รุ่งเช้าของวันถัดมา
แม้ฟ้ายามรุ่งสางจะยังไม่สว่างดีแต่ชายหนุ่มร่างกำยำก็ได้ลุกขึ้นมาจากบ้านต้นไม้แล้ว
“เฮ้อ...”
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ยืนอยู่หน้าประตูไม้พลางลอบกลืนน้ำลาย ท่าทางดูตื่นเต้นไม่น้อย
ทว่าครู่หนึ่งเขาก็กัดฟันแน่นแล้วเอ่ยอย่างมุ่งมั่นว่า
“คนใจกล้าอิ่มหนำ คนขี้ขลาดอดตาย”
พูดจบ ชายหนุ่มร่างกำยำก็ผลักประตูเปิดออก
สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือ
ม่านหมอกสีขาวโพลนที่พลิ้วไหวปกคลุมไปทั่วทั้งฟ้าดิน
เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไป
บนท้องฟ้าที่อยู่ไม่ไกลนักพอมองเห็นต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้าต้นหนึ่งส่องประกายเรืองรองอยู่ท่ามกลางม่านหมอกปรากฏให้เห็นเลือนรางวูบไหว
ชายหนุ่มร่างกำยำรู้ดีว่าแสงเรืองรองนั้นคือความผันผวนของพลังวิญญาณ
เป็นเพราะพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์จนเกินไปได้รั่วไหลออกมาโดยไม่ตั้งใจจนเกิดปฏิกิริยากับอากาศและก่อตัวเป็นประกายแสงเรืองรองขึ้นมา
เพียงเท่านี้ก็จินตนาการได้แล้วว่าต้นไม้ยักษ์ต้นนี้จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
ลำพังแค่พลังวิญญาณที่รั่วไหลออกมายังทรงพลังถึงเพียงนี้
นี่ยังเป็นแค่ส่วนที่รั่วไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้น...
เมื่อคิดถึงตรงนี้ชายหนุ่มร่างกำยำก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าตื่นเต้นออกมา
ต้องรู้ว่าสัตว์ป่ากลายพันธุ์ระดับสูงทั่วไป ต่อให้ปลดปล่อยพลังออกมาเต็มที่มันก็ยังยากที่จะทำได้ถึงระดับนี้
แต่ต้นไม้ยักษ์ต้นนี้กลับ...
“เป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่แท้จริง...”
เมื่อยืนยันในใจได้อีกครั้งชายหนุ่มร่างกำยำก็เร่งฝีเท้าตรงเข้าไปในส่วนลึกของม่านหมอกทันที
ทว่าในเวลาไม่นานม่านหมอกในสายตาที่สั่นไหวด้วยความตกตะลึงอยู่ในขณะนี้ของเขาก็พลันเปลี่ยนรูปร่างไป
“โฮก...”
สัตว์ป่าขนาดยักษ์ที่เกิดจากม่านหมอกบดบังท้องฟ้าคำรามกึกก้องใส่เขา
“ฟู่...”
พร้อมกับเสียงคำราม ม่านหมอกก็แตกกระจายออกชายหนุ่มร่างกำยำถึงกับยืนนิ่งตะลึงงันไปชั่วขณะ
ทว่าหลังจากผ่านไปพักใหญ่เมื่อเห็นสัตว์ป่าขนาดยักษ์ที่บดบังท้องฟ้ายังคงคำรามไม่หยุดชายหนุ่มร่างกำยำก็กะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงงพลางพึมพำว่า
“ภาพหลอน?”
พูดจบ เขาก็ลองยื่นมือออกไป
และก็เป็นไปตามคาด ไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆแขนขวาของเขาทะลุผ่านม่านหมอกเข้าไปได้อย่างง่ายดาย...
“ฟืด...”
เขาสูดลมหายใจพลางเช็ดเหงื่อเย็นที่ซึมตามหน้าผากแล้วเอ่ยคำว่า 'ยอมแพ้' ออกมาในใจ
นี่มันยิ่งกว่าเทคโนโลยีภาพเสมือนจริงสามมิติที่มนุษย์มีเสียอีกไม่มีใครเทียบได้เลยจริงๆ
แต่น่าเสียดายที่มันดูเหมือนจะไม่มีพลังโจมตี...
เดี๋ยวนะ... ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ใบหน้าของชายหนุ่มร่างกำยำก็พลันแข็งทื่ออีกครั้ง
ไม่มีพลังโจมตีอย่างนั้นหรือ?
เป็นไปไม่ได้!
ในเมื่อควบคุมหมอกขาวได้อย่างอิสระแล้วเหตุใดจะควบคุมหมอกพิษไม่ได้?
เมื่อคิดได้ดังนั้นชายหนุ่มร่างกำยำจึงเงยหน้ามองต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้าที่ซ่อนตัวอยู่ในม่านหมอกพลางยืนยันในใจว่า
“ไม่ใช่ 'ทำไม่ได้'แต่เป็นเพราะ 'ไม่ประสงค์' จะทำมากกว่า...”
หมอกพิษนั้นอย่างไรเสียก็เป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิต
และในหุบเขาหมอกแห่งนี้ก็มีสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนอาศัยอยู่รวมถึงสัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของท่านเทพต้นไม้ต้นนี้ด้วย
ดังนั้น สิ่งมีชีวิตผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้จะยอมใช้หมอกพิษเพื่อทำร้ายบริวารของตนได้อย่างไร?
จากการคาดเดาไปเอง ภาพลักษณ์ของ 'อวี๋จื่ออวี๋' ในใจของชายหนุ่มร่างกำยำก็ยิ่งดูสูงส่งและทรงเมตตาขึ้นไปอีกหลายเท่า
ขณะนั้นเองเมื่อมองฝ่าความเปลี่ยนแปลงของม่านหมอก ชายหนุ่มร่างกำยำก็เริ่มออกเดินอีกครั้ง
ทว่าไม่นานเขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าม่านหมอกสีขาวโพลนได้แยกออกจากกันเผยให้เห็นเส้นทางแคบๆ ที่กว้างพอสำหรับคนเดียว
ในเวลาเดียวกัน
“ตึก ตึก ตึก...”
พร้อมกับเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงปีศาจกระทิงสีดำร่างกำยำที่มีเขารูปพระจันทร์เสี้ยวบนหัวได้สะบัดหน้าเดินออกมาจากม่านหมอก
“หยุด... ก่อน...”
เสียงที่แหบแห้งและยังไม่คล่องปากนักทว่ากลับสื่อความหมายของปีศาจกระทิงออกมาได้อย่างชัดเจน
เมื่อเห็นเช่นนี้ชายหนุ่มร่างกำยำก็เข้าใจเสียทีว่า 'ทำไมเจ้ากระทิงตัวนี้ถึงเอาแต่บังคับให้พวกเขาสอนคำว่า'หยุดก่อน' มานานหลายวัน
ที่แท้มันตั้งใจจะเป็นวัวเฝ้าบ้านเพื่อปกป้องท่านเทพต้นไม้นี่เอง
มิน่าเล่า เวลาว่างๆเจ้ากระทิงตัวนี้มักจะเดินวนเวียนอยู่ใต้ต้นไม้ยักษ์ ก่อนจะหาที่ล้มตัวลงนอน
ชายหนุ่มร่างกำยำยิ้มขมขื่นพลางอาศัยความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาทักทายอย่างประจบประแจงว่า
“พี่กระทิงผมแค่อยากจะเข้าพบท่านเทพต้นไม้ครับ แหะๆ พี่ช่วยเปิดทางให้ผมหน่อยได้ไหม”
พูดไปพลางชายหนุ่มร่างกำยำก็ลองก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว
“หยุด... ก่อน...”
เสียงแหบแห้งดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้งคราวนี้กลับแฝงไปด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิม
เย็นเยียบ
หนาวเหน็บเข้าถึงขั้วหัวใจ
ความเย็นนั้นทำให้ร่างของชายหนุ่มร่างกำยำแข็งทื่อฝีเท้าที่ยกขึ้นไม่รู้จะวางลงดีหรือไม่...
“ผม... แค่... อยากพบท่านเทพต้นไม้จริงๆครับ”
น้ำเสียงของชายหนุ่มร่างกำยำเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา
ชีวิตที่น่าอึดอัดเช่นนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่กัน?
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกจนปัญญามากกว่าเดิมคือไม่ว่าเขาจะอ้อนวอนอย่างไร ปีศาจกระทิงก็ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย
และเมื่อเวลาผ่านไปพลังวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวก็ค่อยๆ ปะทุออกมา
เขาเงยหน้าขึ้นมอง
เห็นขนสีดำของมันปลิวไสวช้าๆ
เขาวัวที่ชี้ขึ้นฟ้าดั่งเสี้ยวจันทร์คู่นั้นส่องประกายเย็นยะเยือก
พร้อมกับแฝงไปด้วยจิตสังหารจางๆ
“พี่กระทิง พี่กระทิง อย่าเพิ่งใจร้อนอย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ”
เมื่อมองดูปีศาจกระทิงที่เตรียมจะพุ่งชนชายหนุ่มร่างกำยำก็หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
หากมันพุ่งเข้าใส่จริงๆเขาจะรอดไปได้อย่างไร?
ต้องรู้ว่า เมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งเห็นปีศาจกระทิงพุ่งชนต้นไม้ใหญ่หักโค่นไปนับสิบต้นโดยที่ตัวมันไม่ระคายเคืองเลยแม้แต่น้อย
“อึก”
เขากลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว ขาสั่นพั่บๆด้วยความหวาดกลัว
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากยอมแพ้เขากลับพบว่าร่างกายถูกพลังอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างตรึงไว้แน่น
อย่าว่าแต่จะอ้าปากพูดเลยแม้แต่ดวงตาก็ยังขยับไม่ได้
“ไม่นะ ไม่นะ...”
เขาตะโกนก้องในใจด้วยความหวาดกลัวคราวนี้เขาสติหลุดของจริงแล้ว
ใครจะไปรู้ว่าเมื่อถูกปีศาจกระทิงจดจ้องแล้วจะต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้?
มิน่าเล่าเหยื่อทุกตัวที่ถูกปีศาจกระทิงจ้องมอง มักจะยืนนิ่งเป็นเป้านิ่งรอความตาย
ที่แท้ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่อยากหนีแต่เป็นเพราะขยับตัวไม่ได้ต่างหาก
“นี่คงเป็นความสามารถพิเศษของปีศาจกระทิงสินะ”
ชายหนุ่มร่างกำยำรู้สึกหดหู่และสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด
ทว่าในตอนนั้นเอง
“ครืน!” เสียงดังสนั่นราวกับสิ่งมีชีวิตผู้ยิ่งใหญ่ตื่นจากการจำศีลม่านหมอกพลันพลิ้วไหว
พร้อมกันนั้นเสียงที่ฟังดูราบเรียบทว่าทรงพลังก็ดังขึ้นจากท่ามกลางม่านหมอกว่า
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน?”
เมื่อมองดูชายหนุ่มและวัวกระทิงที่กำลังเผชิญหน้ากันอวี๋จื่ออวี๋ที่เพิ่งรู้สึกตัวตื่นก็เกิดความสงสัยเล็กน้อย
แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของชายหนุ่มและท่าทางของปีศาจกระทิงที่ค่อยๆ ถอยเท้ากลับไป เขาก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที
“เจ้าพวกนี้คงไปทำให้เขากลัวจนขวัญเสียสินะ”
อวี๋จื่ออวี๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาพลางขยับกิ่งก้านและเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า
“ให้เขาเข้ามาเถอะ”
“มออออ”
ปีศาจกระทิงคำรามตอบรับเสียงหนึ่งก่อนจะอาศัยม่านหมอกที่ปกคลุมอยู่ค่อยๆ ถอยหลังออกไปเหลือทิ้งไว้เพียงชายหนุ่มร่างกำยำที่ยังคงยืนอึ้ง และเส้นทางเล็กๆที่ม่านหมอกแยกออกเป็นสองข้าง มุ่งตรงไปยังเบื้องหน้าของ 'อวี๋จื่ออวี๋' ราวกับเป็นบันไดสู่สวรรค์
103K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)