรถบรรทุกไปด้วยกันในอีกยี่สิบนาที”

ทันใดนั้นเลือดในกายของชาวบ้านหยูฉู่ก็เดือดพล่าน ชาวบ้านหลายคนต่างเห็นเหตุการณ์ตอนที่หลิวชิงหยู่ปะทะกับหลัวกัง ดังนั้นเมื่อได้ยินสิ่งที่จ้าวไห่เฉียงพูดความโกรธของพวกเขาก็ระเบิดปะทุ เพราะพวกเขาเองก็รู้ดีว่าหลิวชิงหยู่ปะทะกับพวกหลัวกังก็เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของหมู่บ้าน

ดังนั้นคำพูดของจ้าวไห่เฉียงจึงเป็นตัวจุดชนวน หลายครอบครัวส่งตัวแทนไปรวมตัวกันที่บ้านของจ้าวไห่เฉียง

ณ เวลาเดียวกัน บ้านที่อยู่ไม่ไกลจากจ้าวไห่เฉียง เทียนเสี่ยวซวนลูกชายของเทียนเหล่าซวน ผู้ใหญ่บ้านหม่าหลาน ซึ่งกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่เมื่อได้ยินจ้าวไห่เฉียงพูดผ่านลำโพงหมู่บ้าน เขาก็โกรธจนตะเกียบสั่น

แม้ว่าเขาไม่รู้ว่าทำไมหลิวชิงหยู่ถึงถูกฝ่ายตรวจสอบวินัยพาตัวไป แต่เขารู้ดีว่าคนดีๆแบบนายกหลิวไม่ควรถูกจับตัวไปเพราะเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงฟาดตะเกียบลงโต๊ะแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “เจ้าหน้าที่หมาๆพวกนี้มักป้ายสีให้คนดีตกต่ำ ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันต้องทวงความยุติธรรมให้นายกหลิว”

เมื่อเห็นเทียนเสี่ยวซวนโกรธ ผู้เป็นพ่อก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวซวน เราเป็นประชาชนตัวเล็กๆ เราจะทำอะไรได้ แล้วแกจะช่วยนายกหลิวได้ยังไง”

เทียนเสี่ยวซวน ได้ยินพ่อพูดแบบนั้นก็กล่าวด้วยความภาคภูมิใจทันที “พ่อ พ่ออาจไม่รู้ แต่ฉันเทียนเหล่าซวนชื่นชมในตัวนายกหลิวมาก ตอนที่เขาช่วยเสริมกำลังเขื่อนกับพวกเราในหม่าหลาน เป็นฉันเองแหละที่ถ่ายคลิปแล้วส่งไปทางอีเมลของเลขาธิการหัวหน้าพรรคประจำเทศบาลเมือง ในตอนนั้นผู้ว่าการเสวี่ยได้จัดพิธีมอบรางวัลนำคนมาเพื่อจะให้ซือเจิ้นเฉียงแย่งความดีความชอบของนายกหลิวไป แต่รองนายกถังก็ได้เดินทางมาด้วยตัวเอง เขาพูดยกย่องนายกหลิวซึ่งผมคิดว่า คลิปที่ผมส่งไปก็อาจมีส่วน และตอนที่นายกหลิวสู้กับพวกอันธพาลผมก็ได้แอบถ่ายคลิปอยู่ในฝูงชน ผมรู้สึกว่าคนดีๆแบบนี้สมควรได้รับคำยกย่อง ผมจะส่งคลิปวิดีโอเหล่านี้ไปให้พวกผู้นำอีกครั้ง และโพสต์ลงบนโลกออนไลน์เพื่อให้ชาวเน็ตทั่วทั้งประเทศช่วยตัดสินใจ ว่าทำไมข้าราชการดีๆแบบนายกหลิวถึงได้ถูกคุมตัว”

ในระหว่างที่เทียนเหล่าชวนและคนอื่นๆในครอบครัวตกตะลึง เทียนเสี่ยวซวนก็เปิดคอมพิวเตอร์แล้วส่งคลิปไปยังอีเมลของ เลขาธิการหัวหน้าพรรคเทศบาลเมือง หวังจงซาน และรองนายกถังเจี้ยนกั๋ว ต่อจากนั้นเขาก็เผยแพร่คลิปวิดีโอของเขาผ่านเว็บไซต์ที่เขาคุ้นเคยที่สุด พร้อมเขียนคำอธิบายคลิปที่น่าตกใจ “นายกเทศมนตรีผู้อุทิศตนเพื่อประชาชนและไม่เกรงกลัวต่อผู้มีอิทธิพล แต่ทว่าเขากลับถูกเจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบวินัยเทศมณฑลควบคุมตัวไปสอบปากคำอย่างน่าเวทนา”