"พวกเราหนีเอาตัวรอดเร็ว ัมันบุกเข้ามาในเมืองแล้ว" "จริงหรอเนี่ย ถ้ามันเข้ามาในเมืองแบบนี้พวกเราก็จบแล้ว" "อย่าเพิ่งคุยกันัมันมาโน้นแล้ว"
"กรร"(เสียงัคำราม)
ผมได้ยินมันคำรามมาแต่ไกล ชาวบ้านต่างพากันสลายตัวหนีไปคนละทิศคนละทาง แต่มีอยู่ตัวหนึ่ง....
"นี่เ้าชาย ตอนนี้เ้าชายต้องปล่อยข้าแล้วน่ะ"
"หนวกหูน่ะเ้า ข้าไม่มีวันปล่อยเ้าไปแน่"
"เ้าชายงั้นข้าน้อยขอลาแล้ว"
"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนเ้า.... โถ่ เอ้ย"
แม้แต่เพชรฆาตก็ทิ้งหน้าที่เพื่อหนีเอาตัวรอด ตัวผมได้แต่มองเ้าชายที่ดูเหมือนว่าท่าทางจะทำอะไรไม่ถูกแล้วตอนนี้
"งั้นเอาอยากงี้ เ้าชายพาข้าไปหาท่านาาสิเพื่อดูว่าต่อจากนี้จะเอาอย่างไงต่อ"
"ชิ ก็ได้"
หลังจากแก้มัดให้ผมเราทั้งคู่ก็ไปหาท่านาา
"เสด็จพ่อััมันบุกเข้ามาในเมืองแล้ว"
"ข้ารู้แล้วล่ะ"
"แล้วเสด็จพ่อจะทรงทำเยี่ยงไรต่อล่ะ ตอนนี้ชาวเมืองกำลังถูกมันไล่ล่าอยู่แถมทหารเราก็ยังไม่สามารถที่จะสู้กับมันได้"
"อึอ.... ข้ามีแผนอยู่แล้วล่ะ"
"เอ๋... จริงหรอเสด็จพ่อ แล้วแผนที่ว่าคือ..."
"ลูกพ่อเ้าไปที่หลบภัยกับแม่และน้องสาวเ้าก่อน ทางนี้พ่อจะจัดการเอง"
"แต่เสด็จพ่อ"
"ไม่มีแต่ นี้เป็คำสั้ง"
"......"
"ได้ครับเสด็จพ่อ"
เ้ายอมทำตามที่พ่อของตนสั่งและเดินจากไป ส่วนข้านั้น...
"เ้ามนุษย์ตามข้านี่"
ผมกับท่านาาเราเดินลงไปที่ส่วนที่อยู่ชั้นใต้ดินของชั้นปราสาท เหมือนกับว่าท่านาา้าที่จะให้เราได้เห็นอะไรบ้างอย่าง และท่านาาก็ได้เปิดห้องลับห้องหนึ่งในนั้นมีชุดเกาะและหอกอยู่
"นี่ก็คือ 'ศาสตราวุธฮีโร่' ทั้งเกาะนิลกาฬและหอกสเปียออฟลองกุนิส เป็อาวุธในตำนานของฮีโร่คนก่อนที่ช่วยโลกของเราไว้ หลังจากที่เขาได้เสียชีวิตลงศาสตราวุธของเขาถูกนำมาเก็บไว้ในนี้ เ้าศาสตาวุธนี้เคยถูกใช้ปราบัมาหลายครั้งแล้ว ข้าคิดว่าเ้าน่าจะสามารถใช้มันได้"
อือ... ผมคุ่นคิดอยู่สักพัก เพราะบางทีท่านาาอาจให้เราใส่เ้าชุดเกาะนี้ออกไปสู้กับัจนเราโดนัจัดการเสียเองก็ได้ แต่ว่า...
"และถ้าข้าสามารถเอาชนะเ้าัได้ล่ะ ท่านจะว่าอย่างไร"
"เอิ่ม... ถ้าเ้าทำได้ข้าจะอภัยโทษให้กับเ้าถือว่าเ้าเป็ฮีโร่ที่ช่วยเมืองของเราไว้"
งั้นก็หมายความว่าตัวผมก็ไม่ต้องโดนปะาแล้วสิ เอ๋... หรืออาจจะไปโดนัฆ่าตายแทน แต่นี่ก็อาจจะเป็ข้อเสนอที่จะช่วยถ่ายบาปให้กับสิ่งที่เราได้ทำลงไป
"งั้นผมตกลง ผมจะไปจัดการกับมันเอง"
573
